Mąż nazwał ją nikim przy kochance, ale rok później żona znalazła sposób, by mu odpłacić pięknym za nadobne
Kobieto, czy wszystko w porządku? współczujący głos mężczyzny wyrwał ją z otępienia. Podniosła na niego zapłakane, nic niewidzące oczy i wybuchnęła płaczem! Głośno, nie zważając na przechodniów, którzy ze zdumieniem rozstępowali się na boki.
Ania już nie pamiętała, kiedy ostatnio spała dłużej niż pięć godzin. Jej dzień zaczynał się przed świtem i kończył długo po północy. Sprzątanie wielkiego mieszkania, gotowanie dla trzech mężczyzn (mąż, syn, leżący teść), pranie, prasowanie A wieczorem druga zmiana: mycie podłóg w biurowcu. Dla siebie nie zostawało ani chwili.
Stało się to nie od razu, ale jakoś niezauważalnie. Najpierw teściowa, która mieszkała piętro niżej, zaczęła częściej wpadać na herbatkę, zostawiając po sobie stos brudnych naczyń i bezcenne rady. Potem mąż uznał, że domowe obowiązki to wyłącznie kobiece zajęcie.
Syn, który dawno już dorósł, też szybko przyswoił sobie zasady gry. Nawet w pracy szef nie miał oporów, by obarczać ją obowiązkami chorych koleżanek, delikatnie sugerując: Jeśli ci nie pasuje, za drzwiami czeka kolejka. Ania kiwała głową w milczeniu i robiła swoje.
Kiedyś, jeszcze przed ślubem, była świetną cukierniczką. Jej torty wzbudzały zachwyt. Ale niekończące się rodzinne problemy, choroba teścia, ciągły brak pieniędzy sprawiły, że zapomniała o ukochanej pasji i poszła tam, gdzie płacili choć trochę za ciężką, niewdzięczną pracę.
Córka dawno wyrosła, wyszła za mąż i wyjechała za granicę nie liczyła na jej pomoc, ale Ania i tak nie narzekała, ciesząc się cicho jej szczęściem z daleka.
Zmęczenie stało się jej drugim imieniem. Każdego wieczoru dosłownie waliła się na łóżko, zapadając w ciężki sen bez marzeń, by po kilku godzinach znów zacząć to szaleństwo. Lata takiego życia nie minęły bez śladu.
Dawno przestała o siebie dbać. Nadwaga, którą mąż złośliwie nazywał niedźwiedzią, matowe włosy związane w koczek, stary szlafrok i wiecznie zmęczona, zagoniona twarz.
Ania machnęła na siebie ręką, zapominając, kiedy ostatnio kupiła coś ładnego, a nie tylko praktycznego. Mąż, Marek, do tego momentu nie tylko stracił zainteresowanie patrzył na nią z ledwo ukrywaną odrazą.
Jego uwagi stawały się coraz bardziej upokarzające, a ten ostatni żart o olimpijskim niedźwiedziu był tylko jednym z wielu. Coraz częściej znikał wieczorami, wracając nad ranem z pustym wzrokiem i zdradzieckim zapachem cudzych perfum.
Dopełnieniem obrazu była teściowa. Jej jadowite szepty i skargi do syna na nieudolną synową stały się codzienną udręką. Przechodząc obok ławki, Ania fizycznie czuła na sobie jej czepiający się, osądzający wzrok i słyszała urywki plotek z sąsiadkami.
Było nudno i obrzydliwie, ale nie miała już sił, by się sprzeciwiać. Z każdym dniem Ania coraz wyraźniej czuła, że nie jest kobietą, nie jest człowiekiem tylko niewidzialną funkcją, ni
