**Dziennik osobisty:**
Był słoneczny, pogodny poranek. Krzysztof zatykał uszy słuchawkami, wciąż przecierając podłogi na dworcu autobusowym. Od dziesięciu lat to miejsce było jego całym światem. Nagle usłyszał niepewny głos: „Przepraszam…”
Odwrócił się i ujrzał kobietę, może trzydziestopięcioletnią. Wyglądała na wyczerpaną, a po opuchniętych, zaczerwienionych oczach i śladach łez poznał, że niedawno płakała. Trzymała na rękach niemowlę, a obok stało dwoje starszych dzieci.
„Czy mogę pani jakoś pomóc?” – zapytał z troską, zdejmując słuchawki.
„M-muszę dostać się do Warszawy. Mógłby mi pan kupić bilet?” – odpowiedziała, drżąc.
„Wszystko w porządku? Wygląda pani na bardzo zestresowaną…”
Kobieta zawahała się. „Chcę uciec od męża. Nie powinnam o tym mówić, ale on… nie jest dobrym człowiekiem. Nie mogę się z nim skontaktować od dni, a to, co mówił i robił… przeraża mnie. Chcę jechać do siostry w Warszawie. Zgubiłam portfel. Proszę, pomóż nam.”
Krzysztof nie mógł odmówić, choć wiedział, że wyda ostatnie pieniądze. Kupił bilet.
„Dziękuję z całego serca” – szepnęła, gdy wręczył jej bilet.
„Proszę zadbać o dzieci” – odparł.
„Mógłby mi pan podać swój adres?”
„Po co?”
„Chcę się odwdzięczyć. Proszę…”
W końcu uległ. Autobus z kobietą i dziećmi zniknął za zakrętem.
Krzysztof skończył zmianę i wrócił do domu, gdzie czekała jego córka, Weronika. Była wszystkim, co mu zostało po tym, jak żona ich opuściła. Choć był zdruzgotany, zebrał siły dla niej.
Dziesięcioletnia Weronika przejęła obowiązki daleko wykraczające poza jej wiek. Po szkole zbierała włosy w kucyk i rzucała się w wir domowych prac, pomagając nawet w gotowaniu.
W ich maleńkiej kuchni tańczyli razem, eksperymentując z nowymi przepisami. Wieczorami zasypiali na kanapie, dzieląc się opowieściami o swoim dniu. Tego wieczoru było tak samo. Ale następny ranek przyniósł niespodziankę.
„Tato! Obudź się!” – Weronika potrząsnęła nim delikatnie.
Przetarł oczy. „Co się stało, słoneczko?”
„Na podwórku jest coś dziwnego!”
Wyszedł i zobaczył kilkanaście paczek. Myślał, że to pomyłka kurierska, aż dostrzegł kopertę z listem:
„To ja – kobieta, której pan wczoraj pomógł. Chcę podziękować za pańską dobroć. W tych paczkach są moje rzeczy, które chciałam zabrać, ale zostawiam je panu. Niech je sprzeda i zarobi trochę pieniędzy. Wszystkiego dobrego.”
Zanim zdążył przemyśleć list, rozległ się dźwięk tłuczonej porcelany. Weronika upuściła wazon!
Był zirytowany, ale wśród odłamków błysnął przedmiot. Podniósł go. Czy to diament? Przypomniał sobie, że prawdziwy diament nie matowieje od oddechu. Kamień lśnił jak prawdziwy.
„Boże… jesteśmy bogaci!” – wykrzyknął.
„Musimy to zwrócić!” – Weronika znalazła adres nadawcy w dokumentach. „To nie nasze!”
„Pomyśl o przyszłości! Moglibyśmy posłać cię do dobrej szkoły!”
„Nie, tato! A jeśli to czyjaś ostatnia nadzieja?”
Krzysztof chciał zatrzymać kamień, ale córka przekonała go do oddania. Udając, że zamierza to zrobić, poszedł do antykwariatu.
„Czym mogę służyć?” – spytał właściciel, pan Kowalski.
Krzysztof położył diament na ladzie. Kowalski przyjrzał mu się przez lupę. „Znakomity okaz. Czystość, szlif… wyjątkowy. Wartość? Co najmniej 400 000 złotych. Skąd go pan ma?”
„To… spadek” – skłamał. „Kupiłby go pan?”
„Muszę skonsultować się z kolegą.”
Po chwili Kowalski wrócił. „Kupujemy! Mogę obejrzeć?” – sięgnął po kamień, ale ten upadł na podłogę. „Nic mu nie będzie!” – podniósł go i oddał Krzysztofowi. „Dam panu 40 000.”
„Przed chwilą mówił pan, że wart jest dziesięć razy tyle!”
Kowalski tłumaczył, że bez dokumentów nie zapłaci więcej. Krzysztof wrócił do domu z diamentem, planując sfałszować papiery i sprzedać go. Musiał tylko przekonać Weronikę…
Lecz w domu panowała cisza. „Weronika?” – żadnej odpowiedzi.
Znalazł kartkę: „Masz mój kamień. Jeśli chcesz, by córka żyła, przynieś go pod wskazany adres. Policja – nie zobaczysz jej więcej.”
Przypomniał sobie słowa kobiety: „Mój mąż nie jest dobrym człowiekiem…” Pobiegł do kuchni po dokumenty. Adres zgadzał się z tym z kartki.
Zimny dreszcz przebiegł mu po plecach. Bez wahania pojechał pod wskazany adres – stary, dwupiętrowy dom. Zapukał. Drzwi otworzył mężczyzna w ciemnym płaszczu, z pistoletem przy skroni. Blizna na policzku.
„Ty… Krzysztof?” – warknął.
„Gdzie moKiedy bandyta odwrócił się, by złapać telefon, Krzysztof rzucił się na niego, a w tej samej chwili na ulicy rozległy się policyjne syreny, kończąc całą tę koszmarną przygodę.
