Myśląc o moim dziadku i pomocy, której zawsze mi udzielał, dochodzę do wniosku, że bez niego i jego rad wyrósłbym na zupełnie inną osobę, a tym samym moje życie potoczyłoby się inaczej.
Nie raz i nie dwa znalazłem się w takich zagmatwanych sytuacjach, kiedy nie wiedziałem, co robić , a wtedy był przy mnie dziadek, nie mówiąc mi wprost, co mam robić, nie decydując za mnie, ale prowadząc mnie. Ile razy chciałem zrezygnować ze śpiewania, dziadek w takich sytuacjach mówił, że to moje hobby i mój czas, więc tylko ja mogę zdecydować, czy tego potrzebuję, czy nie. Więc odszedłem. I wcale tego nie żałuję – rezygnując ze stresującego zajęcia, spędziłem więcej czasu na nauce i nawiązywaniu przyjaźni.
Chciałem spróbować swoich sił w kilku zawodach, ale ograniczona liczba egzaminów postawiła mnie przed wyborem między próbą osiągnięcia czegoś z chemią i biologią, a historią i angielskim. Mój dziadek powiedział, że wybrałby to drugie, ponieważ nie były to tak wąskie specjalizacje. Zdecydowałem się więc na ten drugi zestaw i zostałem tłumaczem. W ten sposób poznałam Alinę – była Koreanką, która pracowała jako tłumacz, tak jak ja.
Nie wiedziałem, jak się z nią umówić, więc skonsultowałem się w tej sprawie z dziadkiem, a dwa lata później zapytałem go, jak oświadczył się babci, bo chciałem zaimponować Alinie.
Teraz mój dziadek stał się pradziadkiem, pomaga mi i mojej żonie opiekować się naszym rocznym synkiem, jego prawnukiem, i nawet tutaj nie stoi z boku i zawsze może mi coś sensownego doradzić.
Czasem myślę, że gdyby nie on i jego rady, to może nie dostałbym się na studia, które wybrałem, albo nie zaprosił Aliny na randkę, bo za bardzo się martwiłem, że nie wyjdzie. Mój dziadek nie tylko mi doradzał, ale też wspierał mnie w życiu, wiedząc skądś, co będzie dla mnie najlepsze i czego potrzebuję.
Nigdy nie przestanę mu za to dziękować.
Nie zapomnij podziękować swojej rodzinie, która cię wspiera i prowadzi. Rodzina jest naszym wsparciem i oparciem, a także najważniejszym doradcą, którego czasem trzeba wysłuchać.
