ŻYCIE W PORZĄDKU
Lidia, zabraniam ci kontaktować się z siostrą i jej rodziną! Oni mają swoje sprawy, my swoje. Znowu dzwoniłaś do Natalii? Skarżyłaś się na mnie? Ostrzegałem cię. Nie miej pretensji, jeśli coś się stanie Grzegorz mocno ścisnął mnie za ramię.
Jak zwykle w takich sytuacjach, schodziłam do kuchni i milczałam. Łzy same napływały mi do oczu, gorycz dusiła gardło. Nigdy nie żaliłam się siostrze na własne życie. Zwyczajnie rozmawiałyśmy, mieliśmy schorowanych rodziców, było co omawiać, dzielić się troskami. Grzegorz rzadko to rozumiał. Do Natalii czuł wyłącznie niechęć, bo w jej domu panował spokój i dostatek, o czym my z Grzegorzem mogliśmy tylko pomarzyć.
Wychodząc za Grzegorza, czułam się najszczęśliwszą dziewczyną pod słońcem. Porwał mnie świat uczuć, nie przeszkadzało mi, że był ode mnie niższy. Nawet nie zwracałam uwagi na jego matkę, która na nasz ślub przyszła ledwo trzymając się na nogach; szybko okazało się, że to wieloletnia alkoholiczka.
Byłam zaślepiona miłością, nie dostrzegałam złego. Po roku małżeństwa czar prysł. Grzegorz coraz częściej zaglądał do kieliszka, wracał do domu pijany, czasem na długie godziny znikał z kolegami od kieliszka. Później wydało się, że zdradzał mnie z innymi kobietami. Pracowałam jako pielęgniarka w jednym z krakowskich szpitali, zarobki były tylko trochę lepsze od najniższej krajowej. Grzegorz nie zamierzał utrzymywać rodziny. O dzieciach już przestałam marzyć, coraz chętniej zajmowałam się rasowym kotem, który był moim jedynym pocieszeniem. Nie chciałam już dzieci z mężem alkoholikiem, nawet jeśli w głębi nadal kochałam Grzegorza.
Lidia, jesteś niemądra! Spójrz wokół, tylu fajnych facetów na ciebie zerka, a ty tylko patrzysz w swojego karzełka! Co w nim widzisz? Przecież wiecznie chodzisz posiniaczona po jego uderzeniach. Myślisz, że nikt nie widzi tych podkówek pod oczami pod grubą warstwą pudru? Odejdź, zanim cię zabije, głuptasko ostrzegała mnie przyjaciółka i koleżanka z pracy.
Tak, Grzegorz często wyładowywał na mnie złość, bił bez powodu. Raz tak mocno, że musiałam wziąć zwolnienie z pracy. Zamknął mnie wtedy w mieszkaniu na parę dni, zabierając klucz.
Od tamtej pory panicznie się go bałam. Dusza kurczyła się za każdym razem, gdy słyszałam jego klucz w zamku. Czułam, jakby mścił się na mnie za to, że nie spełniłam jego oczekiwań za to, że nie dałam mu dziecka, za to, że jestem kiepską żoną, za wszystko. Dlatego nie stawiałam oporu, nie odpowiadałam na przemoc, znosiłam wyzwiska i kpiny. Czemu nadal go kochałam?
Pamiętam słowa jego matki, która szeptała do mnie z przekąsem:
Lidziu, słuchaj męża, kochaj całym sercem, zapomnij o rodzinie i koleżankach, one cię tylko sprowadzą na złą drogę.
Zawierzyłam jej, oddaliłam się od bliskich i znajomych, stałam się całkowicie posłuszna Grzegorzowi.
Uwielbiałam późniejsze przeprosiny męża, łzy w oczach, klęczącą postać całującą moje stopy. Pogodzenie smakowało słodyczą najsilniejszych uczuć. Rozsypywał po naszym łóżku płatki róż, pachnące jak w bajce. W tych chwilach unosiłam się nad ziemią, czułam się jak w raju. Oczywiście wiedziałam, że róże podkradał z ogródka sąsiada, którego żona troskliwie je uprawiała, a jej mąż rozdawał je swoim pijącym kolegom za śmieszne pieniądze. Żony podziwiały kwiaty, wybaczały swoim zawiedzionym mężczyznom
Pewnie spędziłabym z Grzegorzem całe życie, próbując bez końca łatać roztrzaskany na kawałki własny świat. Jednak los zadziałał inaczej…
Zostaw Grzegorza. Mam z nim syna. Ty jesteś bezpłodna, więc zrób miejsce mojemu dziecku obca kobieta bez żenady rzuciła mi te słowa.
Nie wierzę! Wynoś się stąd natychmiast! odpowiedziałam ostro nieproszonemu gościowi.
