Ziemię wyrównał. Zrobił Weronice rabaty na kwiaty. Postawił altankę. W domu też wyczuwało się silną, męską rękę. Nie, dobrze Weronika wybrała męża. Naprawdę dobrze. A jeszcze do tego Grzegorz zarabiał pieniądze. Starał się cały czas sprawiać Weronice radość prezentami.
Przecież mnie nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem…
Nie zostawię! powiedziała Weronika, obejmując Grzegorza. Jesteś najlepszym mężem! Nigdy cię nie opuszczę
On nie mógł uwierzyć, że to prawda. Humoru Grzegorz też nie miał najlepszego
Weronika była mężatką przez dwadzieścia pięć lat. Przez te wszystkie lata wciąż podobała się mężczyznom. Już za młodu była najbardziej rozchwytywaną dziewczyną.
Co tam młodość! Nawet w szkole prawie wszyscy chłopcy biegali właśnie za Weroniką. A przecież nie była typową pięknością.
Nie rozwiodła się ze swoim mężem, choć był bardzo specyficzną osobą.
Nie, Weronika przeżyła z Władysławem do jego końca. Córkę wychowali, wydali za mąż. Jej zięć zabrał Darię do Włoch, teraz przysyłali piękne zdjęcia i zapraszali w gości. Ale oni z Władkiem nigdy się nie wybrali Może Weronika jeszcze pojedzie. A Władek przepadł.
Mąż Weroniki zginął w wypadku samochodowym. Tak głupio potajemnie Weronice potem powiedziano, że najpewniej źle się poczuł za kierownicą. Serce mu wysiadło, spanikował, nie opanował auta.
Może zemdlał? zastanawiała się.
Teraz już nic się nie dowiemy westchnęła przyjaciółka, lekarka. Oficjalna przyczyna: urazy wielonarządowe, niezgodne z życiem.
Weronika była w szoku. Przyjaciółka Olga pomogła wszystko zorganizować.
To ona dowiedziała się o szczegółach przez swoje kontakty. Władka pochowano, a Weronika została sama w dużym domu, który razem z mężem budowali przez całe życie.
Dla dwojga nie aż taki wielki, zwłaszcza gdy przychodzili goście. Ale dla jednej osoby? Dla kobiety… olbrzymi, a na dodatek ciężar.
Dom to dom. W nim męska ręka jest potrzebna
Daria przyjechała pożegnać się z ojcem. Rozmawiała z matką o sprzedaży domu, kupnie mieszkania, nawet o możliwym przeprowadzce do nich.
No nie! wykrzyknęła Weronika. Nie po to ten dom budowałam, żeby sprzedać. I do tych twoich Włoch nie pojadę. Widziałam już te Włochy
Mamo!
Jesteś naiwna, Dario! zażartowała Weronika przez łzy.
Jeśli żartujesz, to może nie jest tak źle.
Wszystko było dwuznaczne. Tak jak sam nieboszczyk. Z jednej strony Władek był troskliwym i kochającym mężem.
Z drugiej człowiekiem o zmiennym nastroju. Potrafił wyprowadzić Weronikę z równowagi, gdy miał zły dzień. Potem przepraszał, a Weronika była łatwa w obejściu nie rozpamiętywała takich spraw. Tak żyli. Dwadzieścia pięć lat! Można oszaleć…
Daria została kilka dni, potem wróciła jej mąż dużo pracuje, ona musiała zadbać o dom. Weronika została sama.
Jednak znała siebie wiedziała, że to nie potrwa długo.
Tak też się stało. Popłakała pół roku, a gdy wytarła łzy, zobaczyła wokół siebie małą grupkę adoratorów.
Nawet matka Weroniki kiedyś się dziwiła temu zainteresowaniu córką.
Co oni w tobie widzą? Padają na ciebie jak muchy! Nie jesteś przecież piękna… czy ja czegoś nie rozumiem?
Dobra jesteś, mamo uśmiechała się Weronika, malując usta. Uroda nic nie znaczy. Kobieta powinna być czarująca i mieć to coś.
Idź już, kobieto śmiała się matka. Bo ci narzeczony ucieknie, czekać nie będzie.
Przyjdzie inny wzruszała ramionami Weronika.
