Leonard miotał się po malutkiej kuchni jak tygrys w klatce. Pocierał dłonie, przekładał sztućce, przesuwał cukiernicę, szukając oparcia w codzienności, którą sam nienawidził. W głowie kotłował mu się monolog. Musi to powiedzieć. Musi postawić kropkę. Dość. Nie wytrzyma już dłużej.
Kamila na pewno będzie płakać. Będzie błagać, by został. Będzie opowiadać, jak się stara, jak jest zmęczona. Obieca, że jeszcze można wszystko naprawić. Ale on wiedział swoje: koniec. Już ich nie ma. Są tylko dwaj sąsiedzi, których łączy kredyt i lodówka. Bez miłości, bez szacunku, nawet bez irytacji. Pustka.
Usłyszał obrót klucza w zamku. Zebrał się jak do skoku w przepaść.
Kamila weszła do mieszkania, osunęła się na podnóżek. Najpierw zdjęła buty. Te cholernie niewygodne nowe szpilki. Dzień był koszmarny – praca jako ekspedientka w galerii handlowej zamieniała ją w maszynę do obsługi klientów: podać, przynieść, przymierzyć, pomóc. Budząca się wiosna rozbudzała w ludziach pragnienie zmian – jedni szukali miłości, inni nowej sukienki.
— Cześć. Zmęczona? — zapytał ostrożnie Leonard.
— Jak pies. Nie usiadłam ani na minutę — odparła, nie patrząc na niego.
— Rozumiem. Kolacja będzie wkrótce?
Skinęła głową i poszła do kuchni. Po dwudziestu minutach gar bulgotał, patelnia skwierczała, a powietrze wypełniły zapachy, w których Leonard wciąż próbował znaleźć sens życia.
Stał w drzwiach, zbierał odwagę. Głęboko wciągnął powietrze.
— Kamilo… — zaczął. — Musimy porozmawiać.
Żona odwróciła się do niego, nie przerywając obrotu marchewki. Bez zdziwienia, bez niepokoju.
— Rozstańmy się — wypalił. — Nie mogę już dłużej. Jesteśmy sobie obcy. Zabiłaś we mnie pasję. Jestem artystą, a ty – codziennością. Żądasz pieniędzy, nie dajesz mi się rozwijać, podcinasz skrzydła. Nie chcę tak dalej.
To był improwizowany monolog, ale brzmiał, jego zdaniem, dość dramatycznie. Jak na castingu.
Kamila wciąż mechanicznie skrobała warzywo, aż nagle cisnęła je do zlewu, zdjęła fartuch, zgasiła palnik i odwróciła się.
— Niech będzie! — odparła spokojnie. — Wyrzućmy ten cały domowy teatr do diabła.
Oniemiał. To nie było w scenariuszu. Gdzie łzy? Gdzie rozpacz?
Zanim zdążył ogarnąć tę reakcję, Kamila nalała sobie kawy, wyjęła ser i ciastka, usiadła przy stole.
— Kami… jesteś w szoku. Rozumiem. Ale przecież też to czułaś, prawda? Gotujesz bez serca. Wszystko jak automat…
— Tak. Bez serca — powtórzyła, popijając kawę.
Rozmowa się sypała. Gubił kolejne kwestie.
— Musimy ustalić, co z mieszkaniem — zaczął niepewnie. — I z resztą…
— Myślałam, że tak się udusiłeś w tej codzienności, że uciekniesz bez oglądania się za siebie. A tu proszę – kredyt cię martwi — zjadliwie zauważyła. — Dobrze. Zostaw mi mieszkanie. Ale oddaj połowę wpłaconych rat. Wrócę do taty. Od dawna mnie zaprasza – już starszy człowiek.
— Jesteś tak wyrachowana — westchnął Leonard. On liczył, że to będzie prostsze. Marzył o karierze aktorskiej, chodził na castingi, utrzymując się z pracy ochroniarza. Wszystko, co zarobił, oddawał jej, nie zagłębiając się w szczegóły. A teraz – pieniądze, odsetki, dokumenty.
Chciał wolności. A dostał rozliczenie.
— Kamila, zatrzymaj wszystko. Oddasz, kiedy będziesz mogła. Nie jestem potworem — dodał z patosem, jakby ofiarowywał jej nie mieszkanie, a pałac.
— Dziękuję. A ty? Masz już kogoś? — spytała z wyraźną obojętnością.
— To nieważne — mruknął tajemniczo. Niech myśli, że ma kolejki adoratorów.
Wyszedł z lekkim poczuciem zwycięstwa. Wolność. Życie artysty bez patelni i pretensji.
Minęło pół roku.
Leonard stał pod znajomymi drzwiami i wahał się. Wszystko się zmieniło. Życie u matki okazało się koszmarem. Wypominała mu rozwód, szczuła na niego za brak kariery, wypychała pod byle pretekstem, urządzała sceny, gdy przyprowadzał kobiety. Nawet jedna kelnerka uciekła po jej komentarzu.
Matka była gorsza niż Kamila. O wiele gorsza.
Wisienką na torcie było żądanie wyprowadzki. Był pewien, że znalazła sobie kogoś. Pokłócili się. Nazwała go nieudacznikiem i kazała znaleźć pracę zamiast bujać w obłokach.
I wtedy zadzwoniła Kamila. Zaproponowała uregulowanie spraw mieszkaniowych i sfinalizowanie rozwodu. I oto stał tu.
Przygotował się: wewnętrznie przećwiczył spojrzenie pełne skruchy, słowa żalu, łzę w oku.
Nacisnął dzwonek.
— Cześć. Wejdź — otworzyła Kamila. Wyglądała… cudownie. A może po prostu zatęsknił.
Wszedł do kuchni jak gospodarz. I zamarł.
Przy kuchence stał półnagi facet w dresie i smażył mięso. Na patelni syczało, na stole leżał stos banknotów.
— Ty kto? — zapytał Leonard ochrypłym głosem.
— Marek — odparł mężczyzna, nawet się nie odwracając.
— Kami… możemy porozmawiać? — wyjąkał Leonard.
W pokoju syknął:
— Co on tu robi?
— Kolację gotuje — spokojnie odparła.
— A ja?
— A ty wyszedłeś.
Cisza. Ciężka jak wyrok.
— A gdybym… wrócił?
— Gdzie? Miejsce zajęte. Markowi nie przeszkadza moja „przyziemność”. Dla niego ważna jest rodzina, dzieci, domek za miastem. Pobierzemy się, jak tylko dostaniemy papier.
— A ty?
— Ja też.
— A ja? — zawył. — Czym on jest lepszy?
— Ty karmiłeś mnie obietnicami. On – kolacją.
Koniec.
