Mój mąż ciągle pracował. Dlatego nasz syn dorastał bez ojcowskiej miłości. Próbowałam zastąpić mu mamę i tatę, ale nie bardzo mi się to udawało. Potrzebował nie tylko mojej uwagi. Mój syn stał się dzieckiem z problemami. Wpadał w złe towarzystwo, opuszczał lekcje i późno wracał do domu. Aby zmienić syna, wysłałam go do szkoły wojskowej, ponieważ nie mogłam dłużej patrzeć, jak moje dziecko wpada w złe towarzystwo.
Chociaż mój syn miał szansę na świetlaną przyszłość, straciłam jego zaufanie. Po ukończeniu szkoły nasze relacje jeszcze bardziej się pogorszyły. Prawie w ogóle ze sobą nie rozmawialiśmy. Mój mąż zostawił mnie dla innej kobiety. Zostałam więc sama.
W weekendy, od czasu do czasu, jeździłam do domu mojej matki w wiosce. Pomagałam jej trochę w pracach domowych. Doiłam krowę i karmiłem kury. Latem robiłam przetwory na zimę. W ten sposób choć trochę odwracałam uwagę od trudnej sytuacji z synem. Wtedy mój syn jako pierwszy zrobił krok w celu pogodzenia się. Przedstawił mnie swojej nowej dziewczynie.
Szczerze mówiąc, nie przepadałam za nią. Była w niej jakaś nieszczerość. Ale nie powiedziałam o tym synowi. Co dobre dla niego, to dobre dla mnie.
Później się pobrali. Oddałam moje mieszkanie dzieciom i zamieszkałem z matką. Na początku syn i synowa przychodzili mnie odwiedzać. Ale gdy tylko dowiedzieli się, że nie zamierzam przekazać im mieszkania, natychmiast zapomnieli o moim istnieniu.
Okazuje się, że nasze pojednanie nie było bezinteresowne. Dzieci zrobiły wszystko tylko dla mieszkania. Poczułam się urażona. Moje własne dziecko uznaje mnie tylko ze względu na korzyści.
Lata mijają. Nie jestem już młoda. Coraz trudniej radzić sobie ze wszystkim samemu, a pomocy nie ma. Wciąż mam nadzieję, że mój syn kiedyś zrozumie, komu zawdzięcza życie.
