Po przejściu na emeryturę spojrzałam na wiele rzeczy z innej perspektywy. To się często zdarza – zaczynasz patrzeć na etapy i wydarzenia w swoim życiu w zupełnie inny sposób. Ludzie w naszym wieku mają znacznie większe doświadczenie życiowe. Uczą też młodych ludzi, by nie popełniali ich błędów.
Ale ja na starość postanowiłam żyć dla siebie. Poświęciłam już prawie całe swoje życie dzieciom, mężowi i pracy. Szybko wyszłam za mąż i urodziłam dzieci. Potem niestrudzenie pracowałam przez całe życie. Mój mąż i ja nigdy nie wyjeżdżaliśmy na wakacje, zawsze na coś oszczędzaliśmy. Ja również oszczędzałam na sobie, ale nasze dzieci miały wszystko. A teraz, w wieku 77 lat, nie jestem już nikomu potrzebna. Mój mąż już dawno odszedł…
Ale moje dzieci zachowują się w moim mieszkaniu tak, jakby były u siebie w domu. Na przykład dwa miesiące temu wprowadziła się do mnie wnuczka z mężem. W ich mieszkaniu jest remont, więc wprowadzili się do mnie i w dodatku nie wiadomo na jak długo . Wnuczka jest w szóstym miesiącu ciąży. Moja córka Marta ich nie przyjęła, bo mieszka z mężem w jednopokojowym mieszkaniu. Zrobiło mi się żal wnuczki i przygarnęłam ją.
I wszystko byłoby dobrze, ale oni zachowują się po prostu okropnie. Ciągle włączają głośno jakąś niezrozumiałą muzykę, w weekendy przyprowadzają znajomych i nie śpią do późna w nocy. Moja cierpliwość się skończyła. Postanowiłam pozwać dzieci. Uważam, że mam prawo do komfortowego życia na starość. Moje zdrowie już nie dopisuje. I co myślicie, co mówi moja rodzina? Jak mogłam złożyć pozew ? A ja mówię, że nie będę tego tolerować. Zwłaszcza, gdy wyzywająco uśmiechają się do mnie i są dla mnie nieuprzejmi. Wygrałam sprawę w sądzie. Moja wnuczka i jej mąż wyprowadzili się z mojego mieszkania. Zmieniłam zamek w mieszkaniu…
Kiedy umrę, będą mogli się wprowadzić. Dopóki żyję, chcę żyć godnie. W ciszy…
Moi znajomi z budynku mówią, że nigdy by się na to nie odważyli. Na nich też wieszano wnuki i prawnuki na starość, nawet o to nie pytając. Ale oni milczą, boją się powiedzieć słowo swoim dzieciom. Jak można tak bardzo nie kochać samego siebie?
Myślę, że starość to odpoczynek od wszystkich kłopotów i cieszenie się spokojem. Może kiedyś będę żałowała tego, co zrobiłam, ale nie teraz. Teraz chcę robić to, co jest wygodne dla mnie, a nie dla innych. Przestać martwić się o kogoś innego, robiłam to przez całe życie. Teraz w końcu to ja jestem ważna…
