Mamo, czemu zawsze tak robisz?! głos Grażyny drżał na skraju wybuchu. Co chwilę to samo!
Grażynko, chcę tylko pomóc! płakała przez słuchawkę matka. Paweł to dobry człowiek, po co go rozdrażniać?
Nie rozdrażniam! Prosiłam tylko, by nie zostawiał brudnych skarpet na podłodze! To przecież podstawowa zasada!
Ojej, kochanie, przesadzasz! Mężczyźni zawsze tacy, przyzwyczaisz się! Mój tata też…
Mamo, nie gadamy o dziadku! Nie chcę słuchać, że kobieta ma wytrwać! Ma wytrwać, a co ma mężczyzna?!
Grażyna przycisnęła telefon do ucha, krążyła po mieszkaniu jakby w kółko. Paweł rano wyjechał w delegację, a ona liczyła na spokojny dzień. Matka, jak zwykle, znalazła pretekst, by zadzwonić i pouczać.
Mężczyzna ma zarabiać, a kobieta prowadzić dom pouczała matka. Całe życie sprzątałam po twoim ojcu i nic się nie stało, wciąż żyjemy zdrowo.
Mamo, ja też pracuję! Cały dzień! Zarabiam nie mniej niż Paweł! Dlaczego mam jeszcze sprzątać, jakby to była moje dziecko?!
Bo jesteś żoną. Taką nam rolę wyznaczyło życie. Grażynko, nie gniewaj się na staruszkę. Życzę ci tylko dobra.
Grażyna westchnęła, przycisnęła palcami mostek nosa.
Wiem, mamo. Po prostu jestem zmęczona. Bardzo zmęczona.
Odpocznij więc, odłóż sprzątanie i położyć się.
Nie mogę. Bałagan taki, że oczy bolą.
Pożegnały się, a Grażyna rzuciła telefon na kanapę. Rozejrzała się. Mieszkanie naprawdę potrzebowało porządkowania. Przed wyjazdem Paweł wprowadził prawdziwy chaos rzeczy leżały wszędzie, w kuchni stos nieumytej zastawy, w łazience rozrzucone przybory do golenia.
Grażyna zaciągnęła rękawy, chwyciła szmatę i zaczęła od kuchni, systematycznie myjąc talerze, kubki, patelnie. Potem wytrzeć stoły, odkurzyć dywan. Wieczorem dotarła do sypialni.
Łóżko nie było pościelone, pościel zgnieciona, poduszki na podłodze. Grażyna rozwinęła prześcieradło, by włożyć je do prania. Paweł zawsze spał niespokojnie, przewracał się, zrzucał kołdrę. Przyzwyczaiła się.
Gdy ciągnęła prześcieradło, coś się zahaczyło. Uklękła, zajrzała pod łóżko. Tam, w zakurzonym kącie, stała kartonowa skrzynka, kiedyś po butach, zaklejona taśmą.
Wyciągnęła ją, otrzepała kurz. Skrzynka była ciężka, w środku coś szeleszczało. Na wierzchu nie było napisów.
Co to może być? mruknęła Grażyna do siebie.
Nie pamiętała tej skrzynki. Paweł nigdy nie wspominał, że coś trzyma pod łóżkiem. Ciekawość zwyciężyła.
Zrywała taśmę, otworzyła wieko. W środku leżały kobiece rzeczy: bluzka w bladoróżowym odcieniu, z koronkowym kołnierzykiem; jedwabny szalik błękitny z delikatnym wzorem; skórzane rękawiczki ciemnobrązowe; notes w skórzanej oprawie; flakon perfum z wyblakłą etykietą.
Grażyna wzięła bluzkę, rozwinęła ją. Rozmiar nie był jej. Nosząc rozmiar 44, a to wyglądało na 46 lub 48. Styl zupełnie nie jej jej gust to raczej proste koszule i eleganckie sukienki. Ta bluzka była staromodna, z falbankami i marszczeniami.
Otworzyła flakon. Zapach uderzył w nozdrza ciężki, słodki, orientalny. Zawsze używała lekkich, kwiatowych woni.
Serce przyspieszyło. Obce rzeczy. Kobiece. Pod łóżkiem jej męża.
Gdy otworzyła notes, na pierwszej stronie wyraźnym, żeńskim pismem widniało: Dziennik Marzeny.
Marzeny? Grażyna przeglądała kartki. Zapisy krótkie, fragmentaryczne, datowane. Ostatni z piętnastego marca. Na kalendarzu było już osiem miesięcy później.
Dziś znowu nie zadzwonił. Obiecał, ale nie zadzwonił. Czekam, a on milczy. Boli.
