Zostawmy ją tutaj, niech sama zdycha! powiedzieli, wrzucając staruszkę w zaspę śnieżną. Łotry nie rozumieli, że karma wkrótce do nich wróci.
Walentyna Nowak szła w stronę swojego bloku. Starsze panie na ławce dyskutowały o nowym samochodzie zaparkowanym przed budynkiem.
Czyj to? zapytała Walentyna.
A skąd mamy wiedzieć? odparła jedna z sąsiadek. Pewnie Marysi. U nas emerytów takie drogie auta nie stają.
U nas tylko karetki przyjeżdżają! dodała druga.
Sąsiadki jeszcze chwilę gadały o władzy i plotkach. Wtedy wyszła właśnie ta Marysia, do której należał luksusowy samochód. Poszła swoją drogą, zupełnie ignorując kobiety i auto stojące na trawniku. Walentyna szybko wróciła do domu.
Walentyna Nowak? odezwał się mężczyzna, widząc ją w klatce schodowej. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym.
O, Krzysiu! rozpoznała go Walentyna. Dlaczego nie uprzedziłeś, że przyjedziesz? To twój samochód stoi na trawniku?
Tak, mój.
To idź go przeparkuj, zanim ludzie dojdą! Jak można wpadać na takie pomysły, stawiać auto na moich kwiatkach!
Krewny szybko wyszedł na zewnątrz, a Walentyna poszła nastawić herbatę. Musiała sprzedać mieszkanie nie chciała zostawić sąsiadom zniszczonego trawnika.
Jakiś czas temu odwiedzał ją wujek z synem. Później krewni stracili kontakt. I nagle ten młody się zjawił! Coś jednak w nim niepokoiło Walentynę. Dużo palił. Młody, a zęby już żółte. Dobrze, że w ogóle przyjechał. Kobieta nie chciała zatrudniać agenta nieruchomości lepiej, żeby krewny dostał prowizję. Ale ten odmówił.
Walentyna na starość została sama, bez męża i dzieci. Marzyła o przeprowadzce bliżej natury. Lepiej świeże powietrze niż codzienne schodzenie z czwartego piętra. We wsi był przystanek. Póki siły pozwalały, chciała posadzić warzywa. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.
Jutro zaczyna się zima. Lepiej sprzedawać na wiosnę zdecydowała Walentyna, odkładając transakcję.
Ale ceny wzrosną! zaprotestował siostrzeniec. Zimą łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym już jest kupiec. A jak się wycofa?
Ale jeszcze nie znaleźliście mi domu! Gdzie ja będę mieszkać? Znajdziemy dom, wtedy sprzedamy westchnęła Walentyna.
Krzysztof się zgodził.
Wkrótce krewny znalazł kilka domów do obejrzenia. Wybrali jeden i pojechali na wieś. Po wizycie Walentyna była trochę przygnębiona. Wszędzie potrzebny był remont. Ale za pieniądze ze sprzedaży mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.
Krzysztof znał się na budowlance i mógł oszacować koszty materiałów i robocizny. Obiecał pomóc.
Staruszkę gryzło sumienie:
Zima za pasem. Nie mam siły na remonty. Chcę wejść i żyć jak normalni ludzie.
Ale ja pani pomogę! odparł młody.
Walentynę niepokoiło, że siostrzeniec tak się spieszy ze sprzedażą. Uznała jednak, że on nic na tym nie zyska, a tylko jej pomaga. Dziękowała, że w ogóle się zgodził.
Wybrała dom i ustalili termin notarialny.
Kupiec i notariusz przyjechali punktualnie. Krzysztof zaparzył herbatę. Staruszce żal było mieszkania. Tyle lat tu żyła. Ale drogi powrotnej nie ma rzeczy spakowane, dokumenty podpisane.
No to można się przenieść! oświadczył siostrzeniec.
Poczekaj, zaraz? Jeszcze nie spakowałam naczyń próbowała się opierać, ale Krzysztof nalegał, by wyjechali jeszcze dziś. Kupiec podobno nie miał gdzie spać!
No dobrze, dziś to dziś. Tylko szybko się spakuję zgodziła się Walentyna.
Wkrótce jechali ciężarówką. Staruszka ziewnęła i zasnęła. Od czasu do czasu budziła się i widziała drogę przez okno, słyszała rozmowę mężczyzn.
Proszę pani, słyszy mnie pani? głos Krzysztofa brzmiał jak z oddali. Nie miała siły odpowiedzieć.
Zostawmy ją tu usłyszała, gdy znów odzyskała przytomność. Wszystko wydawało się jak we mgle. Zostawili ją po prostu w śniegu.
Sama zdycha dodał Krzysztof.
Staruszce przyszło do głowy, że siostrzeniec ją oszukał. Pewnie dosypał coś do herbaty, żeby zasnęła i podpisała dokumenty. Zamknęła oczy, gotowa na śmierć.
W tym samym czasie obserwowała ich młoda kobieta. Jadąc drogą, zauważyła samochód i pomyślała, że kierowca potrzebuje pomocy. Gdy jednak zobaczyła, jak mężczyźni wynoszą coś do lasu, zaintrygowała się. Padał gęsty śnieg. Dlaczego ktoś coś wywozi w takich warunkach? Może ukrywają przestępstwo?
Zapisała numery rejestracyjne i czekała. Gdy nieznajomi odjechali, podbiegła do miejsca, gdzie zostawili worek. Znalazła staruszkę żywą, ale nieprzytomną. Natychmiast zadzwoniła do męża.
Gdy przyjechał, zabrali kobietę do samochodu. W drodze Walentyna ocknęła się.
Gdzie ja jestem? spytała.
Znaleźliśmy panią odparła Irena. Pamięta pani, jak trafiła do śniegu?
Tak Pamiętam. Sprzedawałam mieszkanie z siostrzeńcem. Potem piliśmy herbatę On coś mi do niej wsypał! Później jechaliśmy na wieś, a oni mnie wyrzucili. Pozbył się mnie!
Niech pani pozwoli, pomogę powiedziała Irena, wyjmując krem z apteczki.
Z wami jest cieplej uśmiechnęła się staruszka. Tak bym zginęła.
Później Irena z rodziną i Walentyna zgłosili sprawę na policję. Rozpoczęło się śledztwo.
Młoda kobieta zaproponowała staruszce tymczasowy dach nad głową.
Po kilku tygodniach Walentyna odzyskała mieszkanie. Krzysztofa i jego wspólnika aresztowano za oszustwo. Na wiosnę, jak planowała, sprzedała mieszkanie i kupiła domek na wsi. Remontu nie potrzebował, więc z radością zabrała się do ogródka. Latem zaprosiła Irenę z mężem w gości. Nigdy nie zapomniała
Zostawmy ją tu, niech sobie radzi sama!” – krzyknęli, wyrzucając staruszkę w śnieżną zawieję