– “Doskonale wszystko rozumiem – powiedział Andrzej cierpliwym głosem – twój dziadek znów jest chory… To nie pierwszy raz. Przeszedł dwie operacje i był w szpitalu z tym nowomodnym wirusem, a teraz nie może sam poradzić sobie z ciśnieniem krwi?
– Zapomina wziąć tabletki, a potem robi mu się niedobrze i dzwoni po karetkę. “Sąsiedzi mówią, że lekarze przyjeżdżają co drugi dzień” – odpowiedziałem – “Z nami będzie mu lepiej. Umieścimy go w jednym pokoju, nie będzie ci przeszkadzał. I uporządkujemy jego mieszkanie, albo je wynajmiemy. Dodatkowy dochód będzie ci odpowiadał, prawda?
Andrzej prychnął, zupełnie niezadowolony z mojej prośby o przygarnięcie dziadka.
– “To twoja mama zawsze jest chora, albo musisz na jakiś czas zabrać dzieci siostry do siebie, a teraz chcesz tu osiedlić dziadka. Zapomniałem już jak sie mieszka samem w domu. Wszyscy już używają naszego domu jako schroniska. A staruszek śmierdzi i nie chcę go tutaj. Dlatego ma własne mieszkanie. Jeśli chcesz, żeby ktoś monitorował jego leki, umieść go w szpitalu lub porozmawiaj ze swoimi rodzcami i pozwól im go zabrać.
Nie chciałam mówić Andrzejowi, że już zdecydowałam inaczej. Zdecydowałam, że dziadek powinien zamieszkać z nami. Przytaknęłam chłopakowi, ai następnego dnia przeniosłam rzeczy i tabletki dziadka do nas.
Andrzej był bardzo zły, gdy wieczorem zastał mojego krewnego w kuchni. Wpadł w furię i powiedział, że nie postawi stopy w tym domu, jeśli będzie w nim ktoś inny niż my. Dotrzymał słowa i w weekend zabrał część swoich rzeczy i wrócił do rodziców. Nie zniechęcił go fakt, że jesteśmy w dość poważnym i długotrwałym związku, ani to, że w moim mieszkaniu będziemy mieszkać tylko we trójkę, a nie jak u niego – jego rodzice, siostra i dziecko.
Teraz mój dziadek i ja mieszkamy razem i po części mam nadzieję, że prędzej czy później Andrzej opamięta się i wróci. Kocham go, on też mnie kocha, a dziadek w ogóle mi nie przeszkadza. Przeważnie siedzi w swoim pokoju i nie pachnie tak, jak krzyczał Andrzej. Nie mogę się doczekać, kiedy wszystko wróci do normy.
