Człowieka można stracić
Krysiu, odchodzę powiedziałem po cichu przy zachrypniętym gardle, jakby to nie był mój własny głos, jakby mówił przez mnie ktoś zupełnie obcy.
Do garażu idziesz? mruknęła machinalnie Krystyna, rzuciwszy na mnie przelotne spojrzenie.
Nie. Krysiu, odchodzę od ciebie. Do innej kobiety…
Niedoszorowany ziemniak wypadł jej z dłoni, radośnie potoczył się pod stół. Krystyna przez chwilę śledziła ten uciekinierki ruch, próbując strawić, co właśnie usłyszała, a potem nagle się odwróciła i spojrzała prosto w moje oczy. Dopiero wtedy dotarł do niej sens moich słów. Patrząc z boku, ktoś mógłby pomyśleć, że jest spokojna jak skała wbita pośród wzburzonych fal Bałtyku. Ale w środku poczuła lawinę lawinę uczuć, które zawaliły się i pogrzebały pod sobą wszystko: miłość, radość, niespełnione nadzieje
A kto to jest ta kobieta? zapytała, z trudem powstrzymując się, by nie krzyknąć lub nie rzucić się na mnie z pięściami.
Nie znasz jej, Krysiu. Ale ona no wiesz Jakbyśmy byli stworzeni jeden dla drugiego. Rozumiemy się bez słowa, mamy tyle wspólnego. Bardzo dużo! mówiłem z uniesieniem, a ona w myślach dźgała mnie obieraczką do warzyw, patrząc z satysfakcją, jak wiję się z bólu…
No, w końcu chyba znalazłeś swoje szczęście, gratuluję powiedziała w końcu, chowając obieraczkę i ręce pod kran skończyła z ziemniakami. Nie muszę znać szczegółów. Jesteś wolny. Idź. Na kolację nie zapraszam, pewnie już cię tam wyczekują
Łukasz szlochał cicho, trudno powiedzieć z radości czy z nadmiaru emocji. Ruszył do sypialni pakować swoje rzeczy. A Krystyna, żeby nie upaść, złapała się z całych sił blatu zlewu, patrząc na bielejące knykcie. Pragnęła tylko dwóch rzeczy: nie upaść i żeby jak najszybciej wyszedł…
To ja pójdę już, dobrze? szepnąłem, cofając się ostrożnie w stronę drzwi. Ona spojrzała na mnie spokojnie, wręcz pogodzona. Byłem zaskoczony brakiem łez i pretensji spodziewałem się wszystkiego, tylko nie obojętności. Mruknąłem coś pod nosem i wyszedłem z kuchni.
Krystyna poczekała, aż zatrzasną się drzwi wejściowe, po czym bezsilnie osunęła się na podłogę. Wgryzła się zębami w rękę, żeby nie krzyczeć, i zaczęła wyć jak ranne, zranione zwierzę, które już nie wierzy, że kiedykolwiek będzie żyć Minęły trzy godziny zanim opuchnięta i zachrypnięta od płaczu doczołgała się do sypialni i w ubraniu padła na łóżko. Świat się zawalił…
Obudziła się głęboką nocą, a nostalgia rozlała się w niej jak cień. Pamiętała, jak się poznali. Młoda, nieopierzona dziewczyna przyjechała po studiach do małego miasteczka pod Opolem i już w pierwszy weekend poszła z koleżankami na zabawę do parku. I właśnie tam poznała Łukasza. Był w grupie kilku chłopaków pilnujących porządku.
