Moi rodzice zawsze byli wobec mnie bardzo wymagający. Cokolwiek robiłem, chcieli ode mnie jak najlepszych wyników. Chodzili wszędzie i prosili mnie o udział w olimpiadach lub konkursach, mimo że nie potrzebowałem całego tego stresu. W pewnym momencie to oni nalegali, abym uczył się programowania. Podczas gdy inni dopiero zaczynali się go uczyć na uniwersytecie, ja uczęszczałem na kursy dla dwóch klas maturalnych.
Zapisałem się i studiowałem za darmo, a na trzecim roku udało mi się znaleźć pracę. Teoretycznie mógłbym sobie pozwolić na przeprowadzkę do wynajętego mieszkania, ale moi rodzice na to nie pozwalają. Chcą, żebym mieszkał z nimi, a także pobierają opłaty za “pilnowanie mnie przez całą szkołę, uczenie mnie, jak być mądrym”. Nie jest to wymuszone, bo oddaję im część swoich zarobków, ale mama i tata ciągle o tym wspominają.
Na początku to robiłem, bo to była moja pierwsza praca, mój pierwszy sukces i chciałem, żeby czuli się dobrze. Potem zauważyłem, że rodzice czekają na moją pensję, pytają, kiedy ją dostanę, ile. I poczułem się w obowiązku płacić przynajmniej za to, że mieszkam w mieszkaniu na ich koszt.
Teraz jest trochę inaczej – sam kupuję sobie artykuły spożywcze, sprzątam swój pokój i piorę własne ubrania. Myślę, że czas się wyprowadzić, ale moi rodzice są przyzwyczajeni do otrzymywania ode mnie pieniędzy. Uważają, że to taka godna zapłata za moje “szczęśliwe” dzieciństwo. Jeśli próbuję opóźnić “zapłatę”, mój tata zaczyna pytać, czy dobrze sobie radzę w pracy, więc tak naprawdę nie mogę uciec.
Czy ktoś może mi doradzić, jak delikatnie przekazać rodzicom, że nie chcę już im płacić i nie jestem do tego zobowiązany? Czy byłoby w porządku po prostu wyprowadzić się od nich i nic im nie wysyłać? Podejrzewam, że druga opcja bardzo urazi moich rodziców, ale tak będzie dla mnie lepiej, prawda? Więc przeprowadzka jest prawie jedyną opcją, aby pozbyć się miesięcznych płatności i poczucia presji.
