**Dziennik osobisty**
Piotr uniósł dłoń na pożegnanie:
No dobrze, Kinga, już lecę! Przekażę mamie pieniądze, nie martw się.
Drzwi zatrzasnęły się za mężem, a Kinga osunęła się na stołek w kuchni, zalewając się łzami.
Mamo, co się stało? W drzwiach stanął syn. Dlaczego płaczesz?
Nic wstydziła się swojej słabości. To tylko chandra, a chłopcy nudzą się u babci.
Nieprawda zaprzeczył Krzysiek. Z chandry się nie płacze jak dziecko, a z braćmi rozmawiasz codziennie. Nie jestem już mały, mamo.
Kinga spojrzała na szesnastoletniego syna, który przerósł ją już dawno, i wyznała to, czego bała się przyznać nawet przed sobą:
Wydaje mi się, że tata wkrótce nas zostawi. Wzrok syna zmusił ją do dodania: Zdradza mnie. Już od pół roku
Krzysiek zaniemówił. Myślał, że mama pokłóciła się w pracy albo z przyjaciółką. A tu tata?! Jak to możliwe? Chłopak poczuł, jak kipi w nim złość, a matka to zauważyła:
Krzysiu, nie trzeba. To sprawy dorosłych, zrozumiesz później. Tata jest dobry, ale sercu nie rozkazujesz.
Mówiąc to, Kinga sama nie wierzyła własnym słowom. Chciała krzyczeć, tłuc talerze, a zamiast tego tłumaczyła synowi, by wybaczył ojcu! Chłopak zaciął pięści:
Niech sobie idzie, przeżyjemy bez niego! Po co nam przysięgał wierność?
Mówisz, że nie jesteś dzieckiem, a zachowujesz się jak rozpieszczony malec. Wszyscy mamy prawo do błędów, czyż nie? Twój tata zrozumie, że to tylko przelotna fascynacja, a jego rodzinę nic nie zastąpi
Mamo dojrzały Krzysiek nagle się załamał Dlaczego to zrobił? Teraz już nigdy nie będę mógł go tak szanować jak wcześniej!
Wróci do nas, synu Kinga pogłaskała go po dłoni. Tylko nie mów braciom, dobrze?
Ty też nie otarł łzy. Nie chcemy, żeby ich wiara w silnego, wszechmocnego tatę się zachwiała.
Matka spojrzała na zegarek:
A nie spóźnisz się na trening?
Krzysiek zerwał się:
Kurczę, już biegnę!
Została sama. Gdy rozmawiała z synem, wydawało jej się, że trzyma emocje na wodzy, ale teraz, samotna, znów rozpłakała się:
Jak mógł zdradzić wszystko, co wspólnie zbudowaliśmy?
Gdy poznała Piotra, był lekkoduchem, otoczonym ptaszkami. Gdy powiedziała, że nie zamierza być kolejną z kolekcji, odpowiedział poważnie:
Dlaczego kolejną? Tylko jedną. Na zawsze.
I uwierzyła, głupia! Przez 17 lat małżeństwa myślała, że ma szczęście! A on? Pomimo trójki dzieci, wszystkiego, co razem przeżyli w dole i niedoli, zdradził.
Wszystko zaczęło się pół roku temu. A może wcześniej, tylko nie zauważyła? Pewnie jednak Wtedy Piotra zaproszono na ślub jego ukochanego siostrzeńca. Kinga nie mogła pójść, ale męża wyprawiła. Powiedziała, że to konieczność. Piotr niby się wahał, ale rodzina by się obraziła Później oglądała zdjęcia ze ślubu i zauważyła, że jakaś dziewczyna wciąż się do niego przysiada! Wtedy coś ją ukłuło, nawet skomentowała to, ale mąż tylko się rozproszył:
Co? Jaka dziewczyna? A, pewnie przyjaciółka panny młodej. Nie wiem, czemu się tak kręci przy mnie, ale przysięgam, Kinga! Zazdrościsz? Rozpromienił się. O, zazdrościsz! A ona nawet nie w moim typie!
Uwierzyła mu, bo dziewczyna rzeczywiście nie była jego typem. Ale potem zaczęły się dziwne telefony, milczenie w słuchawce. Powiedziała mężowi:
Wiesz, dzwonią, milczą, wzdychają. Pewnie znowu jakieś ptaszki Krzyśka!
Po tej rozmowie telefony ustały, ale Kinga nie połączyła faktów. Zrozumiała dopiero później, gdy Piotr, fan dżinsów i swetrów, nagle zaczął nosić garnitury i krawaty. Do tego zmienił wodę kolońską na drogi perfum, a w pracy zostawał coraz dłużej. Gdy spytała, co się dzieje, odparł bez wahania:
Mamy strategiczny projekt, Kinga! Nie wiem, jak długo potrwa, ale potem zamknął oczy z błyskiem w oczach Będziemy mieć wszystko. Wymarzone wakacje, futro, o którym marzysz, a Krzyśkowi skuter, a może nawet quad! Wytrzymam, co?
Później Piotr nie tylko zostawał w pracy, ale i znikał w weekendy. Czasem szykował się na wyjazd, gdy dzwonił telefon i winny wzrok:
Kinga, wołają mnie do biura. Pilna sprawa, więc
Chciała znaleźć tę dziewczynę ze zdjęć, wyciągnąć za włosy, podrapać, ale nawet nie próbowała.
Pół roku takiego życia zamieniło ją w nerwową ruinę. Wśród ludzi i przy dzieciach trzymała fason, ale sama znów płakała. Dziś, po rozmowie z synem, postanowiła:
Musimy porozmawiać. Nie mogę pozwolić, by Krzysiek znienawidził ojca!
Ale Piotr uprzedził ją. Zadzwonił i zaprosił do restauracji:
Kinga, musimy porozmawiać. Bez dzieci.
Z goryczą się uśmiechnęła: nie chce skandalu, bo wie, że publicznie nigdy nie pozwoli sobie na scenę.
Najpierw chciała iść w zwykłych ciuchach. Po co się stroić? Potem myślała, by wpaść prosto z działki, by się wstydził. Ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie:
Muszę być piękna jak nigdy! Niech widzi, co traci!
Taksówkarz przyglądał się jej w lusterku. Gdy wysiadała, niespodziewanie rzekł:
Taka piękna, a taka smutna! Nie martw się, wszystko będzie dobrze!
Niespodziewany komplement poprawił jej humor. Weszła do restauracji z uśmiechem. W dłoniach Piotra zobaczyła różę zdziwiło ją to. Jeśli chce ją porzucić, po co kwiat? Symbol na grób ich miłości? Uśmiechnęła się do własnych myśli to nie w jej stylu.
Jedli kolację, rozmawiając o drobiazgach. Wewnątrz Kingi napinała się niewidzialna sprężyna. W końcu nie wytrzymała:
Piotrze, mówiłeś, że mamy coś omówić
Skinął głową:
Tak. Więc krótko mówiąc zawahał się P Pomyślałem… Czy będziesz przeciw, jeśli zamiast wakacji i quada kupimy Krzyśkowi mieszkanie na osiemnastkę?