Wysoki, postawny, z szerokim uśmiechem, Łukasz wyróżniał się męskością. Krystyna, spojrzawszy na niego raz, straciła mowę. Już wiedziała przepadła na zawsze. On zaś patrzył na nią z lekką ironią, trochę z góry. Też mu się spodobała drobna, wielkooka dziewczyna. Już tamtego wieczoru odprowadził ją do domu i odtąd byli już nierozłączni…
Spotykali się codziennie. Po trzech miesiącach złożyli dokumenty do Urzędu Stanu Cywilnego. A latem odbyło się huczne, młode wesele. Najpierw mieszkali w akademiku. Kiedy pojawił się pierwszy syn, dostali swoją pierwszą dwupokojową kawalerkę od miasta. Ich szczęście nie miało granic. Ich kochanie też było prawdziwe. Kto tego nie zna: jedno patrzy drugiemu w oczy lub po prostu na plecy i już wie wszystko Co ciekawe, nigdy się nie kłócili. Naprawdę! Jak dwa puzzle plus i minus, jak yin i yang…
Tydzień temu minęło trzydzieści sześć lat ich małżeństwa. Straszne tylko, że chyba już nie będzie trzydziestej siódmej rocznicy Pomyślała o tym i znowu łzy popłynęły. Tym razem ciche i gorzkie. Żegnała swoje dawne szczęście i miłość
Poranek był pochmurny, jak jej nastrój. Ale nie miała wyjścia duży dom, gospodarstwo, wszystko wymagało opieki. Wypiła herbatę z łyżeczką cukru na ząb, więcej nie przełknęła. I zabrała się za porządki. Sprzątnęła, nakarmiła kurki, wypuściła kozę na wybieg, umyła podłogi i zaległe ze wczoraj naczynia. Robiła to z furią, by myśli nie miały szans wrócić do tego, co się właśnie rozpadło. A jeszcze trzeba było powiedzieć dzieciom: synowi Wojtkowi i córce Malwinie. Zebrała się na to dopiero w południe.
Mamo, oszalał chyba? Jak to znalazł inną? Jaką inną? To chyba żart, mamusiu Chcesz, żebym przyjechała? Mogę być zaraz. Córeczka była zatroskana.
Nie, Malwinko, nie przyjeżdżajcie. Dajcie spokój, na ostatnim miesiącu jesteś, niepotrzebne Ci takie stresy. Dam sobie radę. W końcu nikt nie umarł.
Syn zareagował bardzo ostro. Pół rozmowy rzucał przekleństwami, aż musiałem go przywołać do porządku, żeby tak nie mówił. Różnie w życiu bywa. Ustaliliśmy, że Wojtek przyjedzie w weekend
Po rozmowie z dziećmi Krystyna poczuła ulgę. Idąc korytarzem minęła lustro i zobaczyła swoje odbicie: pulchna kobieta w szlafroku, bez makijażu, oczy spuchnięte od łez, usta popękane.
Cóż, nic dziwnego, że znalazł sobie młodszą. Patrz, na co wyglądam. Gruba, bez fryzury, rąk nie robiłam już dawno, makijaż tylko od święta. Tamta to pewnie jakaś laska, a ja zapomniałam o sobie. Dzieci, mąż, wnuki zawsze pierwsi. Potem kury i ogródek westchnęła, wyobrażając sobie tę nową i swojego męża.
Zaczęła analizować ostatni rok ich wspólnego życia. Było ciężko: trudna ciąża córki, narodziny wnuka u syna, wieczny pośpiech, domowe zmartwienia. Cała jej energia szła na dom, dzieci, wnuki. Dla męża nie starczało jej czasu ani sił. Łukasz wracał z pracy, jadł samotnie, spędzał weekendy bez niej, kiedy zajmowała się małymi. Wtedy miał czas na nowe zainteresowania. Łukasz powoli oddalał się i stał się jej obcy. Zajęta wszystkim innym, nie zauważała tego. Albo nie chciała
Ciągnęły się dni w pustym domu. Bez niego. Na początku było bardzo ciężko. Później trochę lepiej. Prosiła dzieci, by nie unikali ojca. Wnuki też kocha jak nikt inny. Dzieci zrzędziły, ale obiecały się zastanowić. Po pół roku Krystyna nieco się uspokoiła. Smutku nie było kiedy zamartwiać, dom na głowie, wnuki pod opieką. Nawet będąc już na emeryturze dorabiała, by mieć swoje. Schudła, odświeżyła fryzurę, zaczęła lepiej wyglądać. Z czasem wrócił jej uśmiech, najlepsza jej ozdoba. Bo życie idzie naprzód.
Pół roku później telefon z nieznanego numeru. Słyszy głos: trochę zapomniany, ale bardzo swojski.
