Zostawmy ją tu, niech zdycha! mówili, rzucając staruszkę w zaspę. Nie wiedzieli, że ich podłość wróci do nich jak bumerang.
Halina Kowalska szła w stronę klatki schodowej. Starsze panie na ławce dyskutowały o nowym samochodzie zaparkowanym przed blokiem.
Czyj to auto? zapytała Halina.
A skąd mamy wiedzieć? odparła jedna z sąsiadek. Pewnie należy do Marii. U nas takich luksusowych aut się nie widuje.
U nas tylko karetki podjeżdżają! dodała druga.
Kobiety jeszcze chwilę gadały o władzy i plotkach. Wtem wyszła ta sama Maria, do której rzekomo należał samochód. Minęła je obojętnie, nawet nie spojrzawszy w stronę pojazdu stojącego na trawniku. Halina Kowalska szybko wróciła do domu.
Halina Kowalska? odezwał się mężczyzna, gdy stanęła w progu. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym.
O, Bartek! krzyknęła, rozpoznając go. Dlaczego nie uprzedziłeś, że przyjedziesz? To twój samochód stoi na trawniku?
Tak, mój.
To idź go przeparkuj, zanim ludzie coś wymyślą! Jak można wpadać na taki pomysł, żeby stawiać auto na moich kwiatkach!
Krewny pospiesznie wyszedł, a Halina zabrała się za parzenie herbaty. Musiała sprzedać mieszkanie nie chciała zostawiać sąsiadom zniszczonego trawnika.
Jakiś czas temu odwiedzał ją wujek z synem. Potem rodzina straciła ze sobą kontakt. I nagle zjawił się ten młody chłopak! Coś tylko w nim budziło nieufność Haliny. Ciągle palił. Młody, a zęby już żółte. Dobrze, że w ogóle przyjechał. Kobieta nie chciała zatrudniać agenta nieruchomości lepiej dać zarobić rodzinie. Ale on odmówił pieniędzy.
Halina na starość została sama. Marzyła o przeprowadzce na wieś, bliżej natury. Lepiej oddychać świeżym powietrzem niż ciągle schodzić z czwartego piętra. We wsi był sklep. Póki miała siły, chciała uprawiać warzywa. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.
Jutro zaczyna się zima. Lepiej sprzedamy wiosną zdecydowała Halina, odkładając transakcję.
Ale ceny mieszkań wzrosną! sprzeciwił się Bartek. Zimą łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym mamy kupca. A jeśli się wycofa?
Ale jeszcze nie znaleźliście mi domu! Gdzie ja będę mieszkać? Najpierw dom, potem sprzedaż westchnęła Halina.
Bartek się zgodził.
Wkrótce krewny znalazł kilka propozycji domów. Wybrali jeden i pojechali na wieś. Po obejrzeniu Halinę ogarnął smutek. Wszędzie potrzebny był remont. Ale za pieniądze z mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.
Bartek znał się na budowlance i mógł oszacować koszty materiałów i robocizny. Obiecał pomóc.
Staruszkę gryzło:
Zima za pasem. Nie chce mi się bawić w remonty. Chcę wejść i żyć jak normalny człowiek.
Ale ja pani pomogę! zapewnił młodzieniec.
Halinę niepokoiło, że Bartek tak się spieszy ze sprzedażą i kupnem byle jakiego domku. W końcu uznała, że nie ma w tym jego korzyści, a tylko kłopot. Była wdzięczna, że w ogóle się podjął pomocy.
Wybrała domek i ustalili termin notarialny.
Kupiec i notariusz przyjechali punktualnie. Bartek zaparzył herbatę. Halinie żal było mieszkania. Przecież to jej całe życie. Ale co zrobić drogi powrotnej nie ma. Rzeczy spakowane, umowa podpisana.
No i po sprawie. Czas się przeprowadzić! oznajmił Bartek, gdy dokumenty były gotowe.
Zaraz, już teraz? Jeszcze nie spakowałam naczyń z kredensu próbowała oponować starsza pani, ale Bartek nalegał, by wyjechali jeszcze dziś. Kupiec podobno nie miał gdzie nocować!
No dobrze, jeśli dziś, to dziś. Tylko szybko zbiorę garnki zgodziła się Halina.
Wkrótce jechali ciężarówką. Staruszka ziewnęła i zasnęła. Od czasu do czasu budziła się, widziała drogę przez okno, słyszała rozmowę mężczyzn.
Proszę pani, słyszy mnie pani? z oddali dobiegał głos Bartka. Nie miała siły odpowiedzieć.
Zostawmy ją tu usłyszała innym razem, gdy na chwilę odzyskała świadomość. Wszystko wydawało się jak we mgle. Zostawili ją po prostu w śnieżnej zaspie.
Niech zdycha dodał Bartek.
Halina zrozumiała, że krewny ją oszukał. Widocznie dosypał coś do herbaty, żeby zasnęła i podpisała dokumenty. Zamknęła oczy, gotowa na śmierć.
Tymczasem wszystko widziała młoda kobieta. Jadąc drogą, zauważyła zaparkowaną ciężarówkę i pomyślała, że kierowca potrzebuje pomocy. Gdy jednak zobaczyła, jak mężczyźni wyciągają coś z auta i niosą w stronę lasu, zaintrygowało ją, po co w taką zamieć coś wyrzucają. Może ukrywają przestępstwo?
Nieco dalej zatrzymała auto, zgasiła światła i czekała. Dla pewności zapisała numer rejestracyjny. Gdy nieznajomi odjechali, pobiegła tam, gdzie znosili towar. Znalazła staruszkę. Sprawdziła puls żyje! Tylko nieprzytomna. Natychmiast zadzwoniła do męża.
Gdy przyjechał, razem zabrali Halinę do auta. Po drodze kobieta odzyskała świadomość.
Gdzie ja jestem? spytała słabo.
Znaleźliśmy panią odpowiedziała Kasia. Pamięta pani, jak trafiła do śniegu?
Tak. Pamiętam. Sprzedawałam mieszkanie z Bartkiem. Potem piliśmy herbatę. A ta herbata On coś mi do niej wsypał! Później jechaliśmy na wieś, a oni mnie wyrzucili. Pozbyli się mnie!
Niech pani pozwoli, że posmaruję pani twarz kremem zaproponowała dziewczyna, wyjmując tubkę z apteczki.
Z wami jest mi cieplej uśmiechnęła się staruszka. Bez was bym zginęła.
Później Kasia i jej mąż zgłosili sprawę na policję. Rozpoczęto śledztwo.
Młoda para zaproponowała Halinie tymczasowy dach nad głową. Dopóki nie odzyska mieszkania, musiała gdzieś mieszkać.
Po dwóch tygodniach Halinie zwrócono mieszkanie. Bartka i jego wspólnika aresztowano za oszustwo. A na wiosn
