Znowu do niej
Znowu do niej?
Martyna rzuciła pytanie z tym specyficznym tonem, który mówił więcej niż odpowiedź. Tomek skinął głową, wzrok wbity w podłogę, kurtka już na plecach. Szybkie sprawdzenie kieszeni klucze, telefon, portfel. Wszystko jest, można wychodzić.
Martyna stała, czekając chociażby na jedno słowo. Przepraszam albo zaraz wracam. Ale Tomek po prostu otworzył drzwi i wyszedł. Zamek lekko kliknął. Jakby sam przepraszał za właściciela.
Martyna podeszła do okna. Pod blokiem lamki świeciły niemrawo nie problem wypatrzyć Tomka. Szedł szybkim krokiem, jakby miał całkiem ważną misję. Do niej. Do Agnieszki. Do ich siedmioletniej Zosi.
Martyna oparła czoło o zimną szybę.
Ona przecież wiedziała. Od samego początku wiedziała, na co się pisze. Gdy się poznali, Tomek był jeszcze żonaty. Papierowo. Pieczątka w dowodzie, wspólne mieszkanie, dziecko. Ale mieszkał oddzielnie, pokój wynajmował, z Agnieszką widywał się tylko dla córki.
Zdradziła mnie wyznał wtedy Tomek. Nie mogłem tego przełknąć. Złożyłem papiery.
Martyna uwierzyła. O mój Boże, jak ona w to wszystko uwierzyła! Bo chciała uwierzyć. Zakochała się naiwnie, jak nastolatka. Randki w kawiarni, nocne rozmowy przez telefon, pierwszy pocałunek w deszczu pod jej klatką. Tomek patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą w Polsce.
Rozwód. Ich ślub. Nowe mieszkanie, wspólne plany, rozmowy o przyszłości.
Ale potem zaczęło się.
Najpierw telefony. Tomek, kup Zosi lek na gorączkę, bo chora. Tomek, cieknie mi kran, nie ogarnę sama. Tomek, Zosia płacze, chce cię zobaczyć, przyjedź natychmiast.
Za każdym razem Tomek zrywał się i jechał.
Martyna próbowała rozumieć. Dziecko to świętość. Córka nie jest winna, że rodzice się rozeszli. Oczywiście, powinien być blisko, pomagać.
Czasem Tomek stawiał granice, próbował lekko trzymać Agnieszkę na dystans.
Ale Agnieszka zmieniała metodę.
Nie przyjeżdżaj na weekend. Zosia nie chce cię już widzieć.
Nie dzwoń, to ją stresuje.
Pytała, czemu tata nas zostawił. Chyba nie mam jak jej odpowiedzieć.
I Tomek pękał. Za każdym razem. Próbował odmówić którejś awaryjnej prośbie, a po tygodniu Zosia już powtarzała słowa mamy: Nie kochasz nas. Wybrałeś tamtą panią. Nie chcę cię.
Siedmiolatka sama by na to nie wpadła.
Tomek wracał po takich rozmowach zgaszony, wypruty, z kamieniem w oczach. I znowu, na każdy dźwięk telefonu zrywał się do byłej byleby córka nie odwróciła się od niego, nie patrzyła przez obce okulary.
Martyna rozumiała. Naprawdę.
Ale miała dosyć.
Sylwetka Tomka schowała się za rogiem bloku. Martyna odkleiła się od okna, odruchowo potarła czoło został czerwony ślad po szybie.
Pustka w mieszkaniu aż piszczała.
Zegar wybił prawie północ, gdy zamek cicho zaskrzypiał.
Martyna siedziała w kuchni, przed nią zimna herbata w kubku. Nawet nie spróbowała śledziła, jak po powierzchni rozlewa się ciemna kożuch. Trzy godziny. Trzy godziny czekała, nasłuchując każdy odgłos z klatki schodowej.
Tomek wszedł na palcach, kurtkę zsunął, powiesił na haczyk. Ruchy miał takie, jakby chciał przemknąć niezauważony.