Krysiu, kochanie moje Wybacz mi, przygarnij z powrotem. Nie mogę bez Ciebie żyć! Dwa miesiące przeżyłem jak we śnie, a później każdego dnia widziałem Cię przed oczami. Wpuścisz mnie?
Nie. Idź do swojej młodszej. Macie przecież tyle wspólnego. Mi dobrze i bez ciebie odpowiedziała zdecydowanie i odłożyła słuchawkę.
I tak się zaczęło. Każdego wieczoru telefon od Łukasza, prośby, przekonywanie.
Krysiu, przecież już nie jesteśmy młodzi. Po co się kłócić na starość? Zły duch mnie opętał, każdemu się zdarza. Kocham cię i kocham naszą rodzinę: Wojtka, Malwinę, wnuki. Chcę z Wami być.
Kto ci zabrania, Łukasz? Kochaj dzieci i wnuki, one cię nie przekreślają. Ale beze mnie dasz radę. Koniec. Rozbitej filiżanki nie posklejasz, choćbyś nie wiadomo jak się starał.
Dzieci, choć początkowo stały po stronie matki, powoli zaczęły bronić ojca.
Mamo, tato bardzo żałuje. Każdy popełnia błędy Może byś mu wybaczyła? prosiła często Malwina.
Tak, mamo, daj mu szansę. Przecież wiesz, że go kochasz dorzucał Wojtek.
Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie proście więcej. Nie potrafiłabym już z nim być, wszystko bym ciągle pamiętała, jak mnie zdradził.
I tak Krystyna żyła. Pracowała, dbała o dom, dzieci, wnuki. Bez niego. Bez Łukasza.
Łukasz rozstał się z tą, z którą miał tak wiele wspólnego, i wrócił pod dach swojej starej mamy. Bardzo tęsknił za Krysią. Często wracał myślami do wspólnych lat, bardzo żałował tego, co zrobił. Ale cóż, nie da się już naprawić. Z tym trzeba żyć
Pewnego dnia podjął decyzję. Pójdzie pod dom Krystyny, padnie jej do nóg i będzie błagał o przebaczenie. Może się odżaluje i pozwoli wrócić. A jak nie przynajmniej choć raz ją zobaczy swoją ukochaną.
Ubiera się porządnie i rusza. Dojeżdża, puka do drzwi, a tu nikt nie otwiera. Krystyna miała nockę w pracy, dyżur. Po kilku minutach postanowił przekimać się na ławeczce na ganku, poczekać na panią domu. Położył się i zasnął twardym, głębokim snem. Pewnie te mury rodzinne tak na niego podziałały.
Krystyna wróciła nad ranem do domu. Otwiera furtkę, widzi mąż leży bez ruchu, twarz blada w świetle księżyca. Dotknęła go dłonią żadnej reakcji. Puknęła w ramię nic. Trzęsie zero…
O Boże, nieszczęście! Łukaszku kochany, na kogo mnie zostawiłeś, jak ja bez Ciebie wytrzymam żaliła się, padłszy na jego pierś.
A on nagle łapie ją za ramiona i obsypuje pocałunkami.
A więc jeszcze mnie kochasz, skoro nazywasz ukochanym! I ja ciebie, Krysiu, kocham nad życie! Wybacz mi, żono moja. Nie mogę bez ciebie padł przede mną na kolana, twarz chował w dłoniach
Ty łotrze! bije mnie po plecach Krystyna. Naprawdę myślałam, że umarłeś, że się zabiłeś i do domu wróciłeś pożegnać się! Naskakałeś się, marcowy kocurze jeszcze go ścigała po ganku.
Od tego czasu pogodzili się, a ich związek okrzepł i stał się jeszcze pełniejszy. Kochali się jeszcze mocniej, bo zrozumieli jedno: jak to jest stracić swojego człowieka. Najbliższego, najdroższego. I jeszcze, że czasem warto wybaczyć, bo duma nie zawsze jest pożyteczna. Nawet jeśli ktoś zawinił, warto zrobić mu miejsce w sercu. Trzeba cenić i dbać o to, co się ma dziś, a nie płakać za utraconym szczęściem. Taka to historia. Na szczęście z dobrym zakończeniem.
I ja już wiem: życie to nie bajka, ale nawet po największym burzy, można znaleźć drogę do siebie na nowo.
