ŻYCIE W PORZĄDKU — Lada, zabraniam ci kontaktów z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje sprawy, my swoje. Dzwoniłaś znów do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegłem cię. Nie miej do mnie pretensji, jeśli coś się stanie — Bogdan mocno chwycił mnie za ramię. Jak zwykle w takich sytuacjach, bez słowa wychodziłam do kuchni. Do oczu napływały mi gorzkie łzy. Nie, nigdy nie żaliłam się mojej siostrze na własne życie. Po prostu rozmawiałyśmy. Mamy starszych rodziców, było o czym pogadać, poradzić się. To doprowadzało Bogdana do szału. Nienawidził mojej siostry Natalii, bo u niej w rodzinie panował spokój i dostatek. U nas tego powiedzieć nie było można. Kiedy wychodziłam za Bogdana, byłam najszczęśliwszą dziewczyną w całej Polsce. Bogdan zakręcił mnie w wirze namiętności. W ogóle nie przeszkadzało mi, że był ode mnie o głowę niższy. Nawet nie przejęłam się jego matką, która przyszła na ślub, ledwo trzymając się na nogach. Później okazało się, że jest nałogową alkoholiczką. Zaślepiona miłością nie widziałam nic złego. Jednak po roku małżeństwa zaczęłam się poważnie zastanawiać nad swoim szczęściem. Bogdan ostro pił, wracał do domu pijany jak bela. Zaczęły się także zdrady. Pracowałam w szpitalu jako pielęgniarka, zarobki marne. Bogdan wolał wieczne spotkania z kolegami od kieliszka. Utrzymywać mnie nie zamierzał. Jeśli marzyłam o dzieciach na początku naszego związku, to teraz zajmowałam się rasowym kotem. Kompletnie nie chciałam już rodzić dziecka alkoholikowi. Chociaż Bogdana wciąż kochałam. — Jesteś głupia, Lada! Popatrz, wokół ciebie faceci jak sępy krążą, w oczy zaglądają, a ty ślepo trzymasz się tego karła! Co w nim widzisz? Ciągle chodzisz zasiniona od jego ciosów. Myślisz, że nikt nie widzi siniaków pod warstwą podkładu? Zostaw go, zanim cię zabije — ostrzegała mnie przyjaciółka z pracy. Tak, Bogdan często dawał upust złości, bił mnie. Raz tak pobił, że nie mogłam iść na dyżur. Do tego zamknął mnie w mieszkaniu i zabrał klucz. Od tamtej pory panicznie się go bałam. Dusza się kurczyła, serce waliło gdy słyszałam klucz w zamku. Myślałam, że mści się na mnie za to, że nie dałam mu dziecka, że jestem złą żoną, za… wszystko. Dlatego nie broniłam się przed przemocą, wyzwiskami, upokorzeniami. Czemu ciągle go kochałam? Pamiętam, matka Bogdana, podobna do wiedźmy, mówiła: — Ladusia, słuchaj męża, kochaj go całą sobą, zapomnij o rodzinie i koleżankach, bo cię na złą drogę sprowadzą. I zapominałam o znajomych, nie spotykałam się z bliskimi, byłam posłuszna mężowi. Byłam całkowicie pod władzą Bogdana. Lubiłam, gdy mąż z płaczem prosił o wybaczenie, klękał, całował po nogach. Pogodzenie było słodkością, magią. Bogdan obsypywał nasze łóżko płatkami różowego różanego cudu, które zrywał u sąsiada-pijaka z ogródka, a jego żona z pietyzmem je hodowała. Pewnie tkwiłabym przy Bogdanie całe życie — moja iluzja szczęścia zawsze roztrzaskałaby się na kawałki, a ja próbowałabym ją poskładać. Ale przypadek pomógł… — Zostaw