Co tym razem?
Martyna sama się zdziwiła, jak spokojnie to zabrzmiało. Trzy godziny ćwiczyła w myślach do północy każda emocja gdzieś się wytarła.
Tomek zawiesił wzrok.
Piecyk się zepsuł. Trzeba było naprawić.
Martyna powoli podniosła głowę. Stał w framudze kuchni, nieśmiały, patrzył przez nią na ciemne okno.
Przecież nie umiesz naprawiać piecyków.
Wezwałem fachowca.
I musiałeś czekać na niego osobiście? Nie można było zadzwonić z domu?
Tomek się zasępił i skrzyżował ręce. Cisza zrobiła się gęsta jak rosół.
Może ty dalej ją kochasz?
Teraz spojrzał. Ostro, ze złością, z żalem.
Co ty za bzdury pleciesz? To wszystko dla Zosi! Tylko dla niej! Co Agnieszka ma do rzeczy?
Zrobił krok do kuchni, a Martyna odsunęła się lekko ze stołem.
Wiedziałaś przecież, z kim się wiążesz, wiedziałaś, że muszę tam bywać, że mam córkę. A teraz będziesz darła koty za każdym razem, gdy jadę do Zosi?
Zatkało ją. Chciała odciąć się ostro, inaczej niż łzami. Ale zamiast tego oczy zaszły mgłą i po policzku spłynęła pierwsza łza.
Myślałam zająknęła się, przełknęła gulę. Myślałam, że będziesz choć udawał, że mnie kochasz. Choć trochę.
Martyna, daj już spokój
Mam dosyć! głos jej pękł, aż się przestraszyła własnego krzyku. Nie jestem nawet na drugim miejscu! Jestem trzecia! Po twojej byłej, po jej zachciankach, po jej piecykach o północy!
Tomek uderzył dłonią w futrynę.
A czego ty chcesz?! Żebym zostawił córkę? Miał jej nie odwiedzać?!
Chcę, żebyś choć raz wybrał mnie! Martyna zerwała się, kubek się zachwiał, herbata chlusnęła na blat. Żebyś choć raz, raz powiedział nie! Nie mnie jej! Agnieszce!
Mam dość tych twoich lamentów!
Tomek obrócił się na pięcie, sięgnął po kurtkę.
Ty dokąd?
Zamiast odpowiedzi, trzaśnięcie drzwi.
Martyna stała w kuchni, herbata lała się na linoleum, a w uszach brzęczał śmiech rozpaczy. Sięgnęła po telefon, wybrała jego numer. Jeden sygnał, drugi, trzeci. Abonent niedostępny.
Jeszcze raz. I jeszcze.
Cisza.
Martyna wolno opadła na krzesło, przycisnęła telefon do serca. Gdzie on poszedł? Do niej? Znowu do niej? A może po prostu snuje się po nocnym Krakowie, wściekły i obrażony? Nie wiedziała. I to nie-wiedzenie piekło najbardziej.
Noc trwała w nieskończoność.
Martyna siedziała na łóżku, telefon w ręku ekran raz gasł, raz się budził. Wybrać numer, posłuchać sygnału, rozłączyć się. Napisać SMS: Gdzie jesteś? Potem drugi: Odpowiedz, proszę. I kolejny: Boje się. Wysłać patrzeć, jak pod każdym pojawia się szara samotna ptaszka. Nie odebrane. Albo odebrane, ale nieprzeczytane. W sumie, czy to zmienia coś?
Przed czwartą rano łzy się skończyły. Wyschły gdzieś w środku, zostawiły w niej pusty dzwonek. Wstała, zapaliła światło w sypialni, otworzyła szafę.
Dosyć.
Dość tego.
Walizka stała na pawlaczu, zakurzona, z urwanym biletem z zapomnianej podróży. Martyna zrzuciła ją na łóżko, zaczęła wrzucać ciuchy. Swetry, jeansy, bielizna. Nie sortowała po prostu pakowała, co miała pod ręką. Skoro jemu wszystko jedno jej też. Niech wraca do pustego mieszkania. Niech szuka, niech dzwoni, niech pisze wiadomości, których ona już nie przeczyta.
