Po ślubie zaczęliśmy z Teresą zastanawiać się, gdzie będziemy mieszkać. Pochodzę ze wsi i nie mamy mieszkania w mieście. Rodzice Teresy mieszkają w dwupokojowym mieszkaniu i zaproponowali nam, abyśmy zamieszkali z nimi. Wszyscy mieliśmy nadzieję, że wkrótce uda nam się znaleźć mieszkanie i zamieszkać osobno. Nie było to jednak tak łatwe, jak wydawało się na pierwszy rzut oka. Od momentu ślubu zaczęliśmy z żoną oszczędzać pieniądze na zakup własnego mieszkania.
Z początku wszystko było dobrze, ale z każdym rokiem coraz trudniej było mi znaleźć wspólny język z rodzicami Teresy. Mieszkamy z nimi już od czterech lat. Na początku rodzice nam nie przeszkadzali, a potem jej teściowa kazała nam płacić połowę rachunków za media. Potem zaczęła żądać, żebyśmy płacili jeszcze więcej, mówiąc, że żyjemy na ich koszt. Mimo że kupujemy artykuły spożywcze na równi z nimi.
Potem Teresa powiedziała rodzicom, że jest w ciąży. Nie zauważyliśmy jednak radości w oczach przyszłych dziadków. Teściowa powiedziała tylko, że po urodzeniu dziecka nikt nie będzie miał spokoju w domu. W końcu przez pierwszy miesiąc dziecko płacze dzień i noc. Ja milczałem, Teresa też. Ale potem było tylko gorzej. Nie mogłem już tego znieść. Porozmawialiśmy z żoną i postanowiliśmy wziąć pożyczkę.
Udało nam się. Znalazłem inną pracę. Na razie postanowiłem pracować na dwa etaty, żeby szybciej spłacić pożyczkę. Moi rodzice co tydzień przywożą nam torby produktów ze wsi. W sklepie kupujemy tylko owoce, wszystko inne pochodzi od rodziców.
A kiedy urodziła się nasza córka Maria, moja teściowa znowu zwariowała. Zaczęła przychodzić do nas codziennie. Oczywiście nie mam jej tego za złe, bo pomaga mojej żonie, mówi jej czego jeszcze potrzebuje. Ale zacząłem zauważać, jak zmienia się moja Teresa, gdy mama jest z nią cały dzień. Pewnego dnia wróciłem wcześniej do domu i usłyszałem, jak teściowa mnie obgaduje, a żona stara się mnie bronić. Wtedy zrozumiałem, że teściowa wcale nie przychodziła jej pomagać, tylko nastawić swoją córkę przeciwko mnie.
Nie mogłem tego dłużej znieść i poprosiłem ją, by opuściła nasz dom. Zamiast urazy, w oczach Teresy zobaczyłem wdzięczność. Później powiedziała mi, że nie miała już siły zaprzeczyć “naukom” swojej matki, a ona nie chciała przestać. Była zmartwiona tym, że jej podaż mleka spadła, więc teraz musi karmić córkę mieszanką. Gdybym wcześniej wiedział, jaki jest cel wizyt teściowej, przegoniłbym ją jeszcze szybciej.
