Sabina samotnie wychowywała córkę. Monika wyrosła na dobrą i miłą dziewczynę, która pomagała matce we wszystkim. Były jak przyjaciółki. Długie rozmowy wieczorami, wszędzie razem. Córka powierzała matce wszystkie swoje sekrety. Sabina była przekonana, że tak będzie zawsze. Ale kiedy Monika przyprowadziła do domu chłopaka, jej matka zdała sobie sprawę, że jej córka nie jest już małą dziewczynką. Ma swoje własne, dorosłe życie.
Po ślubie młodzi zaczęli planowaćć, gdzie zamieszkać. Rodzice zięcia mają jeszcze dwie młodsze córki. Mogli zamieszkać z matką Moniki, ale jej chłopak się nie zgodził. Miał dość kaznodziejstwa matki, a teściowa byłaby uciążliwa. Na pewno nie pozwoli im żyć w spokoju. On zdecydowanie by tego nie tolerował. Zgodzili się więc wynająć mieszkanie. Mieszkali tam przez cztery lata. W tym czasie urodziła im się córka. Zięć sam przynosił pieniądze do domu, więc nie zawsze im wystarczało. Do tego dochodził czynsz.
Monika zwróciła się o pomoc do matki. Sabina nie potrafiła odmówić własnemu dziecku, więc matka starała się im pomóc jak tylko mogła. Ostatnio jej córka również zaczęła chorować. Na leczenie wydano mnóstwo pieniędzy. Pomoc mamy na długo nie wystarczała. Wtedy Monika zaproponowała mamie, żeby wyjechała na wieś i zamieszkała w domu ich babci. A oni zamieszkaliby w mieszkaniu mamy. Tak byłoby najlepiej. Nie musialiby płacić czynszu.
Klatka piersiowa Samanthy zacisnęła się. Nie chciała jechać na wieś. Jak mogłaby tam żyć sama bez męża? Musiałaby znaleźć drewno na opał, porąbać je, a kto by jej pomógł? Sabina długo zastanawiała się, co zrobić. A Monika zaczęła przenosić swoje rzeczy do mieszkania matki. Zaczęła nawet planować remont. Dzieci decydowały o wszystkim bez jej zgody. Po prostu przeniosły swoje rzeczy i tyle.
Kobieta nie miała więc innego wyjścia, jak opuścić mieszkanie dla dzieci. Znaleziono samochód, aby przewieźć wszystkie rzeczy Sabiny do wioski. Przez cały tydzień rozpakowywała się, jej zięć rąbał drewno, a córka sprzątała. Wydawało się, że zrobili wszystko. Do pracy będzie musiała dojeżdżać autobusem, ale co zrobić? Jakoś się przyzwyczai.
Na początku jej dzieci przychodziły i pomagały jej. Ale potem zaczęły przychodzić coraz rzadziej. Sabina poprosiła swojego zięcia, aby przyszedł i pomógł jej rąbać drewno, ponieważ zimą nie miała czym się ogrzać. Ale odpowiedź była taka sama – nie ma czasu, mają pracę do wykonania. Kobieta zaczęła płakać, musiała coś zrobić. Poprosiła sąsiada, który również przyjechał z miasta na wieś. Jego dzieci również przychodziły rzadko.
Pomagali sobie nawzajem. Pewnego dnia sąsiad zaproponował im wspólne mieszkanie. On wykonywałby męską pracę, a Sabina zajmowałaby się domem. Kobieta nie zastanawiała się dwa razy i natychmiast się zgodziła. Zaczęli więc mieszkać razem. Jeśli dzieci ich nie potrzebują,i nie mają dla nich czasu, będą radzili sobie sami.
