Ty beze mnie nie dasz sobie rady! Nic nie potrafisz! krzyczał mąż, pakując swoje koszule do dużej torby.
Ale ona dała sobie radę. Nie załamała się. Może gdyby miała choć chwilę, by pomyśleć, jak przeżyć z dwójką dzieci, sama by sobie naopowiadała strasznych historii, może wybaczyłaby zdradę. Ale nie było na to czasu trzeba było zaprowadzić dziewczynki do przedszkola i biec do pracy. Mąż wrócił do domu zaledwie pół godziny temu zadowolony ze swej nowej miłości, pewny siebie bardziej niż kiedykolwiek.
Więc zakładając płaszcz, Terenia wydawała krótkie polecenia:
Ola, pomóż Zosi zapiąć kurtkę i dopilnuj w przedszkolu, żeby ładnie jadła. Pani przedszkolanka mówiła, że nie chce jeść kaszki.
Michał, postaraj się od razu zabrać wszystkie swoje rzeczy, te tak ciężko zgromadzone. Nie przeciągaj tego. I wyrzuć klucz do skrzynki na listy. Do widzenia.
Ola pojawiła się na świecie dokładnie pół godziny wcześniej niż Zosia i uznawana była za starszą. Miały po cztery lata, już takie samodzielne, ale każda z własnym charakterem. Jeśli Ola po prostu zje nielubianą kaszkę, bo tak trzeba, Zosia będzie bronić swojego zdania:
Tam są grudki, nie będę tego jeść.
Na szczęście przedszkole było tuż obok domu dziesięć minut spacerem. Dziewczyny rozmawiały po drodze, odciągając mamę od myśli o trudnym życiu, które właśnie się zaczynało. Pracy było tyle, że nie było kiedy rozmyślać o prywatnych sprawach cały grafik przyjęć u lekarza rodzinnego był napięty do minuty, a po pracy paliło się jechać jeszcze na wizyty domowe.
I dopiero wieczorem, patrząc na puste wieszaki w przedpokoju, te, na których zwykle wisiały rzeczy męża, uświadomiła sobie, że od dziś jest sama. Ale nie było w jej naturze narzekać: wszystko miało być jak zawsze, a najlepiej jeszcze lepiej! W każdej sytuacji można się załamać i usiąść z założonymi rękami, albo spróbować spojrzeć na to z dystansem, poszukać wyjścia i choć odrobiny pozytywu. Na początek trzeba ugotować kolację.
Co nam się z dziewczynkami zmieniło? rozważała Terenia, krojąc warzywa na sałatkę. Odszedł mąż. Jaką rolę spełniał? Co teraz będzie na moich wątłych barkach? Chyba nic, czego bym nie mogła udźwignąć. Trzeba tylko poukładać trochę na nowo plan dnia. Dam radę. Wszystko jest dobrze. Będzie jeszcze lepiej. Nie chcę żyć w ciągłym napięciu i zastanawiać się, gdzie on jest, czy znowu u kochanki. Lepiej być samą. Trudniej, ale spokojniej. Po przeczytaniu kolejnego rozdziału Przygód Plastusia i pocałowaniu córek na dobranoc, Terenia pospieszyła do łazienki pralka już skończyła prać, trzeba powiesić ubrania.
Przed snem postanowiła wypić filiżankę herbaty, uporządkować myśli i zaplanować kolejny dzień. Jej dziewczynki były do siebie podobne jak dwie krople wody bliźniaczki. Dwie dzieci to może trudniej niż jedno, ale Terenia nigdy tak nie myślała. Zdziwiona była, kiedy wszyscy wokół jej współczuli.
U nas wszystko w porządku odpowiadała nie wykańczam się ponad miarę. Radzę sobie. Woda już się gotowała. Terenia zaparzyła herbatę z ukochaną melisą, zapaliła przytulną lampkę. Za oknem plucha; śnieg z deszczem, a w mieszkaniu ciepło i cicho, tylko zegar tykał na ścianie…
Wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stała sąsiadka Terenia aż się zdziwiła, bo ta starsza pani zawsze wydawała jej się niesympatyczna. Samotna emerytka wyprowadzała rankami swoją zabiedzoną suczkę, pozdrawiała sucho, zaciśniętymi ustami. Tę suczkę Terenia widywała nieraz przy śmietniku: chuda, wyleniała, patrzyła za wyrzucanymi workami z odpadkami. Pewnie żal jej się zrobiło staruszce i przygarnęła psa. Babcię też nikt nie odwiedzał, wychodziła tylko do sklepu, a teraz i z pieskiem na spacer.
