Leokadia została sama z małą córeczką, a jej maż Antoni wyfrunął jak ptak z klatki. Gdy zaś do akcji wkroczyła teściowa Wiesława, by zaśpiewać swoją “pieśń tryumfu”, Leokadia…
Ledwo trzymała się na nogach. W objęciach smacznie chrapała mała Zosieńka, a ona wciąż stała przyparzona do okna. Dobrą godzinę wpatrywała się w podwórko jak zaczarowana.
Kilka godzin wcześniej jej ukochany mąż Antoni wrócił z huty “Pokój” w Rudzie Śląskiej. Leokadia krzątała się w kuchni, a on jakoś nie zaglądał. Gdy wyszła, zobaczyła, jak pakuje walizkę w pośpiechu.
– Gdzie tak spiesznie? – wyjęczała, czując, jak ziemia ucieka spod nóg.
– Wychodzę. Odejdę do kobiety, przy której czuję życie.
– Antek, ty żartujesz? A może jakieś turbulencje w pracy i wyjazd służbowy?
– Człowieku, czy ty nic nie kumasz? Mam cię po dziurki w nosie. W głowie masz tylko Zośkę, ja nie istnieję, a ty wyglądasz jak po bitwie pod Grunwaldem.
– Nie wrzeszcz, Zosię obudzisz!
– Patrz! Znowu tylko o niej! Facet się wyprowadza, a ty…
– Prawdziwy facet nie zostawia żony z maluchem – szepnęła Leokadia i skryła się u córeczki.
Znała naturę Antka. Dalej rozmawiać – to jak machać czerwoną płachtą na byka. Łzy same cisnęły się do oczu, ale nie pokaże mu ich za nic! Wzięła śpiącą Zosię z łóżeczka i uciekła do kuchni. Tam Antek nie zajrzy – nic swojego tam nie zostawił.
Przez szybę obserwowała, jak wskakuje do swojego Fiata 126p i znika za rogiem. Nawet się nie obejrzał. A ona? Nie mogła oderwać wzroku. Może podświadomie czekała, że zobaczy ten maluch, że Antek wyjdzie i powie: “Leokadia, to był tylko głupi żart, kochanie”? Nic z tego.
Całą noc przewracała się na łóżku. Nie miała nawet do kogo zadzwonić z tą rozpaczą. Matka dawno przestała się nią interesować. Ucieszyła się, gdy córka wydała za mąż, i praktycznie wyparła ją z pamięci. Pani Halina miała jakby tylko jedno dziecko – młodszego brata Leokadii. Były koleżanki z osiedla, ale też młode mamy w wirze obowiązków. Pewnie teraz odpoczywają. I co niby mogłyby pomóc?
Zasnęła dopiero nad ranem. Spróbowała zadzwonić do Antka, lecz odrzucił połączenie. Wysłał SMS-a: “Daj mi spokój. Koniec tematu”.
Wtedy Zosia zakwiliła. Leokadia podeszła do niej. Nie może się załamywać. Poszedł, niech idzie. Ma córeczkę, o którą musi dbać. Trzeba myśleć o przyszłości.
Gdy sprawdziła gotówkę w portmonetce i stan konta, serce podskoczyło jej do gardła. Nawet gdyby uprosić gospodynię panią Jadwigę, by poczekała z czynszem pięć dni na zasiłek 500+, i tak by nie starczyło. A jeść też coś trzeba. Można by próbować pracy zdalnej, ale Antek zabrał swojego laptopa.
Miała jeszcze dwa tygodnie opłaconego mieszkania, by coś wymyślić. Pomysł musiał być szybki jak strzała.
Lecz gdy obdzwoniła wszystkie kontakty – jasne się stało. Nikt jej nie zatrudni z maleństwem na ręku. Nawet do mycia podłóg w szkole trzeba by zostawić Zosię z kimś na godzinkę lub dwie. A nie miała z kim. Zmiana kawalerki też nie pomoże. Wynajmowali i tak coś skromnego. Jedyna deska ratunku – rodzice. Ale ona zawaliła z życiem rodzinnym, za to brat ożenił się wcześnie. Mieszkał z żoną i dwójką rozbrykanych bliźniaków u matki w dwupokojowce w bloku. Razem pięć osób! Gdyby jeszcze ona z Zosią? Jak się tam up
Babcia Jadzia głaszcząc włosy uśpionego wnuka, już planowała jak namówi Lenkę na trzecie dziecko, bo w końcu jej serce jest wystarczająco duże, by pomieścić całą drużynę piłkarską wnucząt w wózkach.
