Będę babcią Ale jak pogodzić się z faktem, że ona jest o 12 lat starsza od mojego syna?
Czasem, zwłaszcza po rozwodzie z Arturem, mam ochotę po prostu zniknąć. Uciec gdzieś daleko od wszystkich od sąsiadów, przyjaciół, rodziny, nawet od własnego odbicia w lustrze. Schować się, żeby się odnowić, dać zmęczonemu sercu ciszę i szansę na nowe życie.
W takie chwile biorę książkę, otulam się kocem, rozsiadam na kanapie w nowym mieszkaniu, kupionym po podziale majątku, i po prostu oddycham wolnością. Syn zagląda rzadko Witek, mój jedyny, niedawno skończył dwadzieścia pięć lat. Ma pracę, znajomych, własne życie. Nie obciąża mnie, nie wymaga uwagi. Jestem mu za to wdzięczna, choć czasem czuję nie do zniesienia samotność.
Pół roku temu do sąsiedniego mieszkania wprowadziła się Marzena. Kobieta o mocnym spojrzeniu i miękkim uśmiechu, po trzydziestce. Od pierwszej chwili mi się spodobała uprzejma, pełna serca. Szybko się zaprzyjaźniłyśmy. To ona zapraszała mnie na kawę, to ja na lampkę wina.
Okazało się, że życie nie oszczędzało Marzeny: dwa rozwody, poronienie, niepłodność. Za każdym razem, gdy o tym mówiła, w jej oczach błyszczały łzy. Ale najbardziej pragnęła nie tylko dziecka, lecz też prawdziwej rodziny, mężczyzny, który byłby przy niej na dobre i na złe.
Ja, z perspektywy swoich lat, próbowałam jej tłumaczyć. Mówiłam, że nie trzeba szukać miłości życia wystarczy znaleźć dobrego człowieka, odpowiedniego dawcę, i rodzić dla siebie. Najważniejsze to dziecko. A mężczyźni no cóż, przychodzą i odchodzą. Ale Marzena była nieprzejednana. Chciała nie tylko macierzyństwa, ale i miłości.
W dniu moich imienin, na św. Mikołaja, zaprosiłam tylko Witka. Musieliśmy porozmawiać, bo właśnie rozstał się z dziewczyną, z którą żył trzy lata. Wolała innego bogatszego, starszego, z perspektywami. Witek przeżywał, musiałam dobierać słowa, pocieszać, przypominać, że przed nim jeszcze całe życie.
Nagle zadzwonił dzwonek. W drzwiach stała Marzena z przepięknym bukietem. Zaprosiliśmy ją do środka, spędziliśmy ciepły wieczór we trójkę. Jedliśmy, piliśmy, śmialiśmy się. Witek, pierwszy raz od dawna, został u mnie na noc. Byłam szczęśliwa mój chłopiec w końcu się uśmiechał.
Minęły tygodnie. Witek zaczął zaglądać częściej. Marzena przeciwnie, oddaliła się. Ale wyglądała inaczej jakby jaśniej, spokojniej. Gdy spytałam, czy coś dobrego się stało, uśmiechnęła się zagadkowo i powiedziała: Może. Jeszcze za wcześnie, żeby mówić.
A potem nadszedł Walentynki. Rano Marzena zadzwoniła: Trzymajcie za mnie kciuki. Dziś ważny dzień. Wieczorem zobaczyłam, jak wraca z ogromnym bukietem frezji. Sama. Żadnego mężczyzny, żadnych pożegnań. Zrobiło mi się trochę przykro.
Kilka minut później znowu zadzwoniło. Otworzyłam a tam stał Witek. Za jego plecami Marzena. Wymienili zawstydzone spojrzenia, a Witek, kaszląc, wykrztusił:
Mamo gratuluj! Będziesz babcią.
Zatrzęsły mi się nogi. Ta Marzena? Moja przyjaciółka-sąsiadka? Ta sama, której radziłam, żeby nie zwlekała, rodziła, szukała dawcNie spodziewałam się, że moje serce, rozdarte między niedowierzaniem a niepewnością, w końcu wybierze radość na widok ich spojrzeń pełnych nie tyle zawstydzenia, co jasnej, cichej pewności.
