Żona i teść Karina tylko udawała, że chce poznać rodziców Vadima. Po co miałaby to robić? Przecież nie zamierza z nimi zamieszkać, a od jego ojca – ponoć majętnego – poza problemami i podejrzliwością i tak niczego nie dostanie. Ale skoro już zdecydowała się wyjść za mąż, musiała grać do końca. Karina wystroiła się, lecz dość skromnie, by sprawiać wrażenie miłej dziewczyny. Spotkanie z rodzicami narzeczonego to zawsze wielka sprawa pełna ukrytych pułapek, a spotkanie z mądrymi rodzicami – to już prawdziwa próba charakteru. Vadim sądził, że Karina potrzebuje wsparcia: – Nie martw się, Karina, nie denerwuj się. Tata jest raczej ponury, ale da się dogadać. Niczego strasznego ci nie powiedzą. I na pewno cię polubią. Tata jest trochę dziwny, ale mama – dusza towarzystwa – zapewnił ją pod drzwiami rodzinnego domu. Karina tylko się uśmiechnęła, odgarniając niesforne pasmo włosów z ramienia. A więc tata ponury, mama dusza towarzystwa… Wyborne połączenie. Uśmiechnęła się do siebie. Dom nie zrobił na niej wrażenia. Bywała w bogatszych. Przywitali ich od razu. Karina nie była szczególnie spięta. Czego tu się bać? Ludzie jak ludzie. Pani Nina, jak już słyszała od Vadima, od lat gospodyni domowa, czasem jeździ z koleżankami na różne wycieczki, ale nic bardzo nadzwyczajnego. Ojciec, pan Walerian, ponoć mało radosny człowiek, ale za to milczący. Jego imię wydało się jej znajome… Przywitali ich… I Karina znieruchomiała na progu. To koniec… Przyszła teściowa była jej zupełnie obca, za to przyszłego teścia rozpoznała z miejsca… Widzieli się już. Trzy lata temu. Może niezbyt często, ale bardzo „owocnie”. W barach, hotelach, restauracjach. Oczywiście, nikt z rodziny Waleriana nie miał o tym pojęcia. No to pięknie. Walerian rozpoznał ją również. W jego oczach pojawił się błysk, który mógł znaczyć zaskoczenie, szok albo… coś bardziej mrocznego, jakieś knowania, ale zachował milczenie. Vadim, nic nie podejrzewając, z radością przedstawił ją rodzicom. – Mama, tato, poznajcie Karinę. Moja narzeczona. Chciałem ją przyprowadzić wcześniej, ale jest bardzo nieśmiała. No pięknie… Pan Walerian podał jej rękę. Jego uścisk był mocny, aż twardy. – Bardzo mi miło, pani Karino – powiedział, a w jego głosie zabrzmiała ledwo wyczuwalna nuta… czegoś, czego Karina nie potrafiła od razu zidentyfikować. Może złości? Może ostrzeżenia? Może… Karina dwoiła się i troiła, czekając aż Walerian zacznie ujawniać, kim była. – Mi również bardzo miło, panie Walerianie – odpowiedziała szybko, starając się nie dać po sobie nic poznać. Ścisnęła mu dłoń, serce waliło jej jak szalone. Co teraz będzie… Ale… nic się nie stało. Walerian, z trudem wymuszając uśmiech, sam przysunął jej krzesło do stołu. Pewnie chciał ją ośmieszyć później… Ale tak naprawdę nic się nie wydarzyło. Wtedy Karina zrozumiała – on nie powie nic. Bo gdyby ją wydał, sam też zdradziłby się przed żoną. Kiedy już trochę ochłonęła, wszystko stało się równie luźne, jak mogło być. Pani Nina opowiadała różne historie z dzieciństwa Vadima, a pan Walerian słuchał Kariny z udawaną ciekawością, pytając o jej pracę. On wiedział o niej znacznie więcej. Jego delikatna ironia już jej nie dotykała. Parę razy nawet zażartował, a Karina – ku własnemu zaskoczeniu – śmiała się z nim. Jednak w tych żartach kryły się ukryte aluzje, zrozumiałe tylko dla nich. Na przykład, patrząc na Karinę, zauważył: – Wie pani, jest pani bardzo podobna do mojej koleżanki z dawnych lat… Ona także była bardzo bystra. I umiała zjednywać sobie ludzi. Dosłownie każdego. Karina nie straciła rezonu: – Każdy ma swoje talenty, panie Walerianie. Vadim, jak zakochany narzeczony, patrzył na Karinę z zachwytem, niczego nie dostrzegając. Naprawdę ją kochał. I to było najważniejsze. I najbardziej gorzkie. Zwłaszcza dla niego. Później, gdy zeszło na podróże, Walerian, teatralnie patrząc na Karinę, rzucił: – Ja, na przykład, lubię odosobnione miejsca. Żadnego zgiełku. Można