30 kwietnia 2025 r.
Dziś, spoglądając wstecz, mogę powiedzieć, że dwa razy zostałem rodzicem zastępczym. Teraz moje córki i ja mamy wszystko, co potrzebne, by żyć godnie.
Młodość przypomina się jak wczoraj. W wieku osiemnastu lat urodziłem swoją pierwszą córeczkę, Zuzannę. Poród był niczym lekki podmuch wiatru nie przyniósł strachu. Wtedy macierzyństwo zastępcze już zaczęło być powszechne, więc rozważałem je na poważnie.
Rodzina nie była zamożna. Rodzice ledwo wiązali koniec z końcem, a ja miałem jeszcze dwie siostry Agnieszkę, Małgorzatę i Katarzynę. W wieku siedemnastu lat wziąłem ślub z Janem Kowalskim. Z małą Zuzanną ledwo wiązaliśmy koniec z końcem, nie mieliśmy własnego mieszkania, więc żyliśmy w skromnym pokoju, walcząc o każdy grosz. Pomysł macierzyństwa zastępczego przewijał się w mojej głowie, lecz mąż nie podzielał mojego entuzjazmu, mimo że widziałem w tym jedyne wyjście z kłopotów.
Kilka miesięcy później przyszło na świat drugie dziecko. Trudności nas przytłoczyły, a Jan odszedł, nie mogąc znieść kolejnych problemów. Zostałem sam z dwoma małymi dziewczynkami. Na szczęście matka i siostry wkroczyły na pomoc: kiedy pracowałem, one opiekowały się Zuzanną i naszą drugą córeczką Martą. Mimo ich wsparcia finanse wciąż były napięte, więc postanowiłem wreszcie podjąć ryzyko, które od lat krążyło w mojej głowie.
Pojechałem do Krakowa i złożyłem wniosek w agencji zajmującej się macierzyństwem zastępczym. Próbowaliśmy kilka razy wprowadzić embrion, ale nie było pomyślne. Ostatni raz zakończyło się poronieniem i wróciłem do domu z rozczarowaniem.
Sześć miesięcy później natknąłem się na ogłoszenie w Internecie: pewna klinika oferowała dobre warunki. Zadzwoniłem nie miałem nic do stracenia. Co będzie, to będzie», pomyślałem.
Tym razem wszystko się udało. Przez dwanaście miesięcy mieszkaliśmy w przytulnym mieszkaniu w nowym bloku. Przyszli rodzice dziecka, które przyjąłem, nie szczędzili darów: kupowali nam drogie produkty spożywcze, dawali Zuzannie i Marcie zabawki, opłacali wyjścia do kina i do zoo. Po dziewięciu miesiącach urodził się piękny, zdrowy chłopiec Piotrek.
Z powrotem w naszej rodzinnej miejscowości, z otrzymanej opłaty za macierzyństwo zastępcze, udało się nam kupić dwupokojowe mieszkanie na dobrym osiedlu. Mieliśmy jeszcze wiele lat przed sobą i nie zamierzaliśmy się ograniczać.
Dwa lata później znów zostałem rodzicem zastępczym. Tym razem przyjąłem dziecko dla rodziny z Chin.
Dziś mieszkam w dużym domu razem z Zuzanną i Martą. Dziewczyny mają wszystko, czego potrzebują. Niektórzy patrzą na mnie krytycznie, ale nie widzę w tym nic złego zapewniam swojej rodzinie godne warunki, choćby w taki sposób.
Lekcja, którą wyniosłem: w życiu nie ma jednej, jedynej drogi do godności; czasem trzeba iść pod prąd, by zapewnić najbliższym przyszłość, jaką zasługują.