Niech sam poczuje, jak to jest.
O szóstej rano Martyna stała w przedpokoju. Dwie walizki, torba na ramię, krzywo zapięta kurtka jedna połowa dłuższa niż druga. Na dłoni pęk kluczy. Trzeba zdjąć swój, zostawić na szafce.
Palce nie chciały słuchać.
Szarpnęła kółko, próbowała podważyć paznokciem, ale klucz nie puszczał, a ręce drżały, oczy znowu piekły, choć przecież łez już nie miało być…
Cholera jasna!
Klucze poleciały na kafelki, zadźwięczały. Martyna patrzyła na nie chwilę, potem osunęła się na walizkę, objęła się ramionami i rozpłakała. Głośno, szczerze, z szlochem i pociągami jak wtedy, gdy rozbiła mamie ulubiony wazon i świat wydawał się skończony.
Nie usłyszała nawet, kiedy drzwi się otworzyły.
Martyna
Tomek ukląkł przed nią na zimnych płytkach. Pachniał miastem i papierosami.
Martyna, przepraszam. Błagam, przepraszam.
Podniosła głowę. Twarz mokra, opuchnięta, tusz rozmazany jak szkło w deszczu. Tomek ostrożnie wziął ją za dłonie.
Byłem u mamy. Całą noc. Niezła awantura wykrzywił usta. Ustawiła mnie konkretnie.
Martyna milczała. Patrzyła na niego, próbując zrozumieć, wierzyć czy nie.
Podam Agnieszkę do sądu. Ustalimy oficjalny grafik kontaktów z Zosią. Przez sąd, przez urzędników. Już nie będzie mogła mną rozgrywać lub nastawiać Zosi przeciwko mnie.
Jego dłonie zacisnęły się mocniej.
Wybieram ciebie, Martyna. Słyszysz? Ciebie. Ty jesteś moją rodziną.
Coś w Martynie drgnęło. Malutki kiełek nadziei, którego całą noc próbowała wyplenić.
Naprawdę?
Naprawdę!
Martyna zamknęła oczy. Uwierzy Tomkowi. Ostatni raz. ZobaczymyMartyna oddychała głęboko, wciąż tuląc jego ręce jak jedyne, co plecie ją z tym świtem. Przez chwilę trwali na zimnych kafelkach, jakby świat obok zamarł. Cichy dźwięk tramwaju za oknem był pierwszym sygnałem, że życie zaczyna się od nowa.
Wyprostowała się wolno, pociągnęła za sobą walizkę. Tomek pomógł wstać. Współczucie z jego oczu ścierało resztki wczorajszej złości.
Chcesz herbaty? zapytał cicho, jakby bał się zdmuchnąć delikatność tej chwili.
Martyna skinęła głową. W kuchni, gdzie płyn na linoleum już zastygł, postawił na gazie czajnik. Kiedy para zaczęła podrygiwać nad kubkami, podał jej herbatę.
Ta jest ciepła uśmiechnął się niepewnie.
Martyna upiła łyk, patrząc na swoje dłonie; w końcu odważyła się spojrzeć na Tomka. W tych oczach był lęk, ale i determinacja, której wcześniej nie znała.
Ostatnia szansa szepnęła. Jeśli ją zaprzepaścisz, odchodzę na zawsze.
Tomek tylko przytaknął, jakby podpisywał własną przysięgę.
Wiedziała, że ich życie nie będzie łatwe, ale pierwszy raz naprawdę poczuła, że może być ich wspólne. W tle złote światło świtu rozlało się po stole, dotykając ich palców splecionych razem, już bez wahania.
I wtedy Martyna się uśmiechnęła. Kiełek nadziei rozwinął liście nieobiecujący łatwego jutra, ale wreszcie jej własny.
Nie wiedziała, co przyniesie dzień, ale przez moment poczuła, że tym razem, naprawdę, jest wybrana.
