Niestety, jestem jedną z tych matek, która zauważyła, kim stała się jej córka i kiedy to się stało, było już za późno. Teraz pamiętam wiele momentów, w których powinnam była odpowiednio zareagować, nawet moi przyjaciele mi o tym mówili, ale przymykałam oko i myślałam o innych rzeczach. Ze wstydem przyznaję, że byłam przekonana, że gdy znajdę mężczyznę (ojciec Sabiny zmarł, gdy miała 4 lata), wszystko nam się ułoży, więc cały czas spędzałam na portalach randkowych i randkach. A kiedy budowałam swoje życie osobiste, nie zauważyłam, jak moja córka zaczęła zadawać się ze złym towarzystwem, a potem w jej życie wkroczyły papierosy i alkohol.
Zdałam sobie sprawę z okropności sytuacji, gdy w wieku 19 lat moja córka przyniosła mi wiadomość o ciąży. Nie mogłam z całą pewnością stwierdzić, kto jest ojcem dziecka Sabiny, ale wszyscy “prawdopodobni” od razu porzucili dziecko. Chce mi się płakać, gdy przypominam sobie te straszne dni, gdy musiałam siłą trzymać córkę w mieszkaniu, by nie wyszła z domu żeby pić alkohol.
Po takim życiu ciąża była dla mojej córki bardzo trudna, a poród fatalny. Straciłam córkę, gdy miała zaledwie dwadzieścia lat, ale lekarze cudem uratowali dziecko. Postanowiłam, że teraz zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby zapewnić mu wszystko, czego potrzebuje, ale z biurokratycznego punktu widzenia w żaden sposób nie nadawałam się na jego opiekuna. Jestem starszą, emerytowaną kobietą, która nie ma męża i która sama musi się leczyć. Oczywiście opieka społeczna rozumiała moje pragnienie odebrania dziecka, ale z biurokratycznego punktu widzenia nie mogli nic zrobić. Na początku oddali mi dziecko, ale nikt nie wiedział, jak sprawy mogłyby się potoczyć.
Sama jednak znalazłam wyjście z tej sytuacji. Moi sąsiedzi odwiedzili mnie kiedyś z ciastem i kondolencjami po stracie córki. Młoda para nie miała dzieci, więc nie zdziwiło mnie, że patrzyli na mojego wnuka z taką miłością. Ale nie mogłam sobie wyobrazić, że potem powiedzą mi, że chcą go adoptować.
Okazało się, że przez wiele lat szukali możliwości urodzenia dziecka, a teraz czekają w kolejce na dziecko w domach dziecka, ale kolejki są tak długie, że trzeba długo czekać.
Na początku byłam ostrożna, gdy usłyszałam tę propozycję, ale potem powiedzieli mi, że zostanę jego babcią, że będę mogła go odwiedzać, spędzać z nim czas i brać udział w jego wychowaniu. Spędziłam całą noc myśląc o ich ofercie, nie mogłam spać, a potem zdałam sobie sprawę, że nie ma lepszej opcji. Dwa miesiące później młoda para została rodzicami mojego wnuka.
Teraz chłopiec ma 6 lat, w przyszłym roku pójdzie do szkoły . Przychodzi do mnie codziennie, chodzimy na spacery i spędzamy razem dużo czasu, bardzo zżyliśmy się z młodą parą. Można powiedzieć, że łączy nas żałoba, choć każdy z nas ma swoją.