Bogdana, mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna. Pusty kwiat. — tak bezczelnie, nieznajoma zażądała, bym oddała jej męża dla dobra jej dziecka. — Nie wierzę! Idź, póki grzecznie proszę! — odprawiłam gościa. Bogdan wszystkiemu zaprzeczał. — Przysięgnij, że to nie twój syn! — wiedziałam, że nie potrafi zaprzeczyć własnemu dziecku. Bogdan milczał. Zrozumiałam wszystko… — Lada, nigdy cię nie widziałem uśmiechniętej. Coś się stało? — spytał ordynator naszego szpitala. Byłam pewna, że mnie nie zauważa, a tu nagle takie współczucie. — Wszystko w porządku — zmieszałam się przed szefem. — To dobrze, gdy u człowieka wszystko w porządku. Wtedy i życie jest piękne — tajemniczo odparł dr Herman Lewicki. Kiedyś miał żonę i córkę, ale po zdradzie żony został sam. Miał 42 lata, niepozorny, w okularach, lekko łysiejący, niezbyt wysoki. Ale gdy był blisko, wzbierała we mnie fala kobiecego pożądania. Ulegałam jego męskiemu urokowi. Po rozmowie z nim nie mogłam znaleźć sobie miejsca. „To dobrze, gdy u człowieka wszystko w porządku”. Proste słowa, a tak głęboko zapadły w serce. U mnie panuje chaos, a lata lecą, nie da się nacisnąć „pauzy”, żeby się ogarnąć. W końcu odeszłam od Bogdana do rodziców. — Ladusia, co się stało? Mąż cię wyrzucił? — Nie. Potem wszystko ci opowiem — wstydziłam się przyznać, jak wyglądało moje małżeństwo. Potem dzwoniła matka Bogdana, wyklinała mnie, ale ja już wyprostowałam plecy, wciągnęłam powietrze i poczułam się wolna. Dziękuję ci, panie ordynatorze… Bogdan szalał, groził, próbował mnie śledzić. Ale nie wiedział, że stracił nade mną władzę. — Bogdan, nie trać na mnie czasu. Zajmij się swoim synem. Tobie już podziękowałam. Zakończyłam naszą historię. Żegnaj — powiedziałam spokojnie. Wróciłam do Natalii i rodziców. Znowu byłam sobą, nie marionetką. Przyjaciółka pierwsza zauważyła zmianę: — Lada, nie poznaję cię, promieniejesz jak panna młoda! A dr Herman Lewicki… — Lada, wyjdź za mnie. Obiecuję, że nie pożałujesz. Tylko jedno — do pracy mów mi po nazwisku, w domu — po imieniu. — A kochasz mnie, Herman? — zdziwiłam się. — Wybacz, zapominam, jak kobiety lubią słowa. Tak, kocham cię, ale wierzę bardziej w czyny — pocałował mnie w rękę. — Zgadzam się, Herman! Wierzę, że nauczę się cię kochać — aż mi serce skakało z radości. Minęło dziesięć lat… Herman codziennie udowadniał mi swoją czułą miłość. Nie całował nóg, nie rzucał pustych słów jak Bogdan — opiekował się mną, zaskakiwał czułymi gestami. Wspólnych dzieci się nie doczekaliśmy — chyba faktycznie zostałam „pustym kwiatem”. Ale Herman nie miał mi za złe, nie wypominał. — Lada, chyba miało nam wystarczyć tylko siebie — powtarzał, gdy smuciłam się przez niespełnione macierzyństwo. Córka Hermana podarowała nam wnuczkę Sonię, która została naszym ukochanym dzieckiem. Bogdan ostatecznie zapił się na śmierć, nie dożył pięćdziesiątki. Matka Bogdana czasem patrzy na mnie spode łba na bazarze, ale jej nienawiść już mnie nie dosięga. A u nas z Hermanem wszystko jest w porządku. Życie jest piękne…