Minęło prawie trzydzieści lat od tej rozmowy z mamą i nic się nie zmieniło. Kobiety wciąż narzekają, że po czterdziestce nie można znaleźć porządnego męża.
Weronika nie znała tego problemu. Miała już czterdzieści sześć lat, a tu dwóch narzeczonych i obaj dobrzy.
Serce ciągnęło Weronikę do Dominika. Bardzo jej się podobał, i z wyglądu, i w rozmowie. Przystojny, kulturalny. Z nim można i porozmawiać, i wyjść do ludzi.
Ale Dominik był mistrzem tylko w rozmowach. Weronika mogła powiedzieć, że jego pokochała uszami, ale z wiekiem zrozumiała do życia nie dla niej. Nie do takiego dużego domu.
Drugi adorator, Grzegorz, był solidnym facetem. Z tych, co na święta wypiją pół beczki, ale wszystko im się w rękach pali, działa, robi się samo. Człowiek złota rączka, łagodny, a jednak z charakterem.
Dla żony taki będzie łagodny jak piesek, ale jak trzeba, góry przeniesie. Tyle, że mniej podobał się Weronice ot, głupia babka logika.
Nie prawił jej pięknych słówek. Gdy był trzeźwy, niewiele mówił. Po wódce potrafił i kawał opowiedzieć, i rozmowę podtrzymać.
No, pić Grzegorz rzeczywiście potrafił, ale na drugi dzień już był gotowy do działania. Hartował się zimną wodą i żył dalej. Małomówny, ale konkretny. Na niego postawiła Weronika.
Dominik się obraził, że jego gładkie słówka nie wystarczyły, i odszedł.
Weronika wyszła za Grzegorza, co go uszczęśliwiło po uszy. Na weselu trochę przesadził z alkoholem, śpiewał, tańczył do białego rana.
No nie wierzę uśmiechnęła się Olga. Ledwo rok po śmierci Władka, a ty już za mąż wychodzisz. Nic się nie zmienia! Kobiety latami szukają, a ty ledwo z domu wyjdziesz…
Jeszcze powiedz: Co oni w tobie widzą? Wcale nie jesteś piękna!
No już nic nie powiem. Ale byłaś zawsze podejrzanie pożądana, to fakt.
Sama nie wiem, Olgo. Pogadaj o tym z moją mamą.
Weronika mrugnęła do przyjaciółki i popędziła tańczyć z mężem. Podszedł, zaprosił ją. Tańczyła, w myślach odganiając ostatnie wątpliwości.
I co z tego, że Grzegorz prosty? Ale jaki silny. Złota rączka. Nawet jeszcze całkiem niezły z niego facet. A że najczęściej milczy może to i dobrze.
A jakby wybrała Dominika? Z pięknych słów kaszy nie ugotujesz.
Po kilku miesiącach Grzegorz zmienił ogród Weroniki w prawdziwy raj. Niepotrzebne drzewa wykopał.
Ziemię wyrównał. Zrobił jej rabaty. Postawił altankę. W domu czuło się jego obecność.
Nie, dobrze wybrała sobie męża.
A jeszcze Grzegorz zarabiał pieniądze. Cały czas starał się Weronikę rozpieszczać drobiazgami.
Weronika porównała wycinek nowego życia z dwudziestoma pięcioma latami pierwszego małżeństwa i żałowała, że wcześniej nie spotkała Grzegorza. Chłop, co się zowie!
W ciepłe wieczory robili grilla i kolację jedli w altanie, gdzie Grzegorz zrobił piękny dębowy stół i ławy.
Weronika, najedzona karkówką, mrużyła oczy jak najedzony kot. Grzegorz śmiał się, patrząc na nią.
O co chodzi, Grzegorzu?
Nic. Cieszę się.
Jego pierwsza żona była marudą. Już nie wierzył, że spotka tak wspaniałą kobietę.
Cieszyli się rodzinnym szczęściem cztery lata, aż Grzegorz nagle zaczął się gorzej czuć.
Szybciej się męczył. Chudł bez powodu. Po kielichu a czasem lubił wypić samopoczucie miał jeszcze gorsze.
Grzegorzu, trzeba iść do lekarza! zmartwiła się Weronika. Na co czekasz? Przecież coś wyraźnie nie tak.
Co za bzdury, Weroniko? Samo przejdzie!