Grzegorz wypierał się jak mógł.
Przysięgnij, że to nie jest twój syn! wiedziałam, że nie będzie potrafił zaprzeczyć własnej krwi.
Grzegorz milczał znacząco. Wszystko stało się jasne.
Lidia, nigdy nie widzę cię uśmiechniętej. Coś się dzieje? powiedział nagle ordynator szpitala, doktor Jerzy Kołodziej, który wcześniej zdawał się mnie nie zauważać.
Wszystko w porządku skłamałam, speszona uwagą szefa.
Dobrze, gdy człowiek ma poukładane życie. Wtedy wszystko wydaje się lepsze odparł znacząco doktor Jerzy.
Jerzy Kołodziej był po rozwodzie, rozstali się przez zdradę żony. Sam mieszkał i miał 42 lata. Nie wyróżniał się urodą, nosił okulary i łysiał, był raczej niski. Jednak przyciągał magnetyzmem i delikatnym, zmysłowym zapachem balsamu po goleniu…
Trudno było oprzeć się urokowi doktora Jerzego. Uciekałam, by nie ulec pokusie. Po jego słowach trudno mi było znaleźć spokój. Hm… Dobrze, gdy wszystko w porządku. Tak proste zdanie, a tak bardzo wybrzmiało mi w duszy. W moim życiu przecież totalny chaos. A lata pędzą, nie krzykniesz im: stop, zaczekajcie, dajcie mi posprzątać!
W końcu odeszłam od Grzegorza i zamieszkałam z rodzicami. Mama była zaskoczona:
Lidziu, co się stało? Wyrzucił cię?
Nie, mamo. Wyjaśnię ci wszystko później wstydziłam się opowiedzieć prawdę.
Później dzwoniła do mnie matka Grzegorza, krzyczała, wyzywała i złorzeczyła. Ale ja już oddychałam pełną piersią. Odzyskałam siebie. Dziękuję doktorowi Jerzemu.
Grzegorz wściekał się, groził, szukał mnie. Nie rozumiał, że już stracił nade mną władzę.
Grzegorz, nie marnuj na mnie czasu. Lepiej zajmij się synem, on cię potrzebuje. Nasza historia to już przeszłość. Żegnaj wypowiedziałam spokojnie.
Wróciłam do Natalii, do rodziców. Nareszcie poczułam się sobą, nie marionetką w czyichś rękach.
Przyjaciółka od razu zauważyła zmianę:
Lidia, normalnie cię nie poznaję! Wyglądasz na szczęśliwszą, wypoczętą i promienną. Jak panna młoda!
A doktor Jerzy Kołodziej oświadczył mi się:
Lidia, może wyjdziesz za mnie? Gwarantuję, nie pożałujesz. Mam tylko jedną prośbę mów mi po imieniu, to pan doktor zostaw na oddziale.
A ty mnie kochasz, Jerzy? zdziwiłam się niespodziewaną propozycją.
Wybacz, zapomniałem, że kobiety lubią słowa. Chyba cię kocham choć bardziej wierzę w czyny Jerzy ucałował moją dłoń.
Zgadzam się, Jerzy. Jestem pewna, że pokocham cię jeszcze mocniej byłam w siódmym niebie.
… Minęło dziesięć lat.
Jerzy każdego dnia udowadniał mi swoją miłość. Nie całował stóp i nie rzucał pustych deklaracji jak mój były. Troszczył się, wspierał, kochał. Zaskakiwał hojnością i prawdziwie męskimi gestami. Nie mieliśmy wspólnych dzieci najwidoczniej rzeczywiście byłam niewydajnym kwiatem. Ale Jerzy nie robił z tego tragedii. Nigdy mi tego nie wypomniał.
Lidko, chyba tak miało być, że będziemy tylko we dwoje. Dla mnie jesteś całym światem mówił, kiedy widział, że myślę o macierzyństwie.
Córka Jerzego dała nam wnuczkę Zosię. To ona została sercem naszego domu.
Co do Grzegorza pił, aż w końcu odszedł z tego świata, nie dożywszy nawet pięćdziesiątki. Jego matka, spotykając mnie czasem na targu w Krakowie, patrzy na mnie złowrogo, ale jej nienawiść zupełnie mnie już nie dotyka. Tylko ją żałuję, nic więcej.
A my z Jerzym żyjemy spokojnie. Mamy siebie, mamy Zosię. W końcu zrozumiałam, że prawdziwa harmonia nie zależy od tego, co mają inni tylko od tego, jak jesteśmy w stanie porządkować własne serce, dawać i przyjmować dobro.
Bo życie wtedy jest naprawdę w porządku, gdy poukładamy je po swojemu i odważymy się być szczęśliwi.
