Moja córka stała się całkowicie bezczelna. Najwyraźniej zapomniała, że to ja odziedziczyłam dom i cały majątek po mężu. Od dłuższego czasu Sylwia zachowuje się tak, jakby to ona była szefem wszystkiego, a ja niczym.
A ostatnio przyprowadziła do domu swojego męża, mówiąc, że sprzedają mój dom, ponieważ Marek dostał pracę w stolicy. Teraz chcą się tam przeprowadzić i kupić tam mieszkanie. I potrzebują na to pieniędzy.
Powiedziałam im, że mogą jechać, gdzie chcą. Mam sześćdziesiąt osiem lat i sama sobie ze wszystkim poradzę. Zamiast tego dzieci powiedziały, że chcą sprzedać dom i dopiero wtedy będą mogły kupić mieszkanie w stolicy. Te słowa sprawiły, że serce mi się krajało. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam, było pytanie, gdzie zamierzają mnie wysłać. Odpowiedzieli, że zawiozą mnie do domu spokojnej starości. Będzie tam wiele osób takich jak ja, więc nie będę się nudzić.
Co za wspaniały pomysł! Prawda? Umieścić mnie w domu opieki, a potem sprzedać dom i żyć jak w niebie? Ale przekreśliłam wszystkie ich plany. Nie zamierzam się przeprowadzać, nie mówiąc już o sprzedaży domu. Prawdopodobnie czekają, aż umrę, ale ja żyję. Mam pełne prawo mieszkać w moim domu i nikt nie odważy się mnie wyrzucić.
Mojemu zięciowi nie spodobała się moja odpowiedź. Teraz boję się nawet mieszkać z nim pod jednym dachem. Postanowiłam więc ubezpieczyć się zawczasu. Poszłam do notariusza i spisałam testament, w którym stwierdziłam, że po mojej śmierci dom pozostanie w rękach gminy.
Potem powiedziałam o tym moim dzieciom, które były bardzo zaskoczone. Oczywiście, że były! Powiedziały, że oszalałam. A potem zaczęli pakować walizki i wyjechali. Byłam z tego powodu bardzo szczęśliwa. Straciłam córkę dawno temu. Była niewdzięczna, odkąd była małą dziewczynką. Następnego dnia opowiedziałam o wszystkim sąsiadce. Powiedziała:
-I słusznie. Twoja córka już dawno powinna była poznać swoje miejsce. Nie przejmuj się nią, wszystko będzie dobrze. Miałaś ciężkie życie, więc na starość masz prawo być tam, gdzie chcesz, a nie tam, gdzie zdecydowały twoje dzieci.
