Znowu do niej – Czy znowu idziesz do niej? Marina zadała pytanie, choć dobrze znała odpowiedź. Dymitr tylko skinął głową, nie patrząc jej w oczy. Wciągnął kurtkę, sprawdził kieszenie — klucze, telefon, portfel. Wszystko na miejscu. Można wychodzić. Marina czekała. Chciała usłyszeć choć jedno słowo. Chociaż „przepraszam” lub „wrócę niedługo”. Ale Dymitr po prostu otworzył drzwi i wyszedł. Zamek cicho kliknął, prawie jakby przepraszał za swojego właściciela. Marina podeszła do okna. Podwórko w dole tonęło w słabym świetle latarni, więc bez trudu odnalazła znajomą sylwetkę. Dymitr szedł szybko, zdecydowanie. Jak ktoś, kto wie, dokąd zmierza. Do niej. Do Anny. Do ich siedmioletniej Zosi. Marina przytuliła czoło do zimnej szyby. …Przecież wiedziała. Od początku wiedziała, na co się decyduje. Gdy się poznali, Dymitr był jeszcze formalnie żonaty — pieczątka w dowodzie, wspólne mieszkanie, dziecko. Ale już nie mieszkał z Anną, wynajmował pokój i jeździł do niej tylko dla córki. „Ona mnie zdradziła — powiedział wtedy Dymitr. — Nie potrafiłem wybaczyć. Złożyłem pozew o rozwód”. Marina uwierzyła. O Boże, jak łatwo uwierzyła. Bo chciała uwierzyć. Bo się zakochała — głupio, rozpaczliwie, jak w wieku siedemnastu lat. Randki w kawiarni, długie rozmowy przez telefon, pierwszy pocałunek w deszczu pod jej blokiem. Dymitr patrzył na nią, jakby była jedyną kobietą na świecie. Rozwód. Ich ślub. Nowe mieszkanie, wspólne plany, rozmowy o przyszłości. A potem się zaczęło. Najpierw telefony. „Dymek, przywieź Zosi lek, pilnie, jest chora”. „Dymek, cieknie nam kran, nie wiem, co robić”. „Dymek, Zosia płacze, chce się z tobą zobaczyć — przyjedź zaraz”. Dymitr zrywał się i jechał. Za każdym razem. Marina próbowała zrozumieć. Dziecko — rzecz święta. Córka nie jest winna, że rodzice się rozstali. Musi być blisko, pomagać, uczestniczyć. Bywało, że Dymitr jej słuchał, próbował wyznaczyć granice z byłą żoną. Ale Anna po prostu zmieniała taktykę. „Nie przyjeżdżaj w weekend. Zosia nie chce się z tobą widzieć”. „Nie dzwoń, denerwujesz ją”. „Pytała, czemu tata nas zostawił. Nie wiedziałam, co powiedzieć”. I Dymitr się łamał. Za każdym razem. Gdy próbował odmówić kolejnej „pilnej” prośbie — Anna uderzała tam, gdzie bolało najbardziej. Po tygodniu Zosia powtarzała słowa matki: „Już nas nie kochasz. Wybrałeś inną panią. Nie chcę cię widzieć”. Siedmioletnie dziecko nie wymyśliłoby tego samo. Dymitr wracał po takich rozmowach rozbity, pełen winy, zgaszony. I znów biegł do byłej żony na każde zawołanie — byleby tylko córka nie odwróciła się od niego, nie patrzyła obcymi, zimnymi oczami. Marina rozumiała to. Naprawdę rozumiała. Ale była zmęczona. Sylwetka Dymitra zniknęła za rogiem bloku. Marina oderwała się od okna, mechanicznie przetarła czoło — na skórze został czerwony ślad od szyby. Puste mieszkanie przygniatało ją. Zegar wskazywał prawie północ, gdy w zamku przekręcił się klucz. Marina siedziała w kuchni, przed nią dawno wystygła filiżanka herbaty. Nawet jej nie ruszyła, tylko patrzyła, jak na powierzchni rozlewa się ciemna plama. Trzy godziny. Trzy godziny czekała, nasłuchując każdego dźwięku na klatce schodowej. Dymitr wszedł cicho, zdjął kurtkę, powiesił na haczyku. Poruszał się ostrożnie, jak ktoś, kto próbuje przemknąć niezauważony. – Co tym razem się stało? Marina sama się zdziwiła, jak spokojnie zabrzmiało pytanie. Trzy godziny układała sobie tę kwestię w głowie, a pod koniec dnia cała energia wyparowała. Dymitr milczał chwilę. – Zepsuł się bojler. Musiałem naprawić. Marina powoli uniosła wzrok. Stał w progu kuchni, nie odważając się wejść. Patrzył gdzieś obok niej, w ciemne okno. – Przecież nie potrafisz naprawiać bojlerów. – Wezwałem fachowca. – I musiałeś czekać? — Marina odsunęła filiżankę. — Nie mogłeś zamówić go stąd? Przez telefon? Dymitr zmarszczył brwi, skrzyżował ręce. Milczenie było ciężkie i duszące. – Może ty ją nadal kochasz? Teraz spojrzał. Nagle, złością, z urazą. – Co ty wygadujesz? Wszystko robię dla Zosi. Dla córki! Co ma do tego Anna?! Wszedł do kuchni, a Marina odsunęła się wraz z krzesłem. – Przecież wiedziałaś, plącząc się ze mną, że będę musiał tam bywać. Wiedziałaś, że mam dziecko. I co teraz? Za