Zrozumiałem swój błąd. Chciałem wrócić do mojej byłej żony, z którą spędziłem 30 lat, ale było już za późno…

Dzisiaj wreszcie zrozumiałem, co uczyniam. Próbowałem wrócić do mojej byłej żony, z którą spędziłem 30 lat, ale było już za późno…
Mam teraz 52 lata. I nie mam nic. Ani żony, ani rodziny, ani dzieci, ani pracy zupełnie nic…
Nazywam się Wojciech Kowalski. Przez trzy dekady żyłem u boku mojej żony. Zawsze zarabiałem na utrzymanie domu, a ona zajmowała się gospodarstwem. Nie chciałem, żeby pracowała. Byłem zadowolony, że zostaje w domu. Z czasem jednak zaczęła mnie irytować.
Żyliśmy razem, szanując się, ale miłość wygasła. Myślałem, że to normalne. Mnie się to nawet podobało. Aż pewnego wieczoru, w barze w Krakowie, poznałem Kasię. Była od mnie młodsza o 20 lat. Piękna, miła, zabawna jak spełnione marzenie.
Zaczęliśmy się spotykać, a wkrótce została moją małżonką. Po dwóch miesiącach zrozumiałem, że nie chcę już oszukiwać żony. Nie chciałem wracać do domu po pracy. Kochałem Kasię i pragnęłem, by została moją żoną.
Kiedy powiedziałem prawdę mojej żonie, nie robiła scen. Zachowała spokój. Myślałem, że nie kocha mnie tak samo, skoro przyjęła to tak łatwo. Dopiero teraz pojąłem, jak bardzo skrzywdziłem Jadwigę.
Rozwiedliśmy się. Sprzedaliśmy mieszkanie, w którym spędziliśmy tyle lat. Kasia nalegała, żebym nie zostawiał go byłej żonie. Tak też zrobiłem. Jadwiga kupiła kawalerkę. Ja za oszczędności nabyłem dwupokojowe mieszkanie dla Kasi.
Nie pomogłem Jadwidze, nie dałem jej ani grosza. Wiedziałem, że nie ma pieniędzy i szybko nie znajdzie pracy. Wtedy to mnie nie obchodziło. Nasi synowie nie chcieli ze mną rozmawiać. Czuli, że zdradziłem ich matkę, i nie mogli mi tego wybaczyć.
Wtedy mnie to nie martwiło. Kasia była w ciąży, z niecierpięnością czekaliśmy na dziecko. Wkrótce urodził się syn. Ale chłopiec nie przypominał ani mnie, ani Kasi. Przyjaciele wątpili, czy to moje dziecko. Nie słuchałem ich.
Życie z Kasią nie układało się. Musiałem ciężko pracować, zajmować się domem i dzieckiem. Ona tylko żądała pieniędzy i wieczorami znikała. W domu panował bałagan, nigdy nie było gotowego obiadu. Wracała nad ranem, pachnąc alkoholem, i wywoływała awantury o byle co.
W końcu straciłem pracę. Byłem zmęczony, zły, nie robiłem nic dobrze. Tak minęły trzy lata. Potem mój brat, który nigdy nie lubił Kasi i wątpił, że to moje dziecko, zmusił mnie do testu DNA. Okazało się, że nie był moim synem.
Rozwiedliśmy się natychmiast. Przez ten czas nie miałem kontaktu ani z Jadwigą, ani z synami. Po rozwodzie postanowiłem wrócić do pierwszej żony. Kupiłem kwiaty, wino, tort i poszedłem do niej. Okazało się, że już tam nie mieszka. Nowy właściciel dał mi jej nowy adres.
Poszedłem tam. Drzwi otworzył mężczyzna. Jadwiga znalazła dobrą pracę i wyszła za kolegę. Była szczęśliwa, ułożona.
Później spotkałem ją w kawiarni. Poprosiłem, by do mnie wróciła. Spojrzała na mnie jak na głupca i odeszła. Teraz rozumiem swój błąd. Czego chciałem? Co osiągnąłem? Po co porzuciłem żonę dla m