spokojnie posiedzieć, pomyśleć. Zwłaszcza z dobrą książką. A pani, Karino, jakie miejsca woli? Chciał ją złapać. – Lubię, gdy wokół dużo ludzi, żeby było gwarno i wesoło – odpowiedziała Karina, nie dając się sprowokować – Chociaż czasem zbyt wiele uszu bywa niebezpieczne. Pani Nina na chwilę spoważniała, ale szybko odgoniła nieprzyjemne myśli. Walerian dobrze wiedział, że Karina nie jest osobą szukającą ciszy. I wiedział, dlaczego. Gdy wieczór dobiegł końca i przyszła pora spać, Walerian objął Vadima. – Synku, dbaj o nią. Ona… jest wyjątkowa. Brzmiało to jak komplement i kpina jednocześnie. Choć tylko Karina to dostrzegła. Poczuła, jak temperatura w pokoju gwałtownie spadła. „Wyjątkowa”. Akurat to słowo. *** W nocy, gdy dom spowił sen, Karina nie mogła zasnąć. Leżała, rozważając niespodziewane spotkanie i obmyślając, jak żyć z tą nową sytuacją. Perspektywy nie wyglądały najlepiej. Podejrzewała, że Walerian, jak ona, też nie śpi. On z powodu zaskakującej konfrontacji, ona – przez wszystko naraz. Cicho wstała, narzuciła na siebie domową bluzę i wymknęła się z pokoju. Zeszła po schodach, głośniej niż zwykle, by nieśpiący usłyszał, i wyszła na werandę, pewna, że to właśnie tam zobaczy Waleriana. I rzeczywiście – długo nie musiała czekać. – Nie śpisz? – spytał cicho, podchodząc z tyłu. – Jakoś nie mogę – odpowiedziała. Poczuła dobrze znany mu zapach jego perfum. Patrzył na nią badawczo. – Powiedz, czego chcesz od mojego syna, Karina? – nie zostało nic z dawnej serdeczności – Wiem, na co cię stać. Wiem, ilu takich jak ja przewinęło się przez twoje życie. Wiem też, że zawsze chodziło ci tylko o pieniądze. Nawet nie kryłaś się z tym. Cenę, choć dyskretną, podawałaś od razu. Po co ci Vadim? Skoro nie ma ochoty wspominać dawnych czasów, ona też nie zamierza być miła. Wyszczerzyła się: – Bo go kocham, panie Walerianie – zaśpiewała słodko – Dlaczego nie mogę? Nie uwierzył. – Ty? Kochać? To śmieszne. Wiem dobrze, kim jesteś, Karina. I powiem Vadimowi wszystko. Kim byłaś, co robiłaś. Myślisz, że wtedy cię poślubi? Karina podeszła bliżej, z ledwo wyciągniętym ramieniem dzielącym ich od siebie. Nachyliła się, patrząc mu prosto w oczy. Jakby dotąd nie mogła się napatrzeć! – Opowiadaj, panie Walerianie – przeciągnęła każde słowo – Ale wtedy i pani Nina pozna nasz mały sekret. – To… – To nie szantaż. To uczciwość. Jeśli zdradzisz okoliczności naszego poznania, to nie da się już ukryć, czym się zajmowaliśmy. Uwierz mi, uzupełnię twoją opowieść. – To zupełnie co innego… – Doprawdy? Tak samo żonie powiesz? Walerian zamarł. Próba zastraszenia Kariny nie powiodła się. Zrozumiał, że jest w potrzasku. Jesteście po jednej stronie. – Co powiesz swojej żonie? – Nie tylko jej. Wszystkim. Vadimowi też. Powiem, jakim jesteś „rodzinnym” mężem i dlaczego się spóźniałeś do domu. Wszystkim opowiem. Już nic nie stracę. Chcesz ratować syna przed mną? Ratuj. Niełatwy wybór. Odwodzić syna od ślubu – to podpisać własny wyrok na rozwód. – Nie odważysz się. – Ja? – Karina aż się roześmiała – Nie odważysz się, jeśli ty nie odważysz się zdradzić Vadimowi mojej „chciwości”, kiedy sam masz takiego trupa w szafie? Pani Nina… ona przecież ceni wierność. Dawno temu, zamroczony alkoholem, Walerian żalił się Karinie, że zdradza żonę. Mówił, jaka ona wierna, a on taki podły. Nina by mu nie wybaczyła. Nigdy. Wiedział, że Karina nie blefuje. – Dobrze – wyszeptał – Nikomu nic nie powiem. I ty… też milcz. Zapomnijmy, co było. I dlatego Karina się nie przejmowała. On ryzykował więcej. – Jak pan każe, panie Walerianie. Następnego ranka odjechali z domu rodziców Vadima. Żegnając się z panią Niną, która już zdążyła ją nazywać „córką”, Karina poczuła na sobie nienawistny wzrok przyszłego teścia. U Waleriana aż drgnęła powieka. Dręczyło go, że nie może ostrzec syna przed wyrachowaniem narzeczonej, ale bał się o własną skórę. Strata Niny to nie tylko rozwód, ale i połowa majątku. Syn