Zostawił mnie samą przy zastawionym stole i pobiegł świętować z kumplami w garażu.
Serio, naprawdę teraz wyjdziesz? Tak po prostu wstaniesz i pójdziesz? głos Marioli zadrżał, ale robiła wszystko, żeby nie wybrzmiewała w nim żal, tylko twarda, zimna stal.
Piotr zamarł w przedpokoju, już z jedną ręką wsuniętą w rękaw starej kurtki. Na nogach miał nie kapcie, ale adidasy, te, co zawsze zakładał, jeśli planował grzebać przy samochodzie. Z kuchni dobiegał obłędny zapach pieczonej kaczki z jabłkami dania, które wymagało czterech godzin krzątania się i marynowania. W salonie, na stole przykrytym koronkowym obrusem po babci, błyszczały kieliszki, stały sałatki, nad którymi Mariola spędziła pół dnia, krojąc wszystko równiutko w kostkę.
Maryś, nie zaczynaj, dobra? Piotr skrzywił się, jakby coś go zabolało. Dzwonił Darek, u Tomka padł rozrusznik, ugrzęzli z chłopakami, trzeba pomóc. To tylko chwila, godzinka, góra półtorej. Wrócę, zjemy razem, kaczka nawet nie ostygnie!
U Tomka rozrusznik pada co piątek, punkt siódma rzuciła lodowato Mariola, opierając się ramieniem o framugę drzwi. Piotrek, dziś mija dziesięć lat, odkąd się pobraliśmy. Skończyłam wcześniej pracę, kupiłam twoje ulubione wino za połowę wypłaty. Włożyłam, do cholery, tę sukienkę, na którą cię zawsze namawiałam. A ty teraz idziesz do garażu?
W końcu Piotr włożył kurtkę, zaczął nerwowo obmacywać kieszenie w poszukiwaniu kluczyków.
Przesadzasz. To tylko samochód, pomocy potrzebuje. Męska solidarność, rozumiesz? Jakby mi się coś stało, Tomek by przyleciał. Nie bądź egoistką, przecież nie idę do knajpy, tylko pomagam. Nie obrażaj się, zaraz wracam.
Cmoknął ją w policzek szybko, z pośpiechem i trzasnęły drzwi wejściowe. Dźwięk zamka w tej ciszy zabrzmiał jak wybuch.
Mariola stała jeszcze chwilę w korytarzu. W lustrze odbijała się elegancka kobieta z kokiem, w pięknej granatowej sukience, która ukrywała mankamenty figury i podkreślała to, co trzeba. Tylko oczy miała jakby zgaszone.
Powoli przeszła do kuchni. Piekarnik już się wyłączył, ale w środku jeszcze syczał tłuszcz. Mariola wyjęła ciężką blachę. Kaczka wyszła idealnie: chrupiąca, złocista skórka, aromat antonówek i przypraw. Arcydzieło, którym teraz nie miał się kto zachwycić.
Przeniosła ptaka na półmisek w salonie, usiadła przy nakrytym stole. Dwie zastawy, dwa kieliszki, świece, których nawet nie zapaliła. Cisza w mieszkaniu aż dzwoniła w uszach. Gdzieś za ścianą u sąsiadów buczał telewizor, a u niej zapanowała pustka.
Oczywiście nie wróci za godzinę. Ani za półtorej. Garaż to bermudzki trójkąt. Tam czas płynie inaczej. Najpierw popatrzą na rozrusznik, potem okaże się, że jednak coś innego nie gra, potem ktoś postawi piwo, żeby się napić przy pracy, potem wpadnie Mirek z garażu obok, pogadać o zaginionym psie lub narodzinach wnuka… I poleci.
Mariola nalała sobie wina. Czerwone, ciężkie, wytrawne. Upila łyk. Odcięła sobie nogę kaczki najsmaczniejszą część. Jadła machinalnie, nie czując smaku. Nie płakała. W niej nic już nie krzyczało, tylko rosła zimna, ciężka jasność. Jakby opadła zasłona z oczu, którą miała ostatnie kilka lat.
