Zostawmy ją tu, niech zginie sama! powiedzieli, wyrzucając staruszkę w zaspę śnieżną. Nikczemnicy nie zrozumieli, że bumerang wkrótce wróci.
Weronika Nowak szła w stronę swojej klatki schodowej. Starsze panie na ławce dyskutowały o nowo zaparkowanym samochodzie.
Czyj to? zapytała Weronika.
Nie wiemy! odparła jedna z sąsiadek. Pewnie Marii. U nas starych tak drogich aut nie widać.
Do nas tylko karetki przyjeżdżają! dodała druga.
Sąsiadki jeszcze chwilę gawędziły o władzy i plotkach. Nagle wyszła ta sama Maria, do której należał luksusowy samochód. Poszła swoją drogą, zupełnie ignorując kobiety i auto stojące na trawniku. Weronika Nowak szybko wróciła do domu.
Weronika Nowak? odezwał się mężczyzna, widząc ją w klatce. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym.
O, Krzysztof! rozpoznała go Weronika. Dlaczego nie dałeś znać, że przyjeżdżasz? Twój samochód stoi na trawniku?
Tak, mój.
To idź go przeparkuj, zanim ludzie coś powiedzą! Jak można tak bezmyślnie niszczyć moje kwiaty?!
Krewny pośpiesznie wyszedł, a Weronika poszła zaparzyć herbatę. Musiała sprzedać mieszkanie nie chciała zostawić sąsiadom zniszczonego trawnika.
Niedawno odwiedzał ją wujek z synem. Potem rodzina straciła kontakt. A teraz nagle młody się pojawił! Coś w nim jednak budziło nieufność. Mocno palił młody, a zęby już żółte. No, ale przynajmniej przyjechał. Kobieta nie chciała angażować agenta nieruchomości. Lepiej, żeby krewny zarobił. Lecz on odmówił pieniędzy.
Weronika na starość została sama. Chciała przeprowadzić się bliżej natury. Lepiej świeże powietrze niż codzienne schodzenie z czwartego piętra. We wsi był ogródek. Póki miała siły, chciała uprawiać warzywa. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.
Jutro zaczyna się zima. Lepiej sprzedamy na wiosnę postanowiła Weronika, odkładając sprawę.
Ale ceny wzrosną! zaprotestował siostrzeniec. Zimą łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym już jest chętny. A jeśli później się wycofa?
Ale wy jeszcze nie znaleźliście mi domu! Gdzie ja będę mieszkać? Najpierw dom, potem sprzedaż westchnęła Weronika.
Krzysztof się zgodził.
Wkrótce znalazł kilka propozycji. Wybrali dom i pojechali go obejrzeć. Weronika trochę się zniechęciła wszędzie potrzebny był remont. Ale za pieniądze z mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.
Krzysztof znał się na budowlance i mógł oszacować koszty. Obiecał pomóc.
Staruszkę gryzło:
Zima za pasem. Nie chce mi się z tym remontem. Chcę wejść i żyć jak normalni ludzie.
Przecież ja pani pomogę! zapewnił młody.
Weronikę niepokoiło, że siostrzeniec tak się spieszy ze sprzedażą. Ale uznała, że on nic na tym nie zyska, a tylko jej pomaga. Podziękowała za wsparcie.
Wybrała domek i ustaliła datę transakcji.
Kupiec i notariusz przyjechali punktualnie. Krzysztof wszystkim zrobił herbatę. Weronice żal było mieszkania tyle lat tu żyła. Ale drogi powrotnej nie ma. Rzeczy już spakowane, dokumenty podpisane.
No i po sprawie. Czas się przeprowadzić! oznajmił siostrzeniec.
Zaraz, już teraz? Jeszcze nie spakowałam naczyń! próbowała oponować, lecz Krzysztof nalegał, by jechać dziś. Kupiec podobno nie miał gdzie nocować!
No dobrze, jeśli dziś, to dziś. Tylko szybko zbiorę garnki ustąpiła Weronika.
Pojechali ciężarówką. Staruszka ziewnęła i zasnęła. Raz na jakiś czas budziła się, widziała drogę, słyszała rozmowę mężczyzn.
Proszę pani, słyszy mnie pani? głos Krzysztofa brzmiał jakby z oddali. Nie miała siły odpowiedzieć.
Zostawmy ją tu usłyszała, gdy na chwilę oprzytomniała. Wszystko wydawało się mgliste. Zostawili ją w śnieżnej zaspie.
Sama zginie dodał Krzysztof.
Dotarło do niej, że siostrzeniec ją oszukał. Pewnie coś dosypał do herbaty, żeby zasnęła i podpisała dokumenty. Zamknęła oczy, gotowa na śmierć.
Tymczasem widziała to młoda kobieta. Jadąc drogą, zauważyła stojące auto i pomyślała, że kierowca potrzebuje pomocy. Lecz potem zobaczyła, jak mężczyźni coś wynoszą w stronę lasu. Padał gęsty śnieg. Zaintrygowało ją, dlaczego ktoś w takich warunkach coś wyrzuca. Może ukrywają zbrodnię?
Podjechała kawałek, zgas
