– Halo, Kasia, nie mogę długo mówić, tu Jędrka biją – te słowa uderzyły jak grom z jasnego nieba. Katarzyna zastygła, ściskając telefon w dłoni. Serce walczyło jak oszalałe, adrenalina błyskawicznie rozpaliła krew. Nie zdążyła nawet zapytać, gdy połączenie się urwało. Mąż wyszedł wieczorem z kumplem na piwo po pracy. Zwykły piątek, zwykłe plany. Ale teraz wszystko się zmieniło.
Katarzyna rzuciła się do drzwi, chwyciła klucze i wypadła na ulicę. Po drodze dzwoniła do męża, lecz ten nie odbierał. Niepokój rósł z każdą minutą. W końcu udało jej się dodzwonić do przyjaciela męża, który był świadkiem zdarzenia.
– Co ty, kurwa, zostawiłeś go samego?! – wrzeszczała Katarzyna do słuchawki, ledwo powstrzymując łzy. – Czemu nie pomogłeś?! Czemu dzwonisz do mnie, a nie na policję?!
Kumpel próbował się tłumaczyć, bełkocząc, że się wystraszył i zadzwonił do Katarzyny, żeby wiedziała, co się dzieje. Jego głos drżał, ale to tylko podsycło wściekłość kobiety.
– Ty się zdążyłeś odsunąć, co? A mój mąż został tam sam! Ty w ogóle rozumiesz, co robisz?! – kontynuowała, nie dając mu dojść do słowa.
Pomknęła na miejsce zdarzenia, mając nadzieję, że zdąży. Gdy tam dotarła, nikogo już nie było. Radiowóz zabrał jej męża w nieznanym kierunku. Katarzyna została sama na środku ulicy, czując się całkowicie bezradna.
Następnego ranka poszła na komisariat, gdzie dowiedziała się, że męża zatrzymano za rzekome chuligaństwo. Okazało się, że jakiś przechodzień wezwał policję, zgłaszając bójkę. Ale nikt nie widział, że napastnikami byli dresiarze, a nie jej mąż z kolegą. Wszystko wyglądało, jakby to oni zaczepili.
Katarzyna wściekała się. Próbowała wyjaśnić policjantom, że mąż padł ofiarą napaści, lecz ci tylko wzruszali ramionami. Kumpel męża, którego tak desperacko szukała poprzedniego wieczoru, już dawno był w domu i spał, nie myśląc o zdarzeniu.
Musiała spędzić cały dzień na zbieraniu dowodów i szukaniu świadków. W końcu jeden z przechodniów potwierdził, że widział, jak na Jędrka napadło kilku typów. To stało się decydującym argumentem za uwolnieniem męża.
Wieczorem Katarzyna w końcu spotkała męża przy wyjściu z komisariatu. Wyglądał na zmęczonego i przygnębionego. Mocno go objęła, starając się przekazać całą swoją miłość i wsparcie. Ale w środku wciąż kipiała złość. Nie potrafiła wybaczyć koledze męża jego tchórzostwa. Jędrkowi się poszczęściło, że skończyło się bez poważnych konsekwencji.
Jędrek zadzwonił do kumpla:
– Jak mogłeś stać i patrzeć, jak mnie walą?
– Nie wiem, stary – odpowiedział kumpel. – Strach mnie sparaliżował. Chciałem pomóc, ale nie mogłem. Wiesz, że zawsze byłem tchórzem. Gdy zobaczyłem, jak ci goście na ciebie lecą, pierwsze, co pomyślałem, to jak się uratować. Wiem, że to brzmi chujowo, ale to prawda. Pewnie ciężko ci to słyszeć, ale zrobiłem to, co uważałem za słuszne.
– Jasne – przerwał rozmowę Jędrek, myśląc: „Po co mi taki przyjaciel”.
Ale później kumpel nie raz próbował tłumaczyć Jędrkowi, że tchórzostwo to nie wybór, tylko cecha charakteru. Nie jest z tego dumny, ale nie potrafi się zmienić. Całe życie unikał konfliktów, chował się przed problemami, bał się decyzji. Ta noc była kolejnym dowodem jego słabości. Kumpel był pewny, że jego strach nie powinien wpłynąć na przyjaźń. Trzeba się tylko przełamać, wyskoczyć jeszcze raz na piwo i przepić sprawę.
Żadne tłumaczenia nie pomogły – Jędrek już go za przyjaciela nie uważał.