Co to za średniowiecze?! A jak nie przejdzie? Chyba że… jesteś jak większość facetów i boisz się lekarzy?
Nie
Grzegorz nie chciał powiedzieć, czego się boi. A bał się jednego: że, jeśli jest poważnie chory, Weronika go zostawi. Nie będzie chciała być z chorym mężczyzną.
Nie był głupi. Wiedział, że Weronika wyszła za niego z rozsądku, nie z wielkiej miłości. A on ją kochał! Na przekór wszystkiemu.
Zobaczył ją w sklepie zagubioną, szukającą portfela w torebce i zakochał się od razu. Jej bezradność była rozczulająca.
Chciał podejść, wziąć ją na ręce i chronić. Mama Grzegorza tylko kręciła głową:
Synu, żyj sobie. Ale co ty w niej widzisz? Nie jest piękna. I już nie taka młoda. A ty jeszcze dobrze się trzymasz. Każda młoda by za tobą poszła!
Nikogo nie potrzebował Grzegorz poza Weroniką. I teraz, jeśli naprawdę jest chory, czy potrzebny będzie Weronice?
Nie przekonała go do szpitala. Była sobota. W odwiedziny przyszli Olga z mężem, Borysem. Grzegorz i Borys pili piwo i smażyli kiełbasę na grillu. W kuchni Olga, siekając sałatę, powiedziała Weronice:
Grzegorz coś choruje?
Sama nie wiem! wykrzyknęła Weronika rozpaczliwie. Błagam, namów go na lekarza. Ty jesteś lekarką! Słucha cię bardziej niż mnie.
Olga spojrzała uważnie.
Weroniko kochasz go? Pamiętam twoje wahania…
Weronika przygryzła wargę, nie odpowiedziała.
Nie zdążyła namówić Grzegorza zemdlał przy stole. Wezwano karetkę. Weronika pojechała z nim. Nie odzyskał przytomności. Trzymała go za rękę i modliła się.
Zoperowano go zaraz po przyjęciu.
Guz na wątrobie.
Rak?! przeraziła się Weronika.
Czekamy na wyniki badań.
Okazało się, że guz był łagodny, ale już dość spory, gdy trafił na stół.
Lekarze zabronili mu prawie wszystkiego, ostrzegli, że regeneracja potrwa długo i może nie wrócić do pełni sił. W końcu lata lecą.
Grzegorz bardzo się zmartwił. W odwiedziny przyszła jego mama.
Weronika była w pracy, mama przyszła w dzień. Przyniosła jedzenie lista dozwolonych produktów była krótka.
Synu, nie poznaję cię! powiedziała Pani Janina. Przecież wygrałeś. Nie masz raka. Ciesz się, a nie leżysz taki ponury. Jedz te kotleciki na parze.
Nie chce mi się.
Ale musisz! O co chodzi? Weronika przychodzi?
Przychodzi… jeszcze powiedział Grzegorz.
Boisz się, że cię zostawi? Musiałaby być głupia!
Co ja jestem wart?! Nawet pracować nie mogę. Nic nie mogę. Za chwilę będzie pięćdziesiątka, a ja jak inwalida. Komu taki potrzebny?
Co tu się dzieje? zdziwiła się Weronika, wchodząc do sali. Słychać was na całe piętro. Dzień dobry, pani Janino!
Pójdę już. Cześć, Weroniko. Trzymaj się, Grzegorzu.
Co się stało?
Mama Grzegorza tylko machnęła ręką i wyszła. Weronika umyła ręce, podeszła do łóżka.
No i co, inwalido? Wszystko na miejscu zdrów jak koń. Reszta się zagoi. Wiesz co, przeczytałam o wątrobie…
Co?
Wątroba się sama regeneruje. Jeśli zostanie pięćdziesiąt jeden procent wszystko wróci. A tobie zostało sześćdziesiąt. Daj jej czas.
A czy mam ten czas?
Co? nie zrozumiała.
Czas.
Grzegorzu, powiedz mi, bo coś ukrywasz? Lekarze coś mi nie powiedzieli?
Nie o to chodzi
Wypisali Grzegorza. Zaczęła się najtrudniejsza część życia. Wystarczyło lekko popracować od razu był zmęczony. To go przygnębiało najbardziej.