Pierwszy raz?
Na jej urodziny w zeszłym roku przyszedł trzy godziny spóźniony, bo pomagał mamie przenosić wersalkę. Choć transport kosztuje ledwie trzysta złotych. Po co marnować kasę, jak mam dwie ręce? rzucił Piotr. Przylazł zlany potem, brudny, padnięty i wkurzony, a całą imprezę narzekał na plecy.
A dwa lata temu? Planowali wyjazd nad mazury, wszystko zarezerwowane. A dzień przed Piotrek pożyczył połowę ich wakacyjnych oszczędności temu samemu Tomkowi, bo jemu pali się rata kredytu. Jest przyjaciel, będzie oddane powtarzał. Spłacał przez pół roku, a urlop spędzili w pensjonacie na zupek instant.
Mariola spojrzała na drugą pustą zastawę. Dziesięć lat. Cynowa rocznica. Mówią, że cyna jest plastyczna, ale jak ją zbyt często wyginać w jedną stronę, pęka.
Dokończyła kaczkę, nie tknęła ziemniaków ani sałatek. Zgarnęła naczynia, zdmuchnęła niezapalone świece i zaczęła sprzątać. Sałatki do lodówki, wino z zakorkowaną szyjką. Zmywarka załadowana, ale nawet jej nie włączyła.
O pierwszej w nocy jego telefon był wyłączony. O drugiej pokazało się użytkownik online. Mariola nie zadzwoniła. Rozłożyła sobie łóżko, położyła się, wyłączyła światło. Spać i tak nie mogła. Leżała wpatrzona w sufit, słuchając, jak szumi winda na klatce.
Kiedy o wpół do czwartej zamek zazgrzytał, Piotr przedzierał się jak zwykle po cichu, ale w nocnej ciszy każdy ruch dudnił pod czaszką. Potknął się o szafkę na buty, przeklął pod nosem, potem w sypialni szeleścił ubraniem. Czuć go było tanim papierosem, smarem i alkoholem. Tym specyficznym, warsztatowym, którego nie da się z niczym pomylić.
Wślizgnął się pod kołdrę i spróbował ją objąć.
Śpisz? szepnął jej w kark, powiewając kwasem. Maryś, no wybacz. Tak wyszło… U Tomka to nie rozrusznik, tylko silnik padł. Musieliśmy rozbierać. Ręce w smarze po łokcie, no nie zostawiłbym chłopa. Telefon się rozładował.
Mariola przesunęła się na brzeg łóżka.
Nie dotykaj mnie powiedziała cicho.
O co ci chodzi? Przecież wróciłem. Nic się nie stało. Zjemy jutro. To znaczy dziś. Kupimy tort…
Minutę później już chrapał. Mariola wstała, zabrała poduszkę i kołdrę, poszła spać na kanapę w salonie. Tam jeszcze pachniało lekko kaczką zapachem nieodbytego święta.
Rano nie było przeprosin, tylko pretensje. Piotr wywlókł się wpół do południa, z opuchniętą twarzą. Mariola przy kawie sprawdzała maila na służbowym laptopie.
Nie ma śniadania? zapytał, otwierając lodówkę i przekopując półki. O, zostały sałatki. Super. A kaczka?
W lodówce, w pojemniku rzuciła, nie odrywając wzroku od ekranu.
Odgrzejesz? Głowa mi pęka, muszę się najeść.
Mariola zatrzasnęła powoli laptopa.
Nie.
Słucham?
Nie odgrzeję. Masz ręce. Tymi samymi, którymi wczoraj połowę silnika Tomkowi rozebrałeś. To i kaczuszkę sobie podgrzejesz.
Piotr spojrzał spode łba. Dotychczas po kłótniach Mariola milczała kilka godzin, ale zawsze wracała do kobiecej roli: gotowała, sprzątała, podawała. Klasyk. On robił swoje, ona się dąsała, on rzucał czekoladę albo dobre słowo i było po sprawie.
