Jestem bardzo aktywnym człowiekiem, choć mam już 65 lat. Nadal odwiedzam różne miejsca i poznaję ciekawych ludzi. Z nostalgią wspominam swoją młodość wtedy wszystko wydawało się prostsze i piękniejsze. Można było wyjechać na wakacje gdzie się zapragnęło! Dało się pojechać nad Bałtyk. Można było rozbić namiot z przyjaciółmi czy znajomymi z pracy. Dało się płynąć na rejs po Wiśle. I na wszystko wystarczyło naprawdę niewiele złotych.
Teraz to już tylko wspomnienia.
Zawsze uwielbiałem spotykać ludzi. Poznawałem ich na plaży, w teatrze. Z wieloma utrzymałem kontakty przez lata.
Nie rozumiałem, kto mógł wysłać nam taką wiadomość. Oczywiście, ja i żona nie wybieraliśmy się nigdzie. A tu, o czwartej nad ranem, ktoś zapukał do drzwi naszego mieszkania w Warszawie. Otworzyłem i oniemiałem. W progu stała Grażyna, dwie nastolatki, babcia i jakiś mężczyzna. Mieli ze sobą ogromną stertę rzeczy. Ja z żoną byliśmy zdumieni. Ale w końcu wpuściliśmy tych nieproszonych gości. Grażyna zapytała:
Czemu nie wyjechaliście dla nas? Przecież wysłałam wam telegram! No i taxi kosztuje przecież pieniądze! Przepraszam, ale nie wiedzieliśmy, kto go wysłał! Przecież miałam wasz adres. Oto jestem. Pomyślałem tylko, żebyśmy pisali do siebie listy, nic więcej!
Grażyna powiedziała, że jedna z dziewczyn skończyła w tym roku liceum i postanowiła iść na studia. Reszta rodziny przyjechała, żeby ją wesprzeć.
Będziemy mieszkać u was! Nie mamy pieniędzy na wynajem, a wy mieszkacie blisko centrum!
Byłem w szoku. Przecież nawet nie jesteśmy spokrewnieni. Czemu miałbym pozwolić im zamieszkać u siebie? Musiałem podawać jedzenie trzy razy dziennie. Przynieśli trochę jedzenia, ale sami nic nie gotowali. Musiałem ich obsługiwać wszystkich.
Nie wytrzymałem, więc po trzech dniach poprosiłem Grażynę i jej bliskich, by się wyprowadzili. Dobrze, gdziekolwiek byle poza moje mieszkanie. Wybuchł głośny konflikt. Grażyna zaczęła tłuc naczynia i wykrzykiwać histerycznie.
Byłem kompletnie zaskoczony jej zachowaniem. W końcu wszyscy odeszli. A przy okazji zniknął mój szlafrok, kilka ręczników i co najdziwniejsze wielki garnek z kapustą. Nie mam pojęcia, jak im się udało go zabrać. Po prostu się ulotnił!
Ta historia uświadomiła mi jedno: trzeba być ostrożnym wobec ludzi, nawet tych, których kiedyś znało się dobrze. Zaufanie to cenna rzecz warto je okazywać rozsądnie.
