Mamo, dlaczego zawsze tak?! głos Grażyny drży na granicy wybuchu. Za każdym razem to samo!
Grażynko, chcę tylko pomóc! w słuchawce rozpacza matka. Marek to dobry człowiek, po co go denerwujesz?
Nie denerwuję go! Po prostu poprosiłam, żeby nie zostawiał brudnych skarpet na podłodze! To przecież podstawowe!
Och, kochana, za bardzo się przyczepiasz! Mężczyźni tacy są, przyzwyczaj się! Mój ojciec też…
Mamo, nie mów o dziadku! Nie chcę słuchać, że kobieta musi wszystko znosić! Musi, musi! A co mężczyzna ma znosić?!
Grażyna przyciska telefon do ucha, krąży po mieszkaniu. Marek rano wyjechał w delegację i ona liczyła na spokojny dzień, ale matka, jak zwykle, znalazła pretekst, by zadzwonić i pouczyć.
Mężczyzna ma zarabiać, a kobieta prowadzić dom poucza matka. Ja całe życie sprzątałam po twoim ojcu i wciąż żyjemy zdrowo.
Mamo, ja też pracuję! Cały etat! Zarabiam nie mniej niż Marek! Dlaczego mam go traktować jak dziecko i wszystko sprzątać?!
Bo jesteś żoną. Taka nasza rola. Grażynko, nie gnób się na staruszkę. Życzę ci tylko dobra.
Grażyna wydycha, uciska nosem mostek palcami.
Wiem, mamo. Po prostu jestem zmęczona. Bardzo zmęczona.
Odpocznij więc. Odłóż sprzątanie, połóż się.
Nie mogę. Bałagan jest taki, że boli oczy.
Po krótkiej rozmowie rozłącza się i rzuca telefon na kanapę. Rozejrza się. Mieszkanie wymaga porządku. Marek przed wyjazdem zostawił prawdziwy chaos rzeczy porozrzucane wszędzie, góra brudnego naczynia w kuchni, w łazience jego przybory do golenia rozsiane po umywalce.
Grażyna zaciąga rękawy, chwyta ściereczkę i zaczyna od kuchni, systematycznie myjąc talerze, kubki, patelnie. Potem wyciera blaty, odkurza dywan. Wieczorem dociera do sypialni.
Łóżko nie jest pościelone, pościel pomieszana, poduszki leżą na podłodze. Grażyna zdejmuje prześcieradła, by je wrzucić do prania. Marek zawsze nie spał spokojnie, turlał się, zrzucał kołdrę. Ona już się przyzwyczaiła.
Podczas wyciągania prześcieradła coś się zacięło. Grażyna kuca, zagląda pod łóżko. W zakurzonym kącie leży karton. Zwykły karton po butach, zaklejony taśmą.
Odrzuca kurz, podnosi karton. Jest ciężki, w środku coś szeleszczy. Na pokrywie nie ma napisów.
Co to może być? mruczy do siebie Grażyna.
Nie pamięta takiego kartonu, nigdy go nie widziała. Marek nigdy nie wspominał o przechowywaniu czegokolwiek pod łóżkiem. Ciekawość bierze górę.
Zrywa taśmę i otwiera pokrywę. W środku leżą kobiece rzeczy. Bluzka bladoróżowa, z koronkowym kołnierzykiem. Szalik jedwabny, niebieski, w drobnym wzorze. Skórzane rękawiczki, ciemnobrązowe. Notes w skórzanej okładce. Flakon perfum, stary, ze zużytą etykietą.
Grażyna wyciąga bluzkę i rozwija ją. Rozmiar nie jest jej. Nosi rozmiar 44, a to wyraźnie 4648. Styl też nie jej Grażyna woli surowe koszule i eleganckie sukienki. Ta bluzka ma falbanki i zdobienia.
Otwiera flakon perfum, uwalnia ciężki, słodki, orientalny zapach. Nigdy nie używała takiej woni, woli lekkie, kwiatowe aromaty.
Serce bije szybciej. Czyjeś rzeczy. Kobiece. Pod łóżkiem jej męża.
Otwiera notes. Na pierwszej stronie kobiecym pismem widnieje: Dziennik Marzeny.
Marzena? Grażyna przewraca kartki. Zapisy krótkie, datowane. Ostatni wpis z piętnastego marca. Grażyna zerka na kalendarz minęło osiem miesięcy.
Dziś znów nie zadzwonił. Obiecał, że zadzwoni, ale nie zadzwonił. Czekam, a on milczy. Boli.
Przewraca stronę wstecz.
