Długo stałem przed znanymi drzwiami, nie mogąc zdecydować się na dzwonek. W dłoniach ciężka torba z rzeczami, w kieszeni kurtki brzęczały klucze do mieszkania, których nie odważyłem się wyjąć.
Trzy dni wcześniej wyszedłem stąd po kolejnej kłótni, trzasnąwszy drzwiami i krzyknąwszy na żonę, że już nie wrócę. Kazimiera wtedy cisnęła za mną kapciem i wrzeszczała, bym wynosił się, gdzie pieprz rośnie. Zwyczajna rodzinna sprzeczka, jakich mieliśmy bez liku przez trzydzieści lat małżeństwa.
Tym razem jednak coś poszło nie tak.
Nacisnąłem dzwonek. Za drzwiami kroki, potem głos Kazimierzy:
– Kto tam?
– To ja, Kaziu. Otwieraj.
Cisza. Długa, przygniatająca cisza.
– Kaziu, słyszysz mnie? – powtórzyłem.
– Słyszę – odpowiedziała żona lodowato. – I czego chcesz?
– Jak to czego? Do domu przyszedłem.
– To już nie twój dom.
Osłupiałem. Przez trzydzieści lat wspólnego życia Kazimiera nigdy nie posunęła się tak daleko, nawet w największych awanturach.
– Kaziu, przestań głupstwa robić. Otwórz drzwi, porozmawiamy normalnie.
– Nie otworzę. I rozmawiać nie będę.
– Co się z tobą dzieje? O co ta kłótnia o ziemniaki?
– Sam wiesz o co.
Faktycznie wiedziałem. Trzy dni temu Kazimiera znalazła w kieszeni mojej kurtki numer telefonu, zapisany kobiecą ręką. Banalna historia – koleżanka z pracy podała swój numer, poprosiła o oddzwonienie w sprawie zebrania. Ale wytłumaczenie tego rozjuszonej żonie okazało się niemożliwe.
– Kazimiero, przecież ci tłumaczyłem! To Jadwiga Zawadzka z księgowości. Numer służbowy dała.
– Służbowy, jakże – dobiegł jej głos zza drzwi. – O dziesiątej wieczór dzwonią służbowo?
– Jaka dziesiąta wieczór? W ogóle do niej nie dzwoniłem!
– Kłamiesz. Widziałam w twoim telefonie.
Poczułem, jak wszystko we mnie ścierpło. Faktycznie dzwoniłem do Jadwigi Zawadzkiej, ale z zupełnie innego powodu. Córka koleżanki aplikowała na uczelnię, gdzie pracował mój znajomy, obiecałem wstawić słówko. Zwykła ludzka przysługa, bez żadnych podtekstów.
– Kaziu, daj wejdę i spokojnie wszystko wyjaśnię.
– Nie. Tłumacz stąd.
Obejrzałem się. Na klatce schodowej mogli pojawić się sąsiedzi, a nie chciałem rodzinnych sporów wystawiać na widok publiczny.
– Dobrze, słuchaj. Dzwoniłem do Jadwigi Zawadzkiej, to prawda. Ale nie z tego powodu, o jakim myślisz. Jej córka zdaje na medycynę, a tam mój kolega pracuje. Obiecałem z nim pogadać.
– I myślisz, że w tą bajkę uwierzę?
– To nie bajka, tylko prawda!
– Prawda? A dlaczego mi nic nie mówiłeś? Czemu ukrywałeś?
Zająknąłem się. Rzeczywiście nie opowiadałem żonie o prośbie koleżanki. Nie z jakichś złych pobudek, po prostu nie uznałem za potrzebne wtajemniczać jej w służbowe drobiazgi.
– Nie ukrywałem. Po prostu nie przywiązałem wagi.
– Ano, nie przywiązał. A co jeszcze nie przywiązywał wagi? Może opowiesz, czemuś po robocie w kawiarni z nią siedział?
Serce mi gwałtownie zabiło. Skąd Kazimiera mogła o tym wiedzieć?
– Skąd ty…
– Gosia Kruczek was widziała. Gada, że siedzieliście jak gołąbki, za rączki się trzymając.
– Nie trzymaliśmy się za ręce! – oburzyłem się. – I siedzieliśmy najwyżej pół godziny. Poczęstowała mnie kawą w podzięce za pomoc z córką.
– Jasne, poczęstowała. Takie teraz wdzięczne panie chodzą.
W głosie Kazimiery brzmiała taka wściekłość, że zrozumiałem – ot tak mnie nie wpuści.
– Kaziu, kochanie, zastanów się sama. Po co mi inne kobiety? Mam ciebie, naszą rodzinę.
– Była rodzina. A teraz nie ma.
– Jak to nie ma? Co ty wygadujesz?
– A to, co mówię. Zmęczyłam się życiem z zdrajcą.
– Jakim zdrajcą? Przecież nic takiego nie zrobiłem!
– Nie zrobiłeś? A co w takim razie robiłeś? Romansików dogadywałeś?
Oparłem czoło o drzwi. Rozmowa zeszła na manowce.
– Kazimiero, spotkajmy się jutro, jak ochłoniesz. Porozmawiamy po ludzku.
– Nie ochłonę. I spotykać się nie będę.
– Kaziu…
– Idź do swojej Jadwigi Zawadzkiej. Może ona cię wpuści.
– Co ty pleciesz? Jaka Jadwiga? Sześćdziesiąt lat na karku, dziadek jestem, wnuki mam! Po co mi jakieś romanse?
– A po co w takim razie do kawiarni z babami chadzasz?
– Już tłumaczyłem! Raz poszedłem, z grzeczności.
– Raz… A może nie raz?
Zrozumiałem, że wpadłem w pułapkę. Cokolwiek bym nie powiedział, Kazimiera i tak znajdzie powód do czepiania się.
– Dobrze – powiedziałem zmęczonym głosem. – Pójdę. Ale jeszcze pogadamy.
– Nic nie będziemy.
Wziąłem torbę i zszedłem na dół. Na ulicy czekał syn Aleksy, który przywiózł mnie od dworca.
– No co, tato? Wpuściła? – spytał Aleks
Władysław opadł na kanapę, zakrywając twarz dłoniami, i zrozumiał, że po trzydziestu latach wspólnego życia, pełnego sprzecznych emocji, twardy upór Jadwigi zbudował między nimi mur, którego on sam już nie miał siły przeniknąć ani zburzyć, zostawiającając ich każdemu w osobnej, cichej pustce.