Proszę mi wybaczyć, że przeszkadzam zagadnęła staruszka, opatulała się wełnianą chustą ale widziałam, że pana mąż wynosił dziś rzeczy do auta. Odszedł od pani?
To nie pani sprawa odparła ostro Terenia.
Ma pani rację, to nie moja sprawa. Chcę tylko powiedzieć, że jeśli kiedyś przyda się pomoc, może pani na mnie liczyć. Z dziewczynkami zostanę czy w czymś innym pomogę.
Proszę wejść zaprosiła niespodziewanie Terenia. Jak pani ma na imię? spytała, nalewając herbaty do dwóch filiżanek. Postawiła na stole koszyk z kruchymi ciasteczkami: Proszę się częstować.
Nazywam się Eugenia Władysławowna, a pani to Terenia, wiem. Tak, Tereniu staruszka ułamała kawałek ciasteczka nie narzucam się, po prostu proszę wiedzieć: gdyby coś się działo, chętnie pomogę. Nie za pieniądze, broń Boże. Po prostu tak, dla przyjemności. Zrobiła maleńki łyk herbaty i skinęła głową:
Pyszna. To chyba z melisą? U mnie na działce rośnie wiele ziół, melisę też mam. Przyjedźcie latem, odpoczniecie, miejsca u mnie nie brakuje. Mam jabłonkę, przepyszne jabłka…
Terenia patrzyła na Eugenię Władysławowną i zastanawiała się, czemu sądziła, że ta starsza pani jest antypatyczna. Może dlatego, że nie uśmiecha się sztucznie i nie zadaje tysięcy pytań, czy nie za ciężko z bliźniaczkami? Nie wtrąca się przechodzi po prostu obok. A dla Teresy to znaczyło pewnie wyniosła i dumna. Tymczasem sąsiadka nie dopytuje o męża, nie rozdrapuje rany, po prostu oferuje pomoc.
Spojrzała na staruszkę inaczej: zadbana, nowe kapcie, włosy spięte w kok, sukienka z koronkowym kołnierzem. I pachnie od niej ładnie, delikatnie jakimiś perfumami.
Terenia słuchała jej opowieści o działce, jabłonkach, malutkiej gorącej saunie nad jeziorkiem, gdzie całe lato mieszkają żarłoczne kaczki, i myśli o zmartwieniach oddalały się coraz bardziej, ciepło się robiło u serca…
Tereska wszystko to nadal dobrze pamięta, choć od tamtego dnia minęło już pięć lat. Wciąż słyszy w myślach głos męża: Załamiesz się! Nie potrafisz!
Ale to już przeszłość.
Eugenia Władysławowna zręcznie kroi jabłka, układa je starannie na cieście i wkłada blachę do gorącego piekarnika. Sałatki gotowe, pieczeń pyrka w garnku na kuchence. Dziś sąsiadka obchodzi urodziny. Jest sierpień. Drzwi i okna przytulnego domku na działce szeroko otwarte. W kuchni rozchodzi się zapach szarlotki.
Ile razy mi pomagała! myślała Teresa, patrząc na zarumienioną od pieca sąsiadkę.
Co bym zrobiła bez niej? Dziewczynki uwielbiają babcię Gienię. A przecież mogła wtedy zamknąć drzwi, nie wpuścić mnie. Córki mają już po dziewięć lat, są uczennicami. Każde lato spędzają właśnie tutaj, na tej serdecznej działce: jezioro, przyjaciele, ukochana babcia. Bliska, dobra, własna…
Pójdę jeszcze nazbierać jabłek, na kompot mówi Terenia i wychodzi z koszykiem do ogrodu.
Pod jabłonką, w cieniu, leży suka Łatka. Kto by pomyślał, że ta żałosna, zapuszczona psina spod śmietnika, którą staruszka przygarnęła, zmieni się w taką przepiękną labradorkę?
Wszystko dzięki miłości. To miłość nas ratuje myśli Teresa i podaje Łatce na dłoni ciasteczko…