ŻYCIE UŁOŻONE

Magda, zakazuję ci utrzymywania kontaktów z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje sprawy, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Celiny? Żaliłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Jak się uprzesz, to nie miej do mnie pretensji Marcin ścisnął moje ramię tak mocno, że omal nie krzyknęłam.

W takich chwilach, jak zawsze, bez słowa szłam do kuchni. Łzy stawały mi w oczach. Nie, nigdy nie narzekałam siostrze na własne życie. My po prostu rozmawiałyśmy. Mamy przecież starszych rodziców, jest o czym pogadać, przedyskutować. Ale Marcina to doprowadzało do szału. Szczerze nie znosił mojej Celiny. U niej w domu wieczny spokój i dostatek, czego o nas powiedzieć się nie dało.

Gdy zostawałam żoną Marcina, świata poza nim nie widziałam. Zakręcił mi w głowie na dobre. Wzrost przyszłego męża wcale mi nie przeszkadzał był ode mnie o głowę niższy. Ignorowałam też fakt, że jego mama przyjechała na wesele ledwo trzymając się na nogach. Szybko wyszło na jaw, że teściowa to zaawansowana alkoholiczka.

Zakochana, nie widziałam rzeczywistości. Dopiero po roku małżeństwa dopadły mnie wątpliwości. Marcin uwielbiał zaglądać do kieliszka, nocami wracał ledwo stojąc na nogach. Z czasem zaczęły się jego romanse. Pracowałam jako pielęgniarka w szpitalu, pensja wiadomo, żaden szał. Marcin z kolei preferował wieczne przesiadywanie z kolegami przy wódce.

Utrzymywać mnie nie zamierzał. Kiedyś marzyłam o dzieciach, ale teraz zadowalałam się opieką nad rasowym kotem burem, z rodowodem. Przestałam chcieć potomstwa z takim mężem-alkoholikiem. Mimo wszystko Marcina jeszcze kochałam.

Ty to masz łeb jak sklep, Magda! Widzisz tych wszystkich facetów wokół siebie? Każdy się kręci i oczka puszcza, a ty ślepo trwasz przy swoim krasnalu! Co ty w nim widzisz? Ciągle chodzisz posiniaczona, myślisz, że nie widać “pamiątek” pod tą warstwą podkładu? Daj spokój, zanim naprawdę zrobi ci krzywdę podpytywała mnie Sylwia, koleżanka z pracy.

Tak, Marcin nie raz dawał ujście swojej złości w najbardziej prymitywny sposób. Raz pobił mnie tak, że nie dałam rady pójść do szpitala. Zamknął mnie wtedy na klucz w mieszkaniu przejął kontrolę do tego stopnia, że zaczęłam się go panicznie bać. Serce waliło jak oszalałe, gdy tylko słyszałam przekręcany klucz w zamku. Byłam przekonana, że mści się na mnie za to, czego mu nie dałam, za bycie “złą żoną”, za wszystko.

Nie stawiałam oporu przy jego wybuchach, krzykach, przy wszelkim upokorzeniu. Czemu jeszcze go kochałam? Matka Marcina, wyglądająca trochę jak zła czarownica z bajki, powtarzała mi:

Madziu, słuchaj się męża, kochaj go bez reszty! O rodzinie i koleżankach zapomnij, bo nic dobrego z tego nie będzie.

I posłusznie zapominałam o przyjaźniach, nie widywałam się z rodziną, byłam całkowicie pod jego władzą.

Lubiłam za to chwile, gdy Marcin po kolejnej awanturze płakał, klękał i całował mnie po nogach. Godziliśmy się słodko, otuleni płatkami róż o upajającym zapachu które, jak wiedziałam, nie kupił, tylko zerwał w ogródku sąsiada-pijanicy. Żony tych typów hodowały kwiaty z miłością, a ich mężowie wymieniali róże na kolejne flaszki u swoich kompanów od kieliszka. Kobiety wybaczały swoim “rycerzom” po różanych prezentach.

Pewnie dalej tkwiłabym w takim patologicznym układzie, co i rusz odbudowując własny mikroskopijny raj, gdyby nie los. Oto pewnego dnia zjawiła się u mnie kobieta z tekstem prosto z mostu:

Oddaj Marcina, bo mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna, taka trochę jak taki jesienny liść, co tylko szeleszczy, a owoców nie daje.

Nie wierzę! Proszę wyjść, zanim zadzwonię po policję odprawiłam ją z miejsca.