A tu zbliżały się urodziny, i sam na myśl o nich ogarniała go czarna melancholia. Jeść nie może, pić nie wolno. Co za radość!
Weronika, jakby nie zauważała jego szybkiego zmęczenia i z zapałem jadła z nim te wszystkie dietetyczne potrawy.
Weroniko zebrał się na odwagę. Co będzie teraz z nami?
W jakim sensie? zdziwiła się.
No… ledwo dochodzę do siebie. Zostawisz mnie, prawda? Lepiej powiedz wcześniej.
Dlaczego miałabym cię zostawić? Dobrze mi z tobą.
Tak, jak mogłem wszystko robić. Teraz ze mną samemu źle.
Oj, przestań. Weź się w garść!
Staram się! Ale co to za życie… dwa machnięcia młotkiem i jak pies zmęczony.
Weronika podeszła i objęła go od tyłu. Przytuliła policzek do karku.
Kocham cię. Nigdy cię nie zostawię. Wyzdrowiejesz powoli, nic na siłę.
Kochasz? Naprawdę?
Naprawdę, naprawdę.
Weronika nie zostawiła Grzegorza. Powoli dochodził do siebie.
Już urodziny Weronika urządziła mu bez mocnych trunków, by nie cierpiał samotnie bez wódki.
Przyszło kilku przyjaciół, posiedzieli w altanie, pograli w planszówki.
Masz szczęście do żony, Grzesiu powiedzieli koledzy, wychodząc.
Idziecie pewnie oblać moje zdrowie? rzucił ironicznie.
Pośmiali się, rozeszli do domów. Wieczorem Weronika i Grzegorz siedzieli na ganku, patrzyli na gwiazdy. Szczęśliwi. Tego wieczoru Grzegorz pierwszy raz od dawna poczuł się lepiej.
Uwierzył, że wraca do zdrowia. I że jego żona naprawdę go nie zostawi. Objął Weronikę mocniej.
Co jest, Grzegorzu?
Wszystko dobrze! powiedział.
No wreszcie uśmiechnęła się Weronika i pocałowała go w policzek.
Byli szczęśliwiRankiem pierwszy raz od dłuższego czasu Grzegorz sam wstał przed Weroniką. Zaparzył kawę, choć jemu nie było wolno, nalał jej do filiżanki i zaniósł do sypialni. Stanął przy łóżku, nieśmiało.
Dla ciebie, królowo ogrodu.
Weronika otworzyła oczy i uśmiechnęła się ciepło.
Oho, chyba ktoś wraca do siebie!
Powoli, ale chyba tak.
Ujęła jego dłoń; poczuł jej ciepło, drobne palce zacisnęły się na jego. Spojrzał na nią i pierwszy raz od miesięcy naprawdę się rozluźnił.
I co teraz? spytała Weronika, przeciągając się w pościeli.
Teraz… odpowiedział, patrząc z okna na ich ogród, …od dziś każdego ranka będę ci robił kawę do łóżka. Nawet, jakby miało to być tylko kakao na wodzie.
Zaśmiała się, ale w oczach miała łzy wzruszenia.
To się starzejesz drażniła się.
Tak odparł z dumą. Ale z tobą to starzenie się ma sens.
Wstała i poszli razem do ogrodu, gdzie rosa błyszczała na liściach, a pod altaną czekał dębowy stół pierwszy świadek ich wspólnego życia.
I chociaż przyszłość była niepewna, jedno już wiedzieli: byli silniejsi razem, niż osobno. Z myślą o tym Weronika ujęła go pod ramię, a Grzegorz spojrzał na nią z wdzięcznością.
Weroniko? Wiesz, że jesteś dla mnie wszystkim?
Uśmiechnęła się, wtulając się w jego ramię.
Wiem. A ty dla mnie odpowiedziała.
I tak, codziennie, nawet wtedy, gdy niebo chmurzyło się burzliwie, a sił było mniej, zaczynali dzień razem. Ze śmiechem, mlekiem w kawie i zapachem świeżej trawy. Czasem życie nie daje drugiej młodości ale zawsze daje drugą szansę.
Zaś nad głową Weroniki i Grzegorza co wieczór migotały gwiazdy, jakby świat namawiał: Kochajcie się uparcie, uparcie aż po kres.
