Nazywam się Andrzej i kieruję się do was, być może do tych, którzy kiedyś przeszli przez coś podobnego. Nie szukam litości ani osądu — po prostu muszę się wygadać, bo już nie mogę milczeć. Nie mogę już sobie z tym poradzić sam.
Moja żona ma na imię Małgosia. Jesteśmy razem prawie szesnaście lat. Małżeństwem od piętnastu. Mamy dwoje dzieci — syna i córkę. Zbudowaliśmy nasz dom pod Warszawą, pracujemy, wychowujemy dzieci, czasem wyjeżdżamy nad morze — jak typowa rodzina. Z zewnątrz — szczęśliwa rodzina. Ale ja już nie mogę spać po nocach. Ponieważ dusi mnie… zazdrość.
Wciąż kocham Małgosię tak, jak w dzień naszego ślubu. Nawet bardziej. Bo teraz wiem, jaka jest naprawdę, w codziennym życiu, w trudnych momentach. Widziałem ją zmęczoną, chorą, potarganą, zasmuconą — i wciąż uważam, że to najpiękniejsza kobieta na świecie. Czasami, gdy idzie do pracy, nadal potajemnie podziwiam, jak się przygotowuje — jak wybiera kolczyki, jak wygładza spódnicę dłonią. Jestem zaszczycony byciem jej mężem. Nadal przynoszę jej kawę rano i zostawiam karteczki na lustrze w łazience.
Ale to ta miłość pali mnie od środka. Boję się. Boję się, że ją stracę. Boję się, że pewnego dnia wróci do domu, ale nie do mnie. Boję się, że ktoś inny sprawi, że będzie się śmiała tak, jak kiedyś ze mną.
Moje obawy nie wzięły się znikąd. Są połączone z historyjkami, które słyszę codziennie w pracy. Mężczyźni, którzy chichotają podczas przerwy i opowiadają, jak wyjeżdżali w delegacje z „dziewczynami”. Jak ich żony nic nie wiedzą. Jak łatwo wszystko można ukryć. A jeden z nich bez ogródek powiedział mi prosto w twarz: “A ty naprawdę myślisz, że twoja też jest taka wierna? Teraz wszystkie są takie…”.
Po takich rozmowach zaczynam dostrzegać każdą drobnostkę. Kiedyś Małgosia mogła godzinami chodzić w piżamie, a teraz — nakłada lekki makijaż nawet na wyjście do sklepu. Kiedyś wracała do domu o szóstej — teraz dzwoni, że się spóźni przez „nowy projekt”. Kiedyś dzieliła się wszystkim — teraz tylko mówi krótko: „W porządku”. Zawsze dbała o porządek, ale teraz w jej szafie pojawiły się sukienki ewidentnie „nie na pracę”. Nowe perfumy. Nowe rumieńce na policzkach. Czy to sobie wymyślam?
Łapię się na tym, że chcę sprawdzić jej telefon. Zainstalować GPS w jej samochodzie. Zadzwonić do biura i dowiedzieć się, czy naprawdę tam jest. Albo nagle wpaść do niej do pracy, niby przypadkiem. Stałbym przy wejściu, zobaczył, z kim wychodzi na obiad. Czy to nie ten sam mężczyzna? Czy nie jest zbyt galanty? Ale potem zamieram — a jeśli mnie zobaczy? A jeśli się mylę? A jeśli to wszystko jest tylko w mojej głowie? Jak wtedy wytłumaczę swoje zachowanie?
Te myśli mnie pożerają. Każdego wieczoru czekam, nasłuchując każdego kroku za drzwiami. Każde spóźnienie — jak cios w serce. Nie potrafię zadać jej bezpośredniego pytania — boję się, że jak zapytam, usłyszę prawdę. A jeśli powie „nie” — czy uwierzę?
Nie poznaję samego siebie. Zawsze byłem pewnym siebie mężczyzną. Nigdy nie szpiegowałem, nie robiłem scen. A teraz rozrywam się między miłością a paranoją. Nie chcę zniszczyć naszego małżeństwa moją podejrzliwością. Ale nie mogę też żyć, udając, że nic się nie dzieje.
Wiem, że zazdrość to choroba. Ale co zrobić, gdy staje się chroniczna? Naprawdę nie chcę jej stracić. Chcę z nią być, budzić się obok, rosnąć i starzeć się wspólnie. Chcę ufać. Ale nie wiem jak.
Jeśli to czytasz — osoba, która też kiedyś poczuła, że grunt usuwa Ci się spod stóp — powiedz mi: co robić? Rozmawiać z nią szczerze, ryzykując usłyszenie najgorszego? Czy milczeć i po prostu być obok, mając nadzieję, że burza minie?
Już sobie nie radzę. Tonę w swojej zazdrości. I nie wiem, jak się z tego wydostać.
