Robert i ja spotykaliśmy się przez siedem lat przed założeniem rodziny. Znamy się od czasów szkolnych. Uczyliśmy się w równoległych klasach. Dla nas obojga była to pierwsza miłość. Razem poszliśmy na studia i wynajęliśmy mieszkanie. Nie spieszyliśmy się z założeniem rodziny. Oboje wiedzieliśmy, że na wszystko przychodzje czas. Najpierw trzeba nacieszyć się życiem.
Potem zaszłam w ciążę. Oczywiście nie było tego w naszych planach. Ale Robert oświadczył mi się bez wahania. Nie zastanawiałam się długo i zgodziłam się, bo było nam ze sobą dobrze. Dwa miesiące później świętowaliśmy nasz ślub. Na początku było bardzo nietypowo, czuliśmy się jak rodzina, mieliśmy wobec siebie obowiązki. Bardzo kochałam Roberta i byłam szczęśliwa, że został moim mężem. Szanował mnie i doceniał wszystkie moje wysiłki.
Otrzymaliśmy wiele prezentów z okazji naszego ślubu. Ale prawdziwy prezent otrzymaliśmy od rodziców mojego męża. Nasza radość nie znała granic. Wręczyli nam klucze do mieszkania w pięknym pudełku. Szczerze mówiąc, nie spodziewaliśmy się takiej niespodzianki. Przez wiele lat mieszkaliśmy w wynajmowanym mieszkaniu, oszczędzając każdy grosz. Teraz nie mogliśmy uwierzyć, że w końcu mamy własne mieszkanie. Okazało się jednak, że nie wszystko było tak proste, jak wydawało się na pierwszy rzut oka. Był jeden nieprzyjemny minus, o którym dowiedziałem się później.
Zobaczyłam, że mieszkanie, które podarowali nam rodzice Roberta, nie było prezentem dla nas dwojga, a jedynie dla mojego męża. Jego rodzice nie zaakceptowali mnie jako wybranki ich syna. Nie podobało im się również to, że zaszłam w ciążę przed ślubem. Tyle lat razem i wspólne życie wydawało się jego rodzicom czymś niewystarczającym. Dali mi jasno do zrozumienia, że jestem na okresie próbnym.
Nie rozumiem, dlaczego musieli zrobić taki prezent z tak nieprzyjemnym warunkiem. Dodatkowo nosiłam pod sercem dziecko ich syna. Ich postawa sprawiła, że pomyślałam, że jego rodzice wątpią w to, że ich wnuczka jest Roberta. Nie miałam komu powiedzieć o tej dziwnej postawie teściowej i teścia. Było to dla mnie żenujące i nieprzyjemne.
Wtedy postanowiłam porozmawiać o tym z Robertem. Poparł mnie. Wkrótce na świat miała przyjść nasza córka. Robert porozmawiał z rodzicami, ale to też nic nie dało. Początkowo teść zgodził się, że ich postawa wobec mnie jest niedopuszczalna, ale pod wpływem żony szybko zmienił zdanie.
Byli przeciwni zameldowaniu mnie w tym mieszkaniu. A teściowa nawet nie chciała o tym słyszeć.
Najpierw odmówiła, a potem zaczęła mnie oskarżać o egoistyczne pobudki. Powiedziała, że poluję na ich mieszkanie.
Nawet to nie było tak obraźliwe jak milczenie Roberta. Nie wydawał się myśleć o bronieniu mnie. Powiedział, że najważniejsze jest to, że jesteśmy razem i nie ma znaczenia, czy jestem tam zameldowana, czy nie.
Rozmowa była bezowocna. Sytuacja tylko się pogorszyła. Moja teściowa i teść pokazali swoje prawdziwe oblicze. Zdałam sobie również sprawę, że mój mąż nie ma własnego zdania. Nigdy wcześniej tego nie zauważyłam.
Teraz mieszkamy w jego mieszkaniu. Ale czuję się tam bardzo niekomfortowo. Rozumiem, że to nie jest mój dom, wszystko należy do kogoś innego. Już tęsknię za naszym wynajętym mieszkaniem. Mimo że nie miało nowoczesnych mebli, było spokojne i przytulne. Mieszkałam tam jako pełnoprawna gospodyni. Teraz nie wiem, co będzie po urodzeniu dziecka.