Spotkaliśmy się w kawiarni. Mówił o przyszłości, że wszystko się zmieni. Wierzę mu. Chcę wierzyć.
Inny zapis, tydzień wcześniej:
Podarował mi ten szalik. Powiedział, że błękit mi pasuje. Jestem szczęśliwa.
Grażyna zamknęła notes, rzuciła go z powrotem do kartonu. Ręce drżały. W głowie szumiał dźwięk. Paweł. Jej Paweł. Miał inną kobietę. Marzenę.
Złapała telefon, wykręciła numer męża. Długie sygnały. Paweł nie odbierał. Dzwoniła raz, dwa, trzy, cztery razy, aż piąty raz usłyszała odpowiedź.
Halo? Grażyna, co się stało? głos senny, zirytowany.
Kto to jest Marzena?! krzyknęła Grażyna.
Cisza, rozciągająca się bez końca.
Co? powtórzył Paweł.
Marzena! Kto ona? Znalazłam karton pod łóżkiem! Z jej rzeczami! Z dziennikiem!
Po chwili ciężki westchnienie.
Grażyno, nie mogę teraz rozmawiać powiedział cicho. Wrócę jutro, przedyskutujemy.
Nie! Teraz! Wyjaśnij teraz!
Nie przez telefon. Jutro położył słuchawkę.
Grafana patrzyła na ekran, nie wierząc. Paweł odrzucił połączenie. Zadzwoniła ponownie numer nieaktywny. Paweł wyłączył telefon.
Upadła na łóżko, przyciskając twarz dłońmi. Łzy spłynęły gorące, palące. Paweł zdradzał. Cały ten czas, kiedy żyli razem, spotykał się z Marzeną, obdarowywał ją prezentami, chodził do kawiarni, obiecywał przyszłość.
Płakała, aż łzy skończyły się. Potem podeszła do umywalki, zimną wodą opłukała twarz, spojrzała w lustro. Blada twarz, czerwone opuchnięte oczy, rozerwane włosy smutny widok.
Wróciła do sypialni, znowu wzięła karton. Przeglądała rzeczy: bluzka, szalik, rękawiczki, perfumy, notes. Wszystko stare, noszone. Bluzka lekko wyblakła na ramionach, rękawiczki przetarte na palcach.
Otworzyła notes ponownie, przeczytała wszystkie zapiski od początku. Pierwszy wpis sprzed trzech lat:
Spotkałam go w parku. Rozmawialiśmy o książkach. Był inteligentny, czytany. Podobał mi się.
Trzy lata przed tym, kiedy Grażyna i Paweł byli już pięć lat małżeństwem, więc zdrada trwała przez prawie cały ich związek.
Kolejne zapisy były pełne niewinnych uczuć, entuzjazmu. Marzena kochała Pawła po uszy, pisała o każdym spotkaniu, o nadziejach, o obietnicach wkrótce, później, kiedy będzie czas.
Ostatnie wpisy były smutne.
Znowu rzadziej dzwoni. Mówi, że jest zajęty, zmęczony, problemy w pracy. Rozumiem, ale boli. Chcę być blisko, a on nie wpuszcza mnie do swojego życia.
Dziś nie przyszedł na spotkanie. Czekałam dwie godziny. Napisał, że zapomniał, że ma pilne sprawy. Zapomniał o mnie.
Jestem zmęczona czekaniem. Zmęczona wiarą. Chyba czas odpuścić. Ale jak?
Wtedy zapis z piętnastego marca, o którym już wiemy, nagle się kończy.
Grażyna zamknęła notes, położyła go z powrotem w kartonie i usiadła na podłodze, oparła plecy o łóżko. Co teraz? Rozwód? Skandal? Przebaczyć?
Nie wiedziała. Po prostu siedziała w pustym mieszkaniu, obejmując kolana i gapiąc się w jedną punkt.
Noc minęła bez snu. Grażyna przewracała się, wstawała, chodziła po mieszkaniu, znów kładła się. Rano głowa pulsowała, oczy były spuchnięte.
Paweł wrócił w południe. Otworzył drzwi kluczem, wszedł, zostawił torbę w korytarzu. Grażyna siedziała w kuchni, piła kawę. Karton stał na stole.
Cześć powiedział cicho Paweł.
Grażyna nie odpowiedziała, patrzyła na niego.
Usiadł naprzeciwko, spojrzał na karton.
Czytałaś? skinął głową w stronę notesu.
Przeczytałam.
Wszystko?
Wszystko.
Paweł przetarł twarz ręką i westchnął.
Grażyno, to nie jest to, co myślisz.
Co myślę? ścisnęła kubek. Że zdradziłeś mnie trzy lata? Spotykałeś się z Marzeną, obiecywałeś jej przyszłość, a sam żyłeś ze mną?