Spotkaliśmy się w kawiarni. Mówił o przyszłości, że wszystko się zmieni. Wierzę mu. Chcę wierzyć.
Inny wpis sprzed tygodnia:
Dostała mnie ten szalik. Powiedziała, że niebieski mi pasuje. Jestem szczęśliwa.
Grażyna zamyka notes, wrzuca go z powrotem do kartonu. Ręce drżą. W głowie szumi. Marek. Jej Marek. Ma inną kobietę. Marzenę.
Łapie telefon, wybiera numer męża. Długie sygnały. Marek nie odbiera. Dzwoni ponownie, i ponownie, i w końcu, po piątym razie, podnosi słuchawkę.
Halo? Grażynko, co się stało? głos senny, zirytowany.
Kto to jest Marzena?! wykrzykuje Grażyna.
Cisza, długa, rozciągnięta.
Co? pyta Marek.
Marzena! Kto to jest?! Znaleźłam karton pod łóżkiem! Z jej rzeczami! Z dziennikiem!
Po chwili ciężki westchnienie.
Grażyno, nie mogę teraz rozmawiać mówi cicho. Wrócę jutro, omówimy.
Nie! Teraz! Wyjaśnij teraz!
Nie przez telefon. Jutro odkłada słuchawkę.
Grażyna patrzy na ekran, nie wierzy. Dzwoni ponownie numer niedostępny. Marek wyłącza telefon.
Upada na łóżko, przyciskując twarz dłońmi. Łzy spływają gorące, palące. Marek zdradził. Cały czas, kiedy mieszkali razem, spotykał się z Marzeną, obdarowywał ją prezentami, jeździł do kawiarni, obiecywał przyszłość.
Płacze, dopóki łzy nie wyschną. Potem podchodzi do umywalki, zimną wodą myje twarz, patrzy w lustro. Blada twarz, spuchnięte czerwone oczy, rozczochrane włosy. Żałosny widok.
Wraca do sypialni, znów chwyta karton. Przegląda rzeczy. Bluzka, szalik, rękawiczki, perfumy, dziennik. Wszystko stare, noszone. Bluzka lekko wyblakła na ramionach, rękawiczki przetarte na palcach.
Otwiera dziennik ponownie, czyta wpisy kolejno. Są od trzech lat. Pierwszy wpis:
Spotkałam go w parku. Rozmawialiśmy o książkach. Jest inteligentny, oczytany. Podobał mi się.
Trzy lata temu. Grażyna i Marek byli już pięć lat małżeństwem, więc zdrada trwała prawie cały ich wspólny czas.
Czyta dalej. Zapisy są wzruszające, naiwne. Marzena naprawdę zakochała się w Marku po uszy, pisała o każdym spotkaniu, o każdym słowie, o nadziejach i marzeniach. On obiecywał wkrótce, potem, kiedy będzie czas.
Ostatnie wpisy są smutne.
On coraz rzadziej dzwoni. Mówi, że jest zajęty, zmęczony, problemy w pracy. Rozumiem, ale boli. Chcę być blisko, a on nie wpuszcza mnie do swojego życia.
Dziś nie przyszedł na spotkanie. Czekałam dwie godziny. Napisał, że zapomniał, bo ma pilne sprawy. Zapomniał o mnie.
Jestem zmęczona czekaniem. Zmęczona wiarą. Chyba czas odpuścić. Ale jak?
Potem wpisy znikają. Ostatni to właśnie nie zadzwonił.
Grażyna zamyka dziennik, kładzie go z powrotem. Siada na podłodze, opiera się plecami o łóżko. Co teraz? Rozwód? Skandal? Wybaczyć?
Nie wie. Siedzi w pustym mieszkaniu, obejmuje kolana i wpatruje się w jedną kropkę.
Noc mija bez snu. Grażyna przewraca się, wstaje, chodzi po mieszkaniu, znów kładzie się. Rano głowa pulsuje, oczy się sklejają.
Marek wraca w południe. Otwiera drzwi kluczem, wchodzi, zrzuca torbę w korytarzu. Grażyna siedzi w kuchni, pije kawę. Karton leży na stole.
Cześć mówi cicho Marek.
Grażyna nie odpowiada, patrzy na niego.
Podchodzi, siada naprzeciw, spogląda na karton.
Przeczytałaś? kiwa głową w stronę dziennika.
Przeczytałam.
Wszystko?
Wszystko.
Marek prowadzi rękę po twarzy, wzdycha.
Grażyno, to nie to, co myślisz.
Co myślę? zaciska kubek. Że zdradzałeś mnie od trzech lat, spotykałeś się z Marzeną, obiecywałeś jej przyszłość, a sam żyłeś ze mną?