każdym razem będziesz robić awantury, gdy jadę do córki? Zacisnęło jej się gardło. Chciała odpowiedzieć ostro, po godności, ale zamiast tego zaszczypały ją oczy, a po policzku spłynęła pierwsza łza. – Myślałam… — zacięła się, przełknęła gorzki ślinę. — Myślałam, że chociaż będziesz udawał, że mnie kochasz. Chociaż udawał. – Marina, przestań już… – Mam dość! — głos jej się załamał, wystrzelił w górę, sama się przestraszyła własnego krzyku. — Mam dość bycia nawet nie na drugim miejscu! Na trzecim! Po twojej byłej, po jej fochach, po zepsutych bojlerach o północy! Dymitr uderzył dłonią w futrynę. – Czego ode mnie chcesz?! Mam porzucić córkę? Nie jeździć do niej?! – Chcę, żebyś choć raz wybrał mnie! — Marina zerwała się, filiżanka się zachwiała, herbata rozlała się na stół. — Choć raz powiedział „nie”! Nie mnie — jej! Annie! – Mam już dość twoich histerii! Dymitr odwrócił się, chwycił kurtkę z haczyka. – Gdzie idziesz?! Zamiast odpowiedzi trzasnęły drzwi. Marina stała w kuchni, herbata kapała ze stołu na linoleum, a w uszach wciąż dźwięczało. Chwyciła telefon, wybrała jego numer. Sygnał, drugi, trzeci. „Abonent nie odpowiada”. Jeszcze raz. I jeszcze. Cisza. Marina osunęła się powoli na krzesło, przycisnęła telefon do piersi. Gdzie poszedł? Do niej? Znowu do niej? A może po prostu krąży po nocnym mieście, zły i urażony? Nie wiedziała. To niewiedza bolała najbardziej. Noc była nieskończona. Marina siedziała na łóżku, telefon w dłoni – ekran raz gasł, raz świecił. Wybrać numer, usłyszeć sygnały, rozłączyć. Napisać wiadomość: „Gdzie jesteś?”. Potem kolejną: „Odpowiedz, proszę”. I jeszcze: „Boje się”. Wysłać – i patrzeć, jak pod każdą pojawia się samotna szara ikonka. Niedostarczono. Albo dostarczono, ale nie przeczytano. Jaka to różnica. Przed czwartą nad ranem łzy się skończyły. Wyschły gdzieś w środku, pozostawiając dziwną, dźwięczącą pustkę. Marina wstała, zapaliła światło w sypialni, otworzyła szafę. Dość. To już koniec. Walizka znalazła się na pawlaczu, zakurzona, z urwaną metką z dawnej podróży. Marina rzuciła ją na łóżko i zaczęła pakować rzeczy. Swetry, dżinsy, bieliznę. Bez przeglądania, bez sortowania – po prostu wrzucała wszystko, co się zmieściło. Skoro jemu wszystko jedno, jej też. Niech wraca do pustego mieszkania. Niech szuka, dzwoni, pisze wiadomości, których ona nie przeczyta. Niech poczuje, jak to jest. Przed szóstą Marina stała w przedpokoju. Dwie walizki, torba przez ramię, kurtka zapięta krzywo — jeden poły dłuższy od drugiego. Spojrzała na pęk kluczy w dłoni. Trzeba ściągnąć swój, zostawić na szafce. Palce nie chciały współpracować. Marina szarpała kółko, próbowała podważyć paznokciem, ale klucz nie ustępował, ręce się trzęsły, a w oczach znów narastały łzy, chociaż skąd, skąd jeszcze mogą się brać… – No, niech to szlag! Pęk kluczy spadł na podłogę, zadźwięczał o płytki. Marina patrzyła na niego sekundę, drugą — potem usiadła na walizce, objęła się ramionami i rozpłakała się. Głośno, brzydko, z pociąganiem nosa i spazmatycznymi oddechami, jak za dzieciaka, gdy rozbiła mamie ulubiony wazon i miała wrażenie, że świat się zawalił. Nie usłyszała, jak otworzyły się drzwi. – Marina… Dymitr ukląkł przed nią, prosto na zimnej kafelki w przedpokoju. Pachniało nim dymem i nocnym miastem. – Marin, przepraszam. Przepraszam cię, proszę. Podniosła głowę. Twarz mokra, zapuchnięta, tusz rozmazany w czarnych plamach. Dymitr delikatnie wziął jej dłonie w swoje. – Byłem u mamy. Całą noc. Dała mi nieźle popalić… – uśmiechnął się krzywo. — Postawiła mnie do pionu, można powiedzieć. Marina milczała. Patrzyła na niego — nie wiedziała, czy uwierzyć. – Złożę pozew przeciwko Annie. Zażądam ustalenia konkretnego grafiku widzeń z Zosią. Oficjalnie, przez sąd, jak trzeba. I już nie będzie mogła… nie będzie już tak manipulować, nastawiać córki przeciwko mnie. Jego palce mocniej ścisnęły Mariny dłonie. – Wybieram ciebie, Marin. Słyszysz? Ciebie. Ty jesteś moją rodziną. W jej piersi coś drgnęło. Mały kiełek nadziei — głupi i uparty, którego całą noc próbowała wyrwać z korzeniami. – Naprawdę? – Naprawdę. Marina zamknęła oczy. Uwierzy Dymitrowi. Uwierz ostatni raz. A potem — niech się dzieje, co chce…