Maryś, to wciąż przez wczorajszy wieczór? Przecież tłumaczyłem. To był przypadek, nie impreza. W biedzie poznaje się kumpla. Jesteś mądrą babką, zrozum. Nie można faceta na smyczy trzymać.
Nie trzymam. Jesteś kompletnie wolny. I ja jestem wolna. Od obowiązku obsługiwania cię po libacji.
Jakiej libacji?! Remont był! warknął, wyciągając sałatkę i jedząc prosto z pojemnika. Ty się jakoś nerwowa robisz. Może witaminki albo masz PMS?
Mariola spojrzała długo, uważnie jakby pierwszy raz widziała tego faceta. Ten, który mlaska i brudzi wszystko dookoła sałatką to jej mąż. Kiedyś ukochany, dziś obcy.
Przypomniała sobie, że mieszkanie jest po babci, własność jej. Piotr zameldowany, ale to wszystko. Remont robili wspólnie, ale większość pokrywała ona, bo wiecznie brakło Piotrowi zlecenia, trzeba pomóc mamie, narzędzia padły.
Piotrek zaczęła cicho. Gdzie są pieniądze, które odkładaliśmy na nowe okna?
Zakrztusił się sałatką.
Jak to gdzie? W metalowej skrzynce.
Nie ma ich tam. Sprawdziłam dziś rano. Pięćdziesiąt tysięcy zniknęło.
Piotr uciekł wzrokiem, zaczerwienił się na uszach.
Aaaa… no… Wziąłem. Wczoraj. Jak jechałem do Tomka. Części potrzebne, drogie. Pożyczyłem mu. Odda z wypłaty.
Ty wyciągnąłeś pięćdziesiąt tysięcy ze wspólnego budżetu bez słowa i oddałeś Tomkowi na jego graty? Pół roku odkładaliśmy, żeby nie marznąć zimą!
No i co taka spina? rzucił irytująco. Odda, słowo dał. Poza tym, ja tu głową rodziny jestem, ogarniam finanse. Mam każdą złotówkę pytać żonę?
Powinieneś pytać, jak bierzesz ze wspólnej puli. Zwłaszcza, gdy to ja odkładam siedemdziesiąt procent.
Wyciągasz mi to? Kasa? To niskie, Maryś. Myślałem, że wyżej patrzysz. Materiałistka się zrobiłaś, kiedyś inna byłaś.
Trzasnął krzesłem i wyszedł do pokoju. Po chwili huknął telewizor głośniej niż zwykle, żeby pokazać jak bardzo ma ją w nosie.
Mariola siedziała w kuchni i czuła, jak w niej pęka ostatnia struna. Ta, która trzymała to wszystko, co nazywali domem. Wiedziała już, że okien nie wymienią. I że Tomek nie odda pieniędzy bo zawsze coś, to rata, to alimenty. Piotrek cały czas będzie sprawiedliwym rycerzem, tylko zawsze za jej pieniądze, podczas gdy ona liczy każdy grosz.
Tydzień minął w trybie zimnej wojny. Rozmawiali urzędowo, tylko o tym, co nieuniknione. Piotr dąsał się jak ofiara, Mariola była upierdliwą żoną bez powodu. Celowo wracał późno, jadł co zastał, zasypiał odwrócony tyłem.
W czwartek wszedł wcześniej niż zwykle, z szerokim uśmiechem. Przyniósł bukiet chryzantem tych najtańszych, co sprzedają babcie przy metrze.
Maryś, pogódźmy się już, co? podał jej kwiaty. Zgoda?
Mariola wstawiła bukiet do wazonu.
Jasne, zgoda powiedziała obojętnie. Było jej już wszystko jedno. W głowie miała plan bardzo konkretny.
Super! A przy okazji… W sobotę mam urodziny, pamiętasz?
Jasne.
Pomyślałem, że nie chcę do restauracji. Po co przepłacać, tu będzie swobodniej. Może w domu? Zaproszę chłopaków, Tomka z żoną, może jeszcze kogoś siedem osób maks. Zrobisz stół, jak tylko ty potrafisz? Mielone, schabowy z serem, sałatki, wędliny Wszyscy się proszą na twoją kuchnię!