Nie, odmawia. To nie była zdrada.
To co wtedy? podnosi głos. Przyjaźń? Przypadkowe znajomości?
Marzena moja pierwsza żona wydycha Marek.
Grażyna zamiera. Kubek wypada, rozlewa się kawa.
Co? szepcze.
Moja pierwsza żona. Poślubiłem ją, kiedy miałem dwadzieścia jeden. Była dziewiętnaście. Mieszkaliśmy rok, potem rozwiedliśmy się.
Nigdy mi nie mówiłeś, że byłeś żonaty! wybucha Grażyna. Zawsze pytałam, a ty mówiłeś nie!
Bo to bolało. Bardzo bolało spuszcza głowę Marek. Marzena zachorowała. Onkologia. Rozwiedliśmy się, bo nie chciała, żebym poświęcał jej życie. Powiedziała, że znajdzie sobie młodszego, będę szczęśliwy, a ona sama będzie leczyć się w samotności.
Grażyna stoi, nie może znaleźć słów. Marek kontynuuje:
Nie chciałem się rozwieść. Przysięgałem, że będę przy niej, przejdziemy razem wszystko. Ona jednak sama złożyła pozew, nie zdążyłem nic zrobić. Rozstaliśmy się, a ona została.
I potem? pyta Grażyna, siadając z powrotem.
Potem próbowałem iść dalej. Pracowałem, spotykałem dziewczyny, ale nic nie dało się. Po kilku latach spotkałem ciebie. Zakochałem się. Wziąłem ślub. Myślałem, że zapomnę.
Ale nie zapomniałeś kończy Grażyna.
Nie zapomniałem przytakuje Marek. Marzena skontaktowała się trzy lata temu. Napisała, że chce się spotkać. Pojechałem. Była inna. Choroba cofnęła się, przeszła leczenie, lekarze dawali dobre prognozy. Ale przybrała wiek, osłabła, w oczach była tęsknota…
Marek milczy, połyka.
Zaczęliśmy spotykać się. Rozmawialiśmy, piliśmy kawę, spacerowaliśmy. Opowiadała o leczeniu, o strachu, o samotności. Ja milczałem o tobie. Bałem się ranić ją kłamstwem.
Dlatego w dzienniku pisała, że czeka od ciebie przyszłości drwi Grażyna gorzko. Myślała, że znowu będziecie razem.
Tak potwierdza Marek. Nie mówiłem jej prawdy. Po prostu wspierałem. Dawałem prezenty, starałem się być blisko. Nic więcej. Przysięgam, Grażyno, nie zdradziłem cię w tradycyjnym sensie. Nie było nic fizycznego.
Emocjonalnie jednak byłeś z nią czuje, jak łzy znów napływają. Kochałeś ją.
Kochałem. Kocham. Ona jest częścią mojego życia, mojej historii. Ale kocham też ciebie. Inaczej, ale kocham wyciąga rękę przez stół, ale Grażyna cofa ją.
Co z nią teraz? Dlaczego wpisy przestały? pyta.
Marek milczy, po chwili cicho mówi:
Zmarła. Ósmu miesiąca temu. Choroba wróciła. Lekarze nic nie mogli zrobić. To było bardzo szybko.
Grażyna zasłania twarz dłońmi. Nie może pojąć. Marek spotykał się z byłą żoną, która umierała. Dawał jej wsparcie, prezenty, nadzieję. A sam mieszkał z nią, Grażyną, spał w tym samym łóżku, mówił kocham.
Dlaczego nie powiedziałeś mi? pyta przez łzy. Dlaczego milczałeś?
Bałem się. Bałem się, że odejdziesz. Wiedziałem, że postępuję źle, że oszukuję was obie. Nie mogłem inaczej. Marzena była sama, chora, umierała. Nie mogłem jej zostawić. A ciebie nie mogłem stracić.
Więc wybrałeś oszustwo stwierdza Grażyna, wstając. Oszustwo mnie, oszustwo jej. Grać podwójnie.
Nie grałem! Próbowałem coś uratować! wstaje Marek. Marzena była skazana, wiedziałem to! Lekarze mówili, że ma maksymalnie rok! Chciałem, by ten rok nie był samotny! Aby miała nadzieję, wiarę w coś!
Na mój koszt?! wykrzykuje Grażyna. Dałeś jejMimo bólu i zdrady, Grażyna zdecydowała się dać im obojgu szansę na pojednanie, wierząc, że prawda i wybaczenie mogą zbudować nowy fundament ich wspólnego życia.