Nie, to nie była zdrada odparł.
To więc co? podniosła głos. Przypadkowa znajomość? Przyjaźń?
Marzena to moja pierwsza żona wyszeptał Paweł.
Grażyna zamarła. Kubek wypadł z rąk, rozlał się na stole.
Co? szepnęła.
Moja pierwsza żona. Wzięliśmy ślub, kiedy miałem dwadzieścia jeden lat. Była dziewiętnaście. Przez rok mieszkałyśmy razem, potem się rozwiedliśmy.
Nigdy nie mówiłeś, że byłeś żonaty! wstała Grażyna. Zawsze pytałam, a ty mówiłeś nie!
Bo to bolało. Bardzo bolało spuścił głowę Paweł. Marzena zachorowała. Onkologia. Rozwiedliśmy się, bo nie chciała, żebym tracił życie na jej chorobę. Mówiła, że znajdę kogoś młodszego, będę szczęśliwy, a ona sama będzie leczyć się sama.
Grażyna stała nieruchomo, nie mogąc wykrztusić słowa. Paweł kontynuował:
Nie chciałem się rozwodzić. Przysięgałem, że będę przy niej, że przejdziemy razem przez wszystko. Ale ona naciskała. Sama złożyła pozew, nie zdążyłem nic zrobić. Rozstaliśmy się, odszedłem, a ona została.
I co potem? zapytała Grażyna, wracając na krzesło.
Potem próbowałem dalej żyć. Pracowałem, spotykałem dziewczyny, ale nic nie było. Po kilku latach spotkałem ciebie. Zakochałem się. Wziąłem ślub. Myślałem, że zapomnę.
Ale nie zapomniałeś dodała Grażyna.
Nie zapomniałem przytaknął. Marzena odezwała się trzy lata temu. Napisała, że chce się spotkać. Pojechałem. Była inna. Choroba cofnęła się, przeszła leczenie, lekarze dawali dobre prognozy. Starzeje się, jest zmęczona, w oczach ma tęsknotę…
Paweł zamilkł, przełknął.
Rozpoczęliśmy się spotykać. Rozmawialiśmy, piliśmy kawę, spacerowaliśmy. Opowiadała o leczeniu, o strachu, o samotności. Ja milczałem o tobie. Bałem się ranić ją.
Dlatego w jej dzienniku pisała, że czeka od ciebie przyszłości uśmiechnęła się gorzko Grażyna. Myślała, że znów będziecie razem.
Tak skinął głową Paweł. Nie mówiłem jej prawdy. Po prostu wspierałem. Dawałem prezenty, starałem się być przy niej. Nic więcej. Przysięgam, Grażyno, nie zdradziłem cię w tradycyjnym sensie. Nie było między nami fizycznego kontaktu.
Emocjonalnie byłeś z nią poczuła, jak łzy znów napływają. Kochałeś ją.
Kochałem. Wciąż kocham. Ona jest częścią mojego życia, mojej historii. Ale kocham też ciebie. Inaczej, ale kocham wyciągnął rękę przez stół, ale Grażyna cofnęła ją.
Co z nią teraz? Dlaczego zapisy przestały? zapytała.
Paweł zamilkł, po chwili cicho odpowiedział:
Zmarła. Osiem miesięcy temu. Choroba wróciła. Lekarze nic nie mogli zrobić. To było bardzo szybko.
Grażyna zasłoniła twarz dłońmi. Umysł nie przyjmował tego. Paweł spotykał się z byłą żoną, która umierała. Wspierał ją, dając nadzieję, a sam żył z nią, Grażyną, w jednym łóżku, mówiąc kocham.
Dlaczego nie powiedziałeś? spytała, przez łzy. Dlaczego milczałeś?
Bo bałem się. Bałem się, że nie zrozumiesz, odejdziesz. Wiedziałem, że postępuję źle, że oszukuję obie. Ale nie miałem wyboru. Marzena była sama, chora, umierała. Nie mogłem jej zostawić. A ciebie nie mogłem stracić.
Więc wybrałeś oszukiwać odparła Grażyna, wstając. Oszukiwać mnie, oszukiwać ją. Grać podwójną grę.
Nie grałem! Próbowałem ratować choć coś! podniósł się Paweł. Marzena była skazana, wiedziałem! Lekarze mówili, że ma maksymalnie rok! Chciałem, żeby ten rok przeżyła nie w samotności! Żeby miaW ciemnym świetle poranka Grażyna spojrzała na pustą szafkę pod łóżkiem i, jakby budząc się z koszmaru, odetchnęła ciszą, wiedząc, że jedynie prawda może rozproszyć mgłę snu.