też pewnie nie wybaczy… Któregoś razu Karina i Vadim zamieszkali u rodziców na dwa tygodnie. Wakacje w pełni. Walerian za wszelką cenę unikał Kariny, zasłaniając się obowiązkami. Ale któregoś dnia, kiedy był sam w domu, ciekawość zwyciężyła. Postanowił zajrzeć do jej torebki. Może znajdzie coś, co da mu przewagę. Przekopał się przez kosmetyczkę, organizer, mały notesik. I wtedy zobaczył biało-niebieski przedmiot. Test ciążowy. Z wyraźnymi dwiema kreskami. – Myślałem, że katastrofą będzie ślub mojego syna z… Ale nie, to jest prawdziwa katastrofa! – odłożył test, nie zdążając zamknąć torby. Karina go przyłapała. – Oj, niedobrze grzebać w cudzych rzeczach – skomentowała kąśliwie, ale chyba nie była wcale zła. Walerian nie zaprzeczył. – Jesteś w ciąży z Vadimem? Karina spokojnie podeszła, wzięła torbę z jego rąk i spojrzała mu w oczy: – Chyba właśnie zepsuł pan niespodziankę, panie Walerianie. Walerian wpadł w złość. Teraz Karina na pewno nie odpuści synowi. Teraz, gdyby wszystko się wydało… klęska. Trzeba milczeć. A tak ciężko milczeć, widząc, w jaką pułapkę idzie syn. *** Minęło dziewięć miesięcy… i jeszcze pół roku. Vadim i Karina wychowywali małą Alisę. Walerian starał się do nich nie przyjeżdżać. Nie widywać ich. Nie myśleć o tym. Nie traktował wnuczki jak własnej. Karina go przerażała. Bał się jej obojętności wobec Vadima i jej ukrytej przeszłości. I znowu. Pani Nina szykowała się na wizytę do syna i synowej. – Walerku, jedziesz ze mną? – Nie, głowa mnie boli. – Znowu? To chyba poważna sprawa. – Po prostu jestem zmęczony. Jedź sama. Jak zwykle znalazł powód, by nie jechać. Wziął nawet tabletki „na wszelki wypadek”. Nie mógł znieść Kariny. Ale i nie umiał powiedzieć prawdy rodzinie. Wieczór był nudny, o ile nie liczyć natrętnych myśli. Położył się. Poczytał. I nagle zauważył, że Nina długo nie wraca. Już jedenasta, a żony nie ma. Nie odbiera telefonu. Zadzwonił do Vadima. – Vadim, wszystko w porządku? Mama już wyjechała? Nie ma jej w domu. – Tato, jesteś ostatnią osobą, z którą chcę teraz rozmawiać. Rozłączył się… Walerian prawie wybiegł z domu, gdy przed domem zaparkował samochód Kariny. Na jej widok zabrakło mu tchu. – Co tu robisz?! Mów, co się stało?! Karina sprawiała wrażenie niewzruszonej. Nalała sobie wina. Wypiła. Usiadła wygodnie. – Skończyło się. – Co się skończyło? – Nasze życie. Razem. Vadim znalazł na stronie jednej z kawiarni nasze stare zdjęcia, sprzed czterech lat. Z tamtej imprezy w „Oazisie”, pamiętasz? Chciał zamówić tam coś na rocznicę i… niespodzianka. Jesteśmy tam razem. Fotograf – idiota – wrzucił wszystko! Vadim w furii. Twoja Nina chce się rozwieść. Ja, jak widać, też kończę małżeństwo z twoim synem. Walerian usiadł ciężko. W jego głowie przewinęła się cała sekwencja wydarzeń. Ten portal, ta impreza… Przypomniał sobie, jak próbowali wtedy nie pozować do zdjęć. Ale kto by przypuszczał, że los tak to rozwiąże! – Po co tu przyszłaś? – Chciałam uciec na wieczór – uśmiechnęła się Karina. – W domu chaos. Alisa została z nianią. Chcesz wina? Podała mu jego własny trunek. Siedzieli na werandzie i pili. Wydawało się, że tylko noc i cykanie świerszczy ich łączy. – To wszystko przez ciebie – powiedział Walerian. Karina pokiwała głową, nie odrywając wzroku od kieliszka. – Prawda. – Jesteś nie do zniesienia. – Fakt. – Nawet ci nie żal Vadima. – Żal. Ale siebie żal mi bardziej. – Kochasz tylko siebie. – Zgadza się. Nagle złapał ją za brodę, przyciągając jej twarz do siebie. – Wiesz przecież, że nigdy cię nie kochałem – wyszeptał. – Wierzę. *** Rano, kiedy pani Nina wróciła z zamiarem pogodzenia się z mężem – nawet jeśli miało ją to kosztować połowę nerwów – zastała Karinę i Waleriana razem. Jeszcze śpiących. – Kto tam? – podniosła się Karina. – To ja – odezwała się Nina, patrząc, jak walą się jej marzenia. Karina, widząc ją, tylko spokojnie się uśmiechnęła. Walerian obudził się później, ale do żony nie poszedł.