Zorientowałem się, że moja była żona mnie zdradza, bo zaczęła zamiatać chodnik przed domem. Brzmi to niedorzecznie, ale właśnie tak było. Byłem elektrykiem i pracowałem w domu miałem warsztat w garażu, cały dzień poświęcałem przewodom, narzędziom i klientom. Nigdy nie należałem do osób, które garną się do prac domowych. Nie dlatego, że byłem leniwy, po prostu nie sprawiało mi to przyjemności. Wolny czas przeznaczałem na odpoczynek oglądałem mecz, piłem piwo z kolegami albo grillowałem. Byłem spokojny i raczej nieszukający towarzystwa nie imprezowałem, nie miałem tendencji do kłótni, nie wzbudzałem podejrzeń.
Nasza ulica była szutrowa, szeroka, obsadzona starymi lipami. Zawsze było dużo liści, kurzu i błota. Zamiatanie to była codzienna konieczność. Przeważnie to ja wcześnie rano zamiatałem, przygotowując śniadanie. Do czasu, gdy do sąsiedniego domu wprowadziła się nowa sąsiadka. Nic nadzwyczajnego dom był często wynajmowany, więc ludzie się zmieniali.
Kilka miesięcy po jej przeprowadzce moja była żona nagle zaczęła mówić:
Daj, dziś ja zamiotę.
Na początku wydawało mi się to miłe. Korzystałem z tej chwili, by zrobić coś innego umyć naczynia, posprzątać łazienkę, poprzestawiać rzeczy. Nie patrzyłem, nie miałem powodu się temu przyglądać.
Ale ona zaczęła zamiatać codziennie. I zawsze o tej samej godzinie punkt siódma rano, ani wcześniej, ani później. Zwróciłem na to uwagę, bo wcześniej nie była osobą, która trzyma się sztywnych godzin. Z czystej ciekawości zerknąłem raz przez okno.
Zobaczyłem ją. Stała z miotłą w ręku, ale nic nie zamiatała. Rozmawiała. Uśmiechała się szeroko. Przed nią sąsiad. Uznałem, że to przypadek. Następnego dnia sytuacja się powtórzyła. I kolejnego dnia znów. Za każdym razem, kiedy wychodziła zamiatać, on też był na zewnątrz, jakby się wcześniej umówili.
Zacząłem baczniej się przyglądać. Okazało się, że nie tylko o poranku te ich spotkania miały miejsce. W pewną sobotę powiedziała mi, że idzie na piwo z koleżankami zupełnie jakby to była najzwyklejsza sprawa. Gdy tylko wyszła, poczułem jakiś niepokój. Wyjrzałem przez okno i zobaczyłem, jak sąsiad wychodzi w tym samym momencie i mówi wyraźnie na głos:
O, cześć sąsiadko! Miłego wieczoru.
Odpowiedziała mu całkiem swobodnie, a on dodał:
Też idę w tamtą stronę.
I poszli razem.
Następny weekend przyniósł kolejną nowość powiedziała, że wychodzi pograć w siatkówkę, chociaż nigdy tego nie robiła. Wyszedł po niej sąsiad, rozmawiając przez telefon, idąc dokładnie w tym samym kierunku.
Nie miałem żadnych dowodów ani SMS-ów, ani zdjęć, żadnych śladów. Tylko te powtarzające się godziny, spotkania, przypadki, które już przestały być przypadkami.
W końcu postanowiłem z nią porozmawiać. Nie pytałem. Powiedziałem wprost:
Wiem, że jesteś z sąsiadem.
Spojrzała na mnie ze zdziwieniem. Na początku zaprzeczyła, ale uciąłem to:
Widziałem was. Codziennie. Nie kłam.
Zamilkła, opuściła głowę,
a potem powiedziała:
Tak. Jestem z nim. Zakochałam się.
Kazałem jej się wyprowadzić. Nie mieliśmy dzieci, nic nas nie wiązało, nie było o czym rozmawiać. Najzabawniejsze, a zarazem najbardziej ironiczne było to, że przeprowadziła się do domu tuż obok, do niego.
Nie mieszkali tam długo może dwa miesiące. Potem gdzieś wyjechali. Do dziś nie wiem, co się z nimi stało. Sąsiedzi szeptali, rodzina pytała, ale mi nie zależało, by wiedzieć cokolwiek więcej.