Mariola długo patrzyła na męża. W jego oczach ani cienia niepokoju. Był przekonany, że po tym, jak spaprał rocznicę, zabrał (a właściwie ukradł) pieniądze na okna i tydzień się obrażał, ona powinna teraz ucieszyć się i stać przy garach dwa dni, żeby nakarmić jego kumpli.
Okej uśmiechnęła się. Uśmiech wyszedł jej dziwny, ale Piotr nie zwrócił na to uwagi. Zaproś gości. Na czternastą w sobotę.
I to jest moja kobieta! rzucił, próbował ją objąć, ale sprytnie się wywinęła dla poprawienia obrusu. Lista zakupów napisz, ja kupię.
Nie trzeba, wszystko załatwię. Chcę zrobić niespodziankę. Lubisz przecież niespodzianki, prawda?
Uwielbiam! rozjaśnił się. To ja dzwonię do chłopaków.
Piątek minął spokojnie. Mariola poszła do sklepu, wróciła z torbami. Piotr zaglądał do nich, ale żartobliwie dostał po łapach: Nie podglądaj, tajemnica!. Cały wieczór krzątała się po kuchni, postukiwała garnkami, ale drzwi trzymała zamknięte. Zapachy były… inne. Nie to, do czego przywykli raczej mdłe, trochę jak ze stołówki.
Sobota. Rano Piotr podniecony, Mariola już na nogach, uczesana, z makijażem, w garniturze.
Czemu tak oficjalnie? Myślałem, że tę czerwoną sukienkę założysz.
Tak mi wygodniej. Goście już w drodze?
Darek dzwonił, jadą. Zaraz podlecę pod prysznic i się ogarnę.
Kiedy wyszedł z łazienki z wyperfumowany, już dzwonił domofon. Wpadła do mieszkania rozkrzyczana banda z siatkami, w których pobrzękiwał alkohol.
Sto lat, stary! ryknął Tomek, klepiąc Piotra. No dawaj, co tu żona przygotowała, bo jakoś nie czuję zapachu? Wyciąg z kuchni taki, że sąsiedzi nie węszą?
Weszli do pokoju i zamarli.
Na stole na tym samym koronkowym obrusie leżały studenckie pierogi z marketu góra zlepionych kluch. Obok miski z zalanym już, rozmiękłym makaronem błyskawicznym, typu Vifon. Zamiast pysznej wędliny grube plastry najtańszej mortadeli, czasem z folią. W salaterkach królowały krakersy z paczki i puszki z paprykarzem szczecińskim, nawet nie wyjęte z blachy.
Co to jest? Piotr aż zaniemówił. Maryś, to jakiś żart? Gdzie kotlety? Gdzie sałatki?
Zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Darek patrzył to na pierogi, to na Mariolę i Piotra. Żona Tomka wykrzywiła usta.
Mariola wyszła na środek, wyprostowana, spokojna, dostojna.
Piotrek, to jest obiad w stylu garażowym. Tak bardzo lubisz spędzać czas z kolegami w garażu, że nawet rocznicę zamieniłeś na klimat warsztatowy. Więc postanowiłam odtworzyć atmosferę, którą cenisz ponad dom. Smacznego, panowie. To dokładnie to, na co zasługuje wasz męski klub.
Ty chyba żartujesz?! Piotr poczerwieniał. Robisz mi obciach przed kumplami! Sprzątnij to i przynieś normalne jedzenie! Przecież widziałem, jak wczoraj krzątałaś się w kuchni!
Przygotowałam jedzenie na przyszły tydzień. Jest już w pojemnikach, w mojej lodówce. A to dla was, za resztę kasy, jaką zostawiłeś po ograbieniu naszej skarbonki.
Darek odchrząknął.
Piotrek, my już może pójdziemy. Tak jakoś niezręcznie…
Stać! ryknął Piotr. Nikt nie wychodzi! Maryś zaraz to naprawi. No nie?
Nie. Mariola spokojnie spojrzała mężowi prosto w oczy.
