— Idź sobie! Nigdy ci nie obiecywałem małżeństwa! A w ogóle to skąd mam wiedzieć, czy to moje dziecko? Może wcale nie moje? Więc sobie pospaceruj, a ja sobie pójdę — mówił podenerwowany Wiktor do zrozpaczonej Weroniki. Ona stała jak wryta, nie mogąc uwierzyć własnym uszom i oczom. Czy to ten sam Wiktor, który wyznawał jej miłość i nosił na rękach? Ten sam Wisiek, który nazywał ją Weroniczką i obiecywał niebiańskie szczęście? Przed nią stał teraz zmieszany, przez to jeszcze bardziej zły, obcy człowiek…
Płakała Weroniczka tydzień, machając na zawsze Wisiekowi, ale ze względu na wiek — miała już trzydzieści pięć lat — i swoją niepozorność, a więc niewielką szansę na znalezienie kobiecego szczęścia, postanowiła urodzić…
Urodziła Weronika w terminie hałaśliwą dziewczynkę. Nazwała ją Zosia. Dziewczynka rosła spokojna, bezproblemowa i nie sprawiała matce kłopotów. Jakby wiedziała, że choćby krzyczała, choćby nie krzyczała, i tak nic nie osiągnie… Weronika traktowała córkę dobrze, ale widać było, że nie było w niej prawdziwej miłości matczynej — niby karmiła, ubierała, kupowała zabawki. Ale by przytulić, pogłaskać, pójść na spacer — nie. Tego brakowało. Mała Zosieńka często wyciągała rączki do matki, ale ta ją odpychała. To była zajęta, to miała wiele na głowie, to była zmęczona, to bolała ją głowa. Najwyraźniej instynkt macierzyński w niej nigdy się nie obudził…
Gdy Zosia miała siedem lat, stała się rzecz niebywała — Weronika poznała mężczyznę. Co więcej, sprowadziła go do domu! Cała wieś o tym plotkowała! „Jaka ta Weronka lekkomyślna! Gość niepoważny, nie stąd, bez stałej pracy, mieszka Bóg wie gdzie! Może w ogóle oszust… Oto i sprawa!” Weronika pracowała w miejscowym sklepie, a on zatrudnił się przy rozładunku towaru. Tak na tle zawodowym zaczęła się ich romantyczna historia. Wkrótce Weronika ściągnęła nowego „narzeczonego” do siebie. Sąsiedzi ją krytykowali — „Przyprowadziła sobie byle kogo! Nie pomyślała o małej Zosi!”, szeptali. „Do tego małomówny, słowa z niego nie wyciągniesz. Pewnie coś ukrywa.” Ale Weronika nie słuchała nikogo. Jakby czuła, że to jej ostatnia szansa na kobiece szczęście…
Jednak wkrótce opinia sąsiadów o tym na pozór zamkniętym w sobie mężczyźnie się zmieniła. Dom Weroniki, długo pozbawiony męskiej ręki, był zaniedbany i wymagał remontu — Krzysztof, bo tak miał na imię, najpierw naprawił ganek, potem załatał dach, podniósł przewrócony płotek. Codziennie coś poprawiał, a dom nabierał życia. Ludzie, widząc, że mężczyzna ma „złote ręce”, zaczęli prosić go o pomoc, on zaś mówił:
— Jeśli jesteś stary albo naprawdę biedny, pomogę za darmo. A jeśli nie, to zapłać złotówkami albo jedzeniem.
Od jednych brał pieniądze, od innych — konserwami, mięsem, jajkami, mlekiem. Weronika miała ogród, ale nie miała zwierząt — trudno bez mężczyzny. Wcześniej więc Zosieńka rzadko jadła śmietanę czy świeże mleko. Teraz w lodówce pojawiły się śmietanka, domowe mleko, masło.
Krzysztof miał prawdziwy talent. Jak to mówią — „i szewc, i żniwiarz, i w dzień, i w nocy gra”. A Weronika, która nigdy nie była pięknością, przy nim rozkwitła — promieniała, zmiękła, jakby nabrała ciepła. Nawet dla Zosi stała się czulsza. Uśmiechała się, a okazało się, że ma dołeczki w policzkach…
Zosia rosła, chodziła już do szkoły. Pewnego dnia siedziała na ganku, obserwując, jak wujek Krzysztof majsterkuje — wszystko w jego rękach układało się idealnie. Potem poszła do koleżanki do sąsiedniego domu. Wróciła dopiero wieczorem, za długo się bawiła. Gdy otworzyła furtkę, oniemiała… Na środku podwórka stały… huśtawki! Kołysały się lekko od podmuchów wiatru i kusiły, przyzywały…
— To dla mnie?! Wujku Krzysztofie! To pan je zrobił?! Huśtawki?! — nie wierzyła własnym oczom Zosia.
— Dla ciebie, Zosiu, oczywiście! Odbieraj robotę! — roześmiał się zwykle małomówny wujek.
Zosia usiadła na siedzeniu i bujała się mocno w przód i w tył, a wiatr świszczał jej w uszach — i nie było szczęśliwszej dziewczynki na świecie…
Weronika wcześnie wychodziła do pracy, więc gotowanie też przejął wujek Krzysztof. Przyrządzał śniadania, obiady. A jakie robił ciasta, jakie zapiekanki! To on nauczył Zosię gotować i nakrywać do stołu. Tyle talentów krył w sobie ten cichy, zamknięty człowiek…
Gdy nadeszła zima i dni stały się krótkie, wujek Krzysztof odprowadzał Zosię do szkoły i poI tak Zosia, biegając po śniegu w nowych bucikach, które wujek Krzysztof kupił jej na pierwszą gwiazdkę, buchała w mroźne powietrze białą parą, uśmiechając się szeroko do swojego taty, który stał w progu i patrzył na nią z ciepłem w oczach, gotowy złapać ją w ramiona, gdy tylko zmęczy się zabawą.
