Czasami żałuję, że zdecydowałam się urodzić w wieku czterdziestu lat. Wszyscy mi to odradzali, oprócz mojego męża, a ja się na to zgodziłam, mimo że uważałam, że jest już za późno na dziecko. Mieliśmy już dwoje względnie dorosłych dzieci, ale tak się złożyło, że zaszłam w ciążę po raz trzeci. Nawet wtedy lekarze sugerowali, żeby nie rodzić, aby chronić moje zdrowie, ale ja już żyłam z myślą o trzecim dziecku.
Ciąża przebiegała dobrze, a sam poród, jak mi się wydawało, również był dobry. Był to najszybszy poród w moim życiu, ale to, co nastąpiło później, podkopało moją wiarę we wszystko, co dobre i sprawiedliwe na tym świecie.
Moja córka urodziła się bardzo krucha i mała – ważyła nieco ponad dwa kilogramy – a lekarze zdiagnozowali u niej zespół niedorozwoju lewej komory serca. Została natychmiast przeniesiona na oddział intensywnej terapii i przez pierwsze sześć miesięcy mój mąż i ja widywaliśmy ją tylko wprzerwach między operacjami. W sumie musiała przejść trzy operacje i chociaż w końcu mogliśmy zabrać ją do domu, boimy się i nieustannie martwimy się o każdy oddech naszej córki.
Często zastanawiam się, dlaczego inne rodziny mają dziesięcioro dzieci, i wszystkie są zdrowe, a my nie mamy tyle szczęścia. Bardzo młoda dziewczyna, nie zrobiła w życiu nic złego, ale cierpi od urodzenia. Może to w końcu moja wina i nie powinnam była zgadzać się na poród w tym wieku? Naprawdę nie chcę, aby życie mojej córki opierało się na aparatach tlenowych i lekach, bo to nie jest życie. Chciałabym, aby zdarzył się cud i by pewnego dnia okazało się, że jest całkowicie wyleczona, dzięki lekarzom lub nie – to nie ma znaczenia, najważniejsze jest to, żeby była zdrowa.