No bo co? dopytał, zaczynając histeryzować. Inaczej co? To mój dom, moje zasady…
Twój dom? Mariola zaśmiała się sucho. Sprecyzujmy. Mieszkanie odziedziczyłam po babci, jest wyłącznie moją własnością. Ty tu jesteś tylko zameldowany. Zrobiliśmy remont za moją premię, rachunki mam wszystkie. Wkład twój ogranicza się do przywiezienia paru worków cementu i ucztowania z piwem. Jeśli pójdziesz do sądu, możesz próbować domagać się zwrotu nakładów, ale nie masz żadnych praw do lokalu. Zwłaszcza, że notorycznie wyciągałeś kasę na własne zachcianki. W sądzie raczej nie znajdziesz zrozumienia.
Zwariowałaś! Policję wezwę! Powiem, że awanturę robisz!
Wołaj śmiało. A tu masz swoje rzeczy.
Z sypialni wyciągnęła dwie duże walizki.
Spakowałam wszystko. Ubrania, buty, narzędzia, nawet twoją ulubioną filiżankę. Była z serwisu po babci, ale niech ci będzie.
Goście już się ubierali. Żona Tomka szarpała go za rękaw.
My… poczekamy na dworze wymamrotał Darek, zanim zniknęli za drzwiami.
Piotr został sam, przy pierogach i walizkach.
Naprawdę to robisz? zaskoczony, już nie krzyczał, tylko stał zgaszony. Marysiu, przesadziliśmy oboje. Przejdzie ci. Chcesz, uklęknę? Żałuję, że te pieniądze cię zabolały, zarobię, oddam. Nie wyrzucaj mnie, dokąd pójdę? Do matki?
To twój problem, Piotrze. Jesteś już dorosły. Masz kolegów, masz garaż, samochód z wymienionym silnikiem. Powodzenia. Ale nie tutaj.
I tak nie znajdziesz nikogo! rzucił agresywnie, gdy zorientował się, że przekonywanie nic nie da. W tym wieku? Ja sobie znalazłem młodszą, a ty będziesz z kotami gadać do śmierci!
Zaryzykuję odparła spokojnie, otwierając drzwi. Wychodź.
Piotr chwycił walizki, twarz mu wykrzywiło.
Masz za swoje, materialistko! Z mebli ci jeszcze odbiorę połowę! Telewizor to mój!
Kupiony na kredyt na moich danych i płacę sama. Wyciąg z banku już wydrukowany. Idź, Piotrze. I klucze zostaw na szafce.
Zawahał się przez sekundę, potem rzucił klucze na podłogę.
Udław się swoim mieszkaniem!
Wywlókł walizki na klatkę. Drzwi się zamknęły.
Mariola dwa razy przekręciła zamek. Nałożyła łańcuch. Oparła się o drzwi i zamknęła oczy. Serce biło jak szalone, ręce drżały. Ale nie płakała. Miała w sobie niewyobrażalną lekkość. Jakby w końcu zsunęła z pleców ciężki worek kamieni, który taszczyła dekadę wierząc, że to jest domowe szczęście.
Wzięła obrus razem z pierogami, Vifonem i mortadelą, zwinęła w jeden wielki worek. Nawet nie sortowała wszystko poleciało do śmieci. Otworzyła okno, by pozbyć się zapachu taniej wędliny i męskich perfum.
Potem wyjęła z lodówki butelkę wina tę samą, którą nie dokończyli w rocznicę. Nalała kieliszek. Usiadła w fotelu.
Telefon zawibrował. Wiadomość od mamy: Córeczko, jak imieniny? Piotrek zadowolony?
Odpisała: Najlepsze urodziny w jego życiu, mamo. I pierwszy dzień mojej nowej.
Jutro wymieni zamki. A w poniedziałek złoży pozew o rozwód. Łatwo nie będzie będą krzyki, groźby, dzielenie łyżeczek i sztućców. Ale to już bez znaczenia. Bo dziś kolację jadła nie sama, lecz z tą sobą, którą odzyskała po latach mądrą, silną i wolną kobietą, którą w końcu zaczęła szanować.
