Zofia znów weszła do apartamentu prezydenckiego ze ściśniętym sercem. Wszystko wydawało się znajome, a jednocześnie niebezpiecznie przesycone wspomnieniami. Gdy tylko zamknęła za sobą drzwi, poczuła, jak przyspiesza jej oddech. Chciała tylko szybko wykonać swoją pracę w ciszy i wyjść, nie przyciągając uwagi.
Ale choć wmawiała sobie, że to zwykły dzień pracy, czuła szczególne napięcie. W każdym kącie pokoju, w każdym błyszczącym przedmiocie, widziała spojrzenie Aleksandra Witkowskiego spokojne, a jednak przenikliwe, jakby mógł czytać każdą jej myśl.
Gdy poprawiała poduszki na łóżku, drzwi znów się otworzyły. Pewne kroki mężczyzny wypełniły pokój. Zofia zastygła, dłonie kurczowo ściskając jedwabną poszewkę.
Tym razem nie uciekniesz powiedział jego głos, niski, lecz zaskakująco łagodny.
Obróciła się powoli. Aleksander stał tam, nienaganny jak zawsze, ale w jego wzroku było coś nowego ciepła ciekawość zmieszana z lekką ironią.
Myślałam że panu przeszkadzam wyjąkała.
Gdybyś przeszkadzała, już byś o tym wiedziała. A jednak nie wezwałem ochrony ani dyrektora hotelu. Wiesz dlaczego?
Zofia pokręciła głową, nie wiedząc, co odpowiedzieć.
Bo chcę wiedzieć, kim jesteś ciągnął. Kobieta, która zasypia w łóżku obcego mężczyzny, jest albo nieświadoma, albo ma duszę tak czystą, że zmęczenie to jej jedyny grzech. A ty, Zofio, wydajesz się należeć do tej drugiej kategorii.
Gdy wypowiedział jej imię, przebiegł ją dreszcz. Skąd je znał? Nagle przypomniała sobie, że miała przypiętą plakietkę z nazwiskiem na mundurze.
Ja nie jestem niczym szczególnym szepnęła. Tylko pokojówką.
Aleksander po raz pierwszy się uśmiechnął. Krótko, ale wystarczająco, by ją zmieszać.
Tylko pokojówką? Nie. Kobietą, która pracuje, aż padnie ze zmęczenia, lecz nawet we śnie wygląda jak zapomniany obraz z sekretnego muzeum. Myślisz, że to nic?
Zofia poczuła, jak płoną jej policzki. Chciała podziękować, ale słowa utknęły jej w gardle. Zamiast tego spuściła wzrok, próbując odzyskać panowanie nad sobą.
Muszę skończyć sprzątanie w końcu wykrztusiła.
Skończ odparł prosto, lecz pozostał, obserwując każdy jej ruch.
Godziny wlokły się w napięciu. Zadawał jej proste pytania: skąd pochodzi, dlaczego przyjechała do miasta, czy podoba jej się hotel. Ona odpowiadała nieśmiało, lecz każda odpowiedź odsłaniała kawałek jej historii. Przyjechała z małej wsi, gdzie rodzice walczyli z biedą. Pracowała od dziecka, a teraz większość pensji wysyłała do domu.
Aleksander słuchał z niespodziewaną uwagą. Po raz pierwszy ktoś interesował się nim nie jako biznesmenem, lecz zwykłym mężczyzną, zafascynowanym szczerością kobiety.
W kolejnych dniach ich spotkania się powtarzały. Każda wizyta Zofii w apartamencie stawała się sceną z tajemnej powieści. On pojawiał się niemal zawsze, jakby na nią czekał. Pomagał jej ustawić wazon, poprawić obraz, a czasem tylko stał i patrzył, pozwalając, by cisza mówiła za nich.
Koledzy zaczęli plotkować. Dlaczego to zawsze Zofia tam chodzi? pytali. Ona jednak nie potrafiła wyjaśnić prawdy. Nie wiedziała nawet, czy to dla niego tylko zabawa, czy coś więcej.
Pewnego deszczowego wieczoru, gdy światła latarni odbijały się w ogromnych oknach apartamentu, Aleksander zatrzymał ją niespodziewanym gestem.
Zofio, zostań chwilę. Nie jako pracownica. Jako kobieta.
Zamarła, serce waląc jak oszalałe.
Ja nie nie mogę. Pan jest zbyt wysoko dla mnie.
Wysoko i nisko to tylko iluzje odparł, zbliżając się. Co się liczy, to to, co czujemy.
Jego dłoń musnęła jej nadgarstek. Prost
