Przedstawiam się jako Magda Kowalska i zamieszkuję w Toruniu — mieście, gdzie historią oddychają nie tylko budynki, ale i brukowane ulice. Z Markiem znam się całe życie. Zawsze był duszą towarzystwa, kochał kobiety i wygodne życie. Jednak los postanowił z niego zakpić i teraz grzęźnie w problemach, które sam sobie zgotował.
Jego żona, Grażyna, już drugi rok ciężko pracuje w Niemczech. Zostawiła mu dwoje dzieci — dorosłych i samodzielnych — i wyjechała zarabiać. Wraca tylko raz do roku, latem, na dwa tygodnie, dłużej jej urlop nie pozwala. Każdego miesiąca regularnie wpłaca pieniądze na wspólne konto, z którego Marek może korzystać. Niedawno przypadkiem spotkaliśmy się na ulicy i zaprosił mnie na kawę. Przy filiżance wylał przede mną swoje żale — gorzkie jak najtańszy tytoń i tak absurdalne, że wciąż nie mogę pojąć, jak do tego doszło.
Po wyjeździe Grażyny, Marek rok znosił samotność, zadowalając się krótkimi romansami z dawnymi znajomymi, ale potem postanowił, że ma dość. Zachciało mu się bliskości i namiętności, kogoś, kto będzie obok niego w łóżku. „Mamy tylko jedno życie!” — powtarzał sobie. W oko wpadła mu młoda dziewczyna, Zosia, która już od dawna go nęciła. Ona się opierała, udawała niedostępną, ale w końcu poddała się i została jego kochanką. Piękna jak z obrazka, ale z charakterem, który przewyższał wszystko, co znał. Kaprysy, histerie, żądania bez końca. Marek, miękki i dobry, był jak wosk w jej rękach, spełniając każde jej życzenie.
Doskonale zdawał sobie sprawę, że z takich relacji nie ma co oczekiwać niczego dobrego, zwłaszcza jeśli jest się słabeuszem gotowym na wszystko dla uśmiechu kochanki. Zosia obedrala go do cna. Najpierw pieniądze na ubrania i rachunki, potem na remont jej mieszkania i działki, na studniówkę syna, na nowy telewizor. Doszło do tego, że kupił jej używany samochód. Gdy wykorzystał swoje oszczędności, sięgnął po pieniądze ze wspólnego konta myśląc, że nikt tego nie zauważy. Ale prawda zawsze wychodzi na jaw. Grażyna dowiedziała się o zdradzie — „życzliwi” ludzie nie mieli skrupułów, plotki doszły nawet za granicę. Zrobiła mu awanturę przez wideorozmowę, krzyczała tak, że szyby drżały. Groziła, że powie córkom, które uwielbiały ojca i uważały go za bohatera, ale za takie zdrady odwróciłyby się od niego na zawsze. Zapowiedziała, że wróci i złoży pozew o rozwód, jeśli nie rzuci tej dziewczyny.
A Zosia uczepiła się go jak rzep psiego ogona. Nie zamierzała rezygnować z tak hojnego „sponsora”. Na początku odegrała scenkę o ciąży — przysięgała, że urodzi dziecko, wzbudzając w nim litość. Marek, w panice, zabrał ją na wakacje, by ją przekonać. Zgodziła się na aborcję, ale wystawiła rachunek — 10 tysięcy złotych, których nie miał. Musiał wziąć kredyt, zadłużyć się po uszy. Ledwo odetchnął, myśląc, że koszmar już się skończył, gdy Zosia zaczęła romansować z jego szefem. Teraz szef, pod jej urokiem, drwi z Marka w pracy — poniża, grozi zwolnieniem. A jeśli straci pracę, jak spłaci dług? Marek jest na skraju przepaści: praca wisi na włosku, pieniądze topnieją, a sumienie gryzie jak głodny pies.
Wyjawił mi, że myśli o ucieczce do Grażyny w Niemczech — by zostawić wszystko, paść jej do stóp i błagać o przebaczenie. Może tak uratuje resztki swojego życia? Na koniec gorzko się uśmiechnął: „Wiedziałem, że darmowy ser jest tylko w pułapkach, ale mój kawałek był wyjątkowo gorzki”. I odszedł, ze spuszczoną głową, a ja zostałam, patrząc w pustą filiżankę. Marek sam wpędził się w to piekło — dla taniej namiętności, dla dziewczyny, która wyssała z niego wszystko: pieniądze, dumę, rodzinę. Grażyna haruje za granicą, by ich dzieci żyły godnie, a on wymienił ją na kapryśną dziewuchę. Gdyby córki poznały prawdę, przeklęłyby go — i słusznie.
Widzę, jak tonie, ale nie mogę przestać się zastanawiać: co dalej? Zosia wyciśnie z niego wszystko i rzuci, jak pustą skorupę. Szef wyrzuci go z pracy i zostanie z niczym — bez rodziny, bez domu, z długiem, który będzie go przytłaczał do końca życia. Myślał, że młodość można kupić, że miłość to zabawka w ładnym opakowaniu. A teraz płaci za to — gorzko, samotnie, z pustymi rękami. Może Grażyna przyjmie go z powrotem, ale czy mu wybaczy? Ja bym nie wybaczyła. Zdradził nie tylko ją, ale i dzieci, wnuki, które mogłyby cieszyć jego starość. A w zamian ma młodą dziewczynę, która śmieje się z niego za jego plecami. Taki z niego wesołek — teraz jest cieniem samego siebie i tego błędu nie zapomni nigdy.
