Aleksander urodził się jako późne dziecko w swojej rodzinie. Rodzice kochali go mocno i zapewnili mu spokojne, szczęśliwe dzieciństwo. Jednak życie przyniosło dramat mama Aleksandra zmarła, gdy miał dwadzieścia lat, a wkrótce potem zmarł także jego ojciec. Ze względu na odbywanie służby wojskowej nie mógł uczestniczyć w ich pogrzebach, ale pielęgnuje ich pamięć w sercu.
Po zakończeniu służby wojskowej Aleksander powrócił do rodzinnego domu w Krakowie, ale zastał tam rodzinę swojej ciotki, która zajęła jego mieszkanie. Poczuwając się do bycia niechcianym gościem, postanowił odejść i już nigdy tam nie wracał. Próbował ułożyć sobie życie mieszkając u kolegi, ale szybko zrozumiał, że i tam nie jest mile widziany. Bez grosza przy duszy i bez perspektyw, złapał autostop do Wrocławia, szukając pracy i nowego początku.
Dzięki pośrednictwu znajomego udało mu się znaleźć zatrudnienie na budowie, gdzie obiecano mu przyzwoitą pensję, wyżywienie i nocleg. Aleksander był szczęśliwy, mimo ciężkiej pracy od rana do wieczora, aż pewnego dnia pracodawcy porzucili robotników zostawiając ich na lodzie, bez wynagrodzenia i dachu nad głową. Większość jego kolegów uratowała się dzięki pomocy znajomych, ale Aleksander został sam, bez jakichkolwiek dokumentów.
Głodując i nie mając gdzie spać, Aleksander przetrwał, żywiąc się odpadkami z kontenerów i nocując na dworcu kolejowym lub na klatkach schodowych. Wygląd coraz bardziej się pogarszał, przez co nikt nie chciał go zatrudnić. Szczęście jednak się uśmiechnęło, gdy spotkał kobietę imieniem Weronika. Choć nie była uważana za klasyczną piękność, miała ogromne serce i okazała mu współczucie. Przynosiła mu jedzenie i rozmawiała z nim życzliwie.
Pewnego dnia Aleksander zachorował na zapalenie płuc i trafił do szpitala. Personel szpitalny zadbał o niego ostrzygli go, dali czyste ubrania i otoczyli opieką. W trakcie pobytu w szpitalu najbardziej czekał na odwiedziny Weroniki. Po wyjściu ze szpitala przeżył wzruszenie: Weronika czekała na niego przy izbie przyjęć, przyniosła dla niego buty oraz ubrania i serdecznie go przytuliła. Poruszony jej dobrocią, poszedł za nią do domu.
Brat Weroniki pomógł Aleksandrowi wyrobić nowe dokumenty, po czym Aleksander zdołał znaleźć pracę. Z czasem tych dwoje zakochało się w sobie i w końcu pobrali się. Pomimo wszystkich trudności, które napotkali, odnaleźli szczęście i spokój razem.
