– Halo, Kasia, nie mogę długo rozmawiać, tu Krzysztofa biją – te słowa uderzyły jak grom z jasnego nieba. Katarzyna zastygła, ściskając telefon w dłoni. Serce zaczęło walić jak oszalałe, a adrenalina natychmiast rozlała się po całym ciele. Nie zdążyła nawet zapytać o szczegóły, gdy połączenie się urwało. Mąż wyszedł wieczorem z kolegą do pubu na piwo po pracy. Zwykły piątek, zwykłe plany. A teraz wszystko się zmieniło.
Katarzyna rzuciła się do drzwi, złapała klucze i wybiegła na ulicę. Po drodze próbowała dodzwonić się do męża, ale ten nie odbierał. Niepokój rósł z każdą minutą. W końcu udało jej się złapać kolegę męża, który był świadkiem całego zajścia.
– Co ty, kurwa, zostawiłeś go samego?! – krzyczała w słuchawkę, ledwo powstrzymując łzy. – Dlaczego mu nie pomogłeś?! Dlaczego zadzwoniłeś do mnie, a nie na policję?!
Kolega próbował się tłumaczyć, bełkocząc coś o strachu i o tym, że chciał, by Katarzyna wiedziała, co się stało. Jego drżący głos tylko podsycał jej wściekłość.
– Udało ci się odskoczyć na bok, co?! A mój mąż został tam sam! Masz w ogóle pojęcie, co robisz?! – nie dawała mu dojść do słowa.
Popędziła na miejsce zdarzenia, mając nadzieję, że jeszcze zdąży. Ale gdy tam dotarła, nikogo już nie było. Radiowóz zabrał jej męża w nieznanym kierunku. Katarzyna została sama na środku ulicy, czując się kompletnie bezradna.
Następnego ranka udała się na komisariat, gdzie dowiedziała się, że mąż został zatrzymany za rzekome chuligaństwo. Jak się okazało, jakiś przechodzień wezwał policję, zgłaszając bójkę. Ale nikt nie widział, że napastnikami byli dresiarze, a nie jej mąż z kolegą. Wszystko wyglądało tak, jakby to oni zaczęli awanturę.
Katarzyna była wściekła. Próbowała wyjaśnić policjantom, że jej mąż padł ofiarą napaści, ale ci tylko wzruszali ramionami. Kolega męża, którego tak rozpaczliwie szukała wieczorem, już dawno był w domu i spał, nie myśląc o całym zajściu.
Minął cały dzień na zbieraniu dowodów i szukaniu świadków. W końcu jeden z przechodniów potwierdził, że widział, jak do Krzysztofa podeszło kilku typów. To wystarczyło, by mąż wyszedł na wolność.
Wieczorem Katarzyna wreszcie spotkała go przed komisariatem. Wyglądał na zmęczonego i przygnębionego. Przytuliła go mocno, chcąc przekazać całą swoją miłość i wsparcie. Ale w środku wciąż gotowała się złość. Nie mogła wybaczyć koledze męża jego tchórzostwa. Krzysztof miał szczęście, że skończyło się tylko na strachu.
Krzysztof zadzwonił do kolegi:
– Jak mogłeś stać i patrzeć, jak mnie biją?
– Nie wiem, Krzysiek… – odparł kolega. – Strach mnie sparaliżował. Chciałem pomóc, ale nie potrafiłem. Wiesz, że zawsze byłem tchórzem. Gdy zobaczyłem tych typów, pierwszą myślą było, jak samemu uciec. Brzmi to okropnie, ale to prawda. Może to dla ciebie przykre, ale zrobiłem to, co uważałem za słuszne.
– Rozumiem – przerwał rozmowę Krzysztof, myśląc: „Po co mi taki przyjaciel?”.
Później kolega jeszcze próbował tłumaczyć, że tchórzostwo to nie wybór, tylko cecha charakteru. Nie był z tego dumny, ale nie potrafił się zmienić. Całe życie unikał konfliktów, chował się przed problemami, bał się podejmować decyzje. Ta noc tylko potwierdziła jego słabość. Był pewien, że ich przyjaźń powinna to przetrwać. Wystarczyło pójść jeszcze raz na piwo i przepić sprawę.
Żadne tłumaczenia nie pomogły. Krzysztof przestał uważać go za przyjaciela.
