Zmęczona teściową, która nie może pogodzić się z tym, że jej syn założył własną rodzinę
Jestem na skraju załamania nerwowego. Jesteśmy z mężem małżeństwem od czterech lat, ale jego matka nadal ma nadzieję, że jej „chłopiec” mnie opuści i wróci pod jej skrzydła. Jej zachowanie wykracza poza granice rozsądku. Próbowałam z nią nawiązać normalne relacje, przymykałam oczy na jej wybryki, ale wszystko na próżno. Jestem w impasie i nie wiem, jak postąpić.
Wszystko zaczęło się siedem lat temu, kiedy zaczęliśmy się spotykać z przyszłym mężem. Oboje byliśmy studentami i mieszkaliśmy z rodzicami. Dwa miesiące po poznaniu przedstawiłam go swojej rodzinie, ale on nie spieszył się z przedstawieniem mnie swoim bliskim. Nasze spotkanie z jego matką miało miejsce dopiero rok później.
Przez ten czas były różne wymówki: „Mama jest zajęta”, „To nie jest dobry moment”. Nie nalegałam. Jednak gdy w końcu doszło do spotkania, od razu poczułam negatywne nastawienie z jej strony. Próbowałam się przekonać, że to tylko zdenerwowanie, ale jej zachowanie mówiło coś innego.
Przy obiedzie uważnie mnie obserwowała, prawie nie biorąc udziału w rozmowie. Gdy mój chłopak poinformował, że zamierzamy razem zamieszkać, dosłownie się zakrztusiła. Próbowała nas odwieść, twierdząc, że jej syn jest jeszcze za młody i niegotowy do samodzielnego życia (choć miał już 24 lata).
Pomimo jej protestów, zaczęliśmy razem mieszkać. I wtedy zaczęły się prawdziwe koszmary. Codziennie wysyłała mi długie wiadomości z instrukcjami, jak dbać o jej syna. Na przykład upierała się, żebym codziennie obierała mu pomarańczę, bo inaczej jej nie zje. Odpisałam, że świetnie radzi sobie z tym sam. W odpowiedzi usłyszałam oskarżenia, że jestem złą gospodynią.
Pewnego razu przyszliśmy do niej w dresach. Po wizycie dostałam od niej wiadomość, że wyglądaliśmy żenująco i porządni ludzie tak się nie ubierają.
Kiedy ogłosiliśmy zamiar ślubu, zrobiła prawdziwe przedstawienie. Zapraszała syna do siebie i w tym czasie przyprowadzała swoje koleżanki z córkami, próbując go z nimi zeswatać. Mąż stanowczo powiedział, że sam poradzi sobie ze swoim życiem osobistym i przestał ją odwiedzać. Wtedy zaczęła przychodzić do nas prawie codziennie, krytykując mnie za wszystko: od sprzątania po umiejętności kulinarne.
Przed ślubem doprowadziła mnie do histerii, twierdząc, że wybrałam złe menu i koszmarną sukienkę. W końcu nie wytrzymałam i poprosiłam ją, by wyszła. W odpowiedzi zadzwoniła do syna zapłakana, twierdząc, że ma zawał. Rzuciliśmy się z mężem do niej, ale okazało się, że to była kłamstwo.
Mąż dał jej ultimatum: albo przyjdzie na wesele w dobrym nastroju, albo nie przychodzi wcale. Wybrała to drugie.
Po narodzinach naszego syna zobaczyła wnuka po raz pierwszy dopiero po roku. Wcześniej twierdziła, że to nie jest jej wnuk i że „podsunęłam” jej obce dziecko. Teraz staram się minimalizować kontakt z nią, ponieważ wybija mnie to z równowagi i długo dochodzę do siebie po każdym spotkaniu.
