Moja Wiktoria nie ma już dwudziestu ani nawet trzydziestu lat, ale mamy bardzo ciepłą i pełną zaufania relację. Mówi mi o wszystkim, a ja zwykle też jej mówię. W ten sposób zwykle wiem, kiedy moje wnuki chorują, kiedy mój zięć jest na wyjeździe, znam nawet trochę plotek o przyjaciołach Wiktorii. Ja nie mam zbyt wiele do opowiadania, ale ostatnio poznałem pewną kobietę. Niedawno wprowadziła się do domu obok i poznaliśmy się, stojąc w kolejce po emeryturę na poczcie. Potem jakoś zaczęliśmy razem chodzić do parku, do sklepu… Myślę, że lubi mnie tak samo jak ja ją, ale ponieważ jeszcze o tym nie rozmawialiśmy, bałem się powiedzieć o tym Wiktorii.
Pewnego piątkowego wieczoru rozmawiałem z córką przez telefon, gdy do drzwi zadzwoniła sąsiadka Irena. Musiałem powiedzieć córce, że zadzwonię do niej za pięć minut, ale nie mogłam oddzwonić – czekałem na świeże, gorące ciasto w miłym towarzystwie. Posadziłem Irenę przy herbacie, rozmawiałyśmy , nie usłyszałem telefonu, zostawiłem go w przedpokoju. Moja głupota i głuchota przeraziła Wiktorię. Uznała, że coś mi się stało, wezwała karetkę i przyjechała do mnie z zięciem.
Irena i ja siedzieliśmy oszołomieni w kuchni z ciastem, kiedy moja córka wpadła z lekarzami. Wtedy naprawdę zaczęło mi być niedobrze.
– Tato, dlaczego nie odbierasz? Bałam się, że masz zawał – skarciła mnie później Wiktoria, zerkając na Irenę.
Kiedy kobieta poszła do łazienki, mój zięć i Wiktoria zaczęli mnie wypytywać, kim ona jest, jak długo się znamy i dlaczego przyniosła ciasto. Czułem się niezręcznie, ale musiałem przyznać, że to moja sąsiadka, z którą ostatnio często rozmawiam.
– Tak się rozgadałeś, że nawet nie słyszałeś dzwonka telefonu – westchnęła Wiktoria, kręcąc głową, ale jednocześnie uśmiechając się chytrze. – Dobrze, przepraszam, tato, za przeszkadzanie ci i zakłócanie twojej “randki”.
Na Boga, nigdy nie czułem się tak zawstydzony . Znów czułem się jak nastolatek, a moja córka była moim ojcem, który przyłapał mnie na randce.
Irena wróciła do kuchni. Wiktoria zaprosiła ją na rodzinny obiad, by “lepiej się poznać”. Irena nie miała nic przeciwko. A kiedy dzieci wyszły i ponownie usiedliśmy w kuchni, Irena wzięła mnie za rękę, sprawiając, że zarumieniłem się jeszcze bardziej.
Teraz na pewno będę musiał o wszystkim donieść Wiktorii. Będzie mnie wypytywać o każdy drobiazg, będzie krzyczeć do telefonu, ciesząc się z mojego romansu. A ja… A co ze mną? Ja też będę szczęśliwy!
