Zostawmy ją tu, niech sobie radzi sama!” – krzyknęli, porzucając staruszkę w śniegu

Zostawmy ją tu, niech sama zdycha! powiedzieli, rzucając staruszkę w zaspę. Nikczemnicy nie spodziewali się, że karma szybko do nich wróci.
Weronika Nowak szła w stronę klatki schodowej. Starsze panie na ławce dyskutowały o nowym samochodzie zaparkowanym na trawniku. Czyj to? zapytała Weronika. Nie wiemy! odparła jedna z kobiet. Pewnie należy do Marii. U nas starsi ludzie nie jeżdżą takimi drogimi autami. Do nas tylko karetki przyjeżdżają! dodała druga.
Sąsiadki jeszcze chwilę gawędziły o władzy i plotkach, gdy nagle wyszła sama Maria, której przypisywano auto. Poszła swoją drogą, zupełnie ignorując kobiety i auto stojące na trawniku. Weronika szybko wróciła do domu.
Weronika Nowak? odezwał się mężczyzna, widząc ją w klatce. Pamięta mnie pani? Rozmawialiśmy kilka dni temu. Jestem pani krewnym. O, Artur! krzyknęła, rozpoznając go. Dlaczego nie uprzedziłeś, że przyjedziesz? To twoje auto stoi na trawniku? Tak, moje. To idź i przeparkuj, zanim ludzie coś wymyślą! Jak można tak postąpić, niszcząc moje kwiaty?!
Krewny szybko wyszedł, a Weronika poszła zaparzyć herbatę. Musiała sprzedać mieszkanie nie chciała zostawiać sąsiadom zniszczonego trawnika.
Kiedyś odwiedzał ją wujek z synem. Później krewni stracili kontakt. A teraz młodzieniec pojawił się nagle! Coś w nim niepokoiło Weronikę. Ciągle palił młody, a zęby już żółte. Dobrze, że w ogóle przyjechał. Kobieta nie chciała zatrudniać agenta nieruchomości wolała odwdzięczyć się siostrzeńcowi. Ale ten odmówił pieniędzy.
Weronika na starość została sama. Chciała przeprowadzić się bliżej natury. Lepiej świeże powietrze niż codzienne schodzenie z czwartego piętra. Na wsi był przystanek autobusowy. Póki miała siły, chciała uprawiać warzywa. Jesienią znalazł się kupiec na mieszkanie.
Jutro zaczyna się zima. Lepiej sprzedamy je na wiosnę zdecydowała Weronika, odkładając zakupy. Ale ceny wzrosną! zaprotestował siostrzeniec. Zimą łatwiej sprawdzić ogrzewanie. Poza tym już jest kupiec. A jeśli się rozmyśli? Ale jeszcze nie znaleźliście mi domu! Gdzie będę mieszkać? Najpierw dom, potem sprzedaż westchnęła. Artur się zgodził.
Wkrótce znalazł kilka propozycji. Wybrali jeden i pojechali na wieś. Po obejrzeniu Weronika była rozczarowana wszędzie potrzebny był remont. Ale za pieniądze z mieszkania starczyłoby i na dom, i na naprawy.
Artur znał się na budownictwie i mógł oszacować koszty. Obiecał pomóc.
Staruszkę męczyła myśl: Zima za pasem. Nie chcę się bawić w remonty. Chcę wejść i żyć jak normalni ludzie. Ale ja pani pomogę! zapewniał młodzieniec.
Weronikę niepokoiło, że siostrzeniec tak się spieszy ze sprzedażą. Ale uznała, że on nic na tym nie zyska, a tylko jej pomaga. Wybrała dom i ustalili datę transakcji.
Kupiec i notariusz przyjechali punktualnie. Artur zrobił herbatę. Kobiecie żal było mieszkania tyle lat tu żyła. Ale nie było odwrotu. Rzeczy spakowane, umowa podpisana.
No to można się przeprowadzać! oświadczył Artur. Zaczekaj, przecież jeszcze nie spakowałam naczyń! próbowała oponować, ale on nalegał kupiec nie ma gdzie spać!
W końcu się zgodziła. Wyruszyli ciężarówką. Weronika ziewnęła i zasnęła. Chwilami budziła się, widząc drogę przez okno i słysząc męskie głosy.
Pani Weroniko, mnie pani słyszy? głos Artura brzmiał jak z oddali. Nie miała siły odpowiedzieć. Zostawmy ją tu usłyszała, gdy znów odzyskała przytomność. Wszystko jak we mgle. Rzucili ją w śnieg. Niech zdycha dodał Artur.
Zrozumiała, że siostrzeniec ją oszukał. Dodał coś do herbaty, żeby zasnęła i podpisała dokumenty. Zamknęła oczy, gotowa na śmierć.
Tymczasem obserwowała to młoda kobieta. Jadąc samochodem, zobaczyła stojący wóz i pomyślała, że kierowca potrzebuje pomocy. Ale potem zobaczyła, jak mężczyźni coś wynoszą w stronę lasu. Zaczęła podejrzewać, że ukrywają przestępstwo. Zjechała na bok, zgasiła światła i zapisała numer rejestracyjny. Gdy odjechali, pobiegła sprawdzić. Znalazła staruszkę żywą, ale nieprzytomną. Natychmiast zadzwoniła po męża i wezwała pomoc.
W samochodzie Weronika ocknęła się. Gdzie ja jestem? Znaleźliśmy panią odparła Kinga. Pamięta pani, jak trafiła na śnieg? Tak. Mój siostrzeniec dał mi coś w herbacie. Chciał się mnie pozbyć! Dajmy pani coś ciepłego zaproponowała dziewczyna, wyjmując koc. Z panią jest bezpieczniej uśmiechnęła się Weronika.
Rodzina Kingi zgłosiła sprawę na policję. Rozpoczęło się śledztwo. Dziewczyna zaproponowała Weronice tymczasowy dach nad głową.
Po dwóch tygodniach mieszkanie wróciło do prawowitej właścicielki. Artura i wspólnika aresztowano. Na wiosnę, jak planowała, Weronika sprzedała je i kupiła domek na wsi. Bez remontu, za to z ogródkiem. Latem zaprosiła Kingę z mężem w gości nigdy nie zapomniała ich dobroci.