Marcin i tak się wymądrzał i wszystkiego wypierał. Poprosiłam go o przysięgę, że to nie jego syn. Nie był w stanie zaprzeczyć. I wszystko stało się jasne

Madziu, ty chyba nigdy się nie uśmiechasz. Coś nie tak? zapytał nagle Adam Pawłowski, nasz ordynator, którego byłam przekonana, że jestem dla niego przezroczysta.

Wszystko w porządku wydukałam. W duchu wiedziałam, że to bzdura.

To dobrze, gdy człowiek ma wszystko w porządku, wtedy życie jest piękne powiedział z lekkością Adam.

Adam był już po rozwodzie, miał dorosłą córkę, z którą utrzymywał dobry kontakt. Miał czterdzieści dwa lata, nie rzucał się w oczy okulary, lekko łysiejący, filigranowy. Gdy podchodził blisko, czułam, jak unoszą się we mnie motyle. Używał jakiejś wody kolońskiej, od której nogi miękły.

Nie mogłam znieść tego wrażenia chaosu po jego prostych słowach o życiowym porządku. Dookoła bałagan, a lata lecą i nie da się wcisnąć “pauzy”, żeby się ogarnąć.

W końcu spakowałam się i wróciłam do rodziców. Mama aż usiadła z wrażenia:

Madziu, co się dzieje? Wyrzucił cię mąż?

Nie. Później wszystko ci opowiem, mamo nie miałam odwagi przyznać się do prawdy.

Potem dzwoniła teściowa, darła się, złorzeczyła mi przez telefon. Ale poczułam, że wreszcie mogę oddychać pełną piersią. Wreszcie dobrze mi się spało. Zawdzięczam to Adamowi Pawłowskiemu.

Marcin wywijał jeszcze dramaty, straszył mnie, śledził. Ale nie wiedział, że przestałam już bać się go, a on dawno stracił panowanie nad moim życiem.

Marcin, nie trać na mnie czasu. Zajmij się synem, on cię potrzebuje. Ja zamykam naszą historię powiedziałam najspokojniej w świecie.

Wróciłam też do siostry i rodziców. Odzyskałam siebie. Przestałam być marionetką.

Sylwia od razu zauważyła zmiany:

Madzia, nie poznaję cię! Cała promieniejesz. Jakbyś miała zostać panną młodą!

Adam Pawłowski niedługo potem oświadczył mi się:

Madziu, a może byśmy się pobrali? Obiecuję nie pożałujesz. Tylko nie mów mi “panie Adamie”, zostawmy to na szpital.

Ale ty mnie w ogóle kochasz? aż zdębiałam zaskoczona.

Och, wybacz, zapomniałem, że kobiety lubią słowa. Chyba cię kocham. Ale bardziej wierzę w czyny odpowiedział, całując mnie w rękę.

Zgadzam się, Adamie. Jestem pewna, że się w tobie zakocham cieszyłam się, jak nigdy dotąd.

…Minęło dziesięć lat.

Adam codziennie udowadniał mi swoją troskę i miłość. Nie klękał, nie składał pustych obietnic, jak mój ex. Był opiekunem i czułym partnerem, potrafił mnie zaskoczyć życzliwymi gestami. Wspólnego dziecka nie doczekaliśmy się chyba rzeczywiście okazałam się tym jesiennym liściem ale Adam nigdy nie miał mi tego za złe.

Madziu, może tak miało być mamy siebie, to wystarczy pocieszał mnie zawsze, gdy dopadał mnie smutek.

Jego córka dała nam wnuczkę, Hanię, która stała się naszym oczkiem w głowie.

Co się zaś tyczy Marcina stoczył się całkowicie i pożegnał z tym światem szybciej, niż butelka Żubrówki zlatuje ze sklepowej półki przed sylwestrem. Teściowa patrzy na mnie na rynku spode łba, ale jej złe spojrzenia rozpływają się w powietrzu. Trochę mi jej żal, ale tylko trochę.

A nam z Adamem jest po prostu dobrze. Życie jak dla mnie wreszcie ułożone.