Natalia przygotowywała kolację, gdy ktoś zapukał do drzwi.
“Dziwne, mamy dzwonek, a wszyscy znajomi o tym wiedzą,” pomyślała, otwierając drzwi. Na progu stała nieznajoma kobieta w podobnym wieku, patrząc na nią z ciekawością.
“Dzień dobry! To pani Natalia?” zapytała nieoczekiwana gość.
“Tak, a pani jest…?”
“Nie znamy się. Jestem… bliską znajomą pani męża.”
“Jacka?”
“Jaczusia…”
“Ach, już tak? Nie dziwię się, że zwraca się pani do niego tak czule… Przywykłam. Choć przyznam, nikt dotąd nie odważył się przyjść tak po prostu. Zwykle dzwonią! Jak więc mam się do pani zwracać?”
“Mam na imię Halina… Chodzi o taką sprawę…”
“Niech się pani nie denerwuje, Halu! Kochacie się z moim mężem? A ja przeszkadzam w waszym szczęściu?”
“Skąd pani to wie?”
“Nie jest pani pierwszą, która mi to mówi… Ale powiem szczerze nie trzymam go na siłę. Może go pani zabrać nawet dziś. Co wam naopowiadał? Że dzieci są małe i nie może mnie tak zostawić?”
“Nie, co pani… Wiem, że wasi synowie są już dorosłymi studentami…”
“To co? Że jestem chora, a on jako uczciwy człowiek musi ze mną zostać? Jak pani widzi, jestem zdrowa.”
“Nie, tego też nie mówił.”
“To jakie mamy opcje? Że go zwolnią z pracy, bo w firmie nie lubią rozwodów? Oszukał panią. Jego szef ma gdzieś życie prywatne pracowników.”
“Nie, to nie to… Powiedział, że trzeba poczekać, aż… aż pani ojciec odejdzie…”
Natalia zastygła. Jej ojciec nie miał jeszcze siedemdziesięciu lat, dbał o siebie, rzadko chorował i nie zamierzał przenosić się na tamten świat.
“Chyba się pani pomyliła…”
“Nie, Jacek powiedział wyraźnie gdy tylko Tadeusz Kazimierzowicz pożegna się z tym światem, on natychmiast panią zostawi.”
“A dlaczego nie wcześniej? Boi się mojego ojca? Mogę panią zapewnić, tata mu nic nie zrobi.”
“Nie, Jacek go szanuje… Ale twierdzi, że gdy go zabraknie, pani wprowadzi się do jego mieszkania.”
“Co? Jak śmiał? Mój ojciec ma się świetnie i mam nadzieję, że pożyje jeszcze długo! Poza tym nigdzie się nie wprowadzę! To moje mieszkanie przedmałżeńskie i nie zamierzam go mu oddawać!”
“Ale jak to? Jacek zapewniał, że to mieszkanie przypadnie jemu, a pani weźmie działkę, samochód, garaż i się wyprowadzi…”
“Ciekawe… Dlaczego więc pani nie poczekała, aż to nastąpi, i przyszła już teraz?”
“Rozumie pani… Nie jestem już młoda, chcę w pełni cieszyć się szczęściem… Nie obchodzi mnie, czy mój ukochany ma mieszkanie. Możemy żyć u mnie.”
“Rozsądnie. Czego więc pani ode mnie chce?”
“Proszę go tylko wypuścić… Nic więcej.”
“Niech go pani zabierze.”
“Jak to?”
“Nie trzymam go. Nigdy nie trzymałam. Kochałam go, wierzyłam, że się ustatkuje, potem myślałam, że dzieci potrzebują ojca… Ostatnio wydawało mi się, że się uspokoił. Widocznie się myliłam.”
“Myliła się pani… Więc go pani wypuści? Naprawdę?”
“Oczywiście. Może pani nawet zabrać jego rzeczy od razu.”
“Nie, dziękuję… Jacek sam je odbierze, gdy uzna za stosowne… Ważne, żeby go pani wypuściła…”
“Niech się pani nie martwi, dziś to zrobię! Co więcej, jutro złożę pozew o rozwód i podzielimy się majątkiem sprawiedliwie… Mieszkania mu jednak nie oddam. Jak mówiłam, dostałam je od babci, remont opłacili rodzice… Tata przechował wszystkie rachunki, jest drobiazgowy. Ale nie szkodzi, pani ma swoje mieszkanie.”
“Tak, niech się pani nie martwi, Jacek nie zostanie na bruku.”
“Nie martwię się. Zawsze umiał się urządzić.”
“Do widzenia, Natalio…”
“Do widzenia, Halino. Mam nadzieję, że już się nie spotkamy.”
Halina wyszła, a Natalia zaczęła pakować rzeczy męża. Nie zamierzała się z nim kłócić, ale wiedziała, jak sprawić, by sam odszedł. Myślał pewnie, że wróci, jak zawsze… Tym razem się przeliczył.
“Musiał mieć niezłą fantazję… Czeka, aż mój ojciec umrze, żebym mu zwolniła mieszkanie? Opanowała go buta… A to moja wina! Tyle lat przymykałam oczy na jego romanse, aż uznał, że może robić, co chce… Dość, Jacek, drogi… Idź do swojej Haliny i żyj tam długo i…” myślała, składając jego rzeczy do torby.
Jacek wrócił z pracy i nie zauważył niczego niepokojącego, poza tym, że żona nie jadła z nim kolacji. Ale go to nie obchodziło. Liczył, że po posiłku wyjdzie na “wieczorny spacer”, a potem wróci jak gdyby nigdy nic.
“Kochanie, dziękuję za kolację… Wyjdę się przejść.”
“Proszę bardzo, idź, idź!” pomyślała Natalia.
“Oczywiście, najdroższy, idź. W twoim wieku wieczorne spacery są bardzo zdrowe…”
“W jakim wieku?!” oburzył się Jacek, który uważał się za mężczyznę w sile wieku.
“No jak to? Masz już ponad pięćdziesiąt… Nie jesteś młody.”
“Co?! Ja jeszcze… Mogę dać fory każdemu młodzikowi!”
“Drogie dziecko, po co mi to opowiadasz? Czy to nie ja wiem najlepiej, że już nie ten…”
“Natalia, uważaj, co mówisz…”
“A co? Najadł się za dużo, siwizna w włosach…”
“Jaka siwizna?! Jestem młody!”
“Naprawdę? Wątpię… Nie oszukuj sam siebie. Trzeba patrzeć prawdzie w oczy… Starzejesz się, tak jak i ja.”
“Ty się nie odmładzasz… A ja wyglądam świetnie, kobiety to widzą.”
“Tak? A mnie się zdaje, że ostatnio nawet w autobusie ustępują ci miejsca… Sam mi o tym mówiłeś.”
“Kiedy? Nie pamiętam.”
“A ja pamiętam. Przy mnie też nie raz ci proponowały.”
“Co mówiły?”
“Niech pan siada, pewnie jest pan zmęczony…”
“Zmyślasz, Natalio… Tak nie było.”
“Nie było? Problemy z pamięcią? Mówię ci w twoim wieku trzeba spacerować i brać tabletki.”
“Żartujesz sobie… Ja jeszcze mogę…”
“Naprawdę? Wątpię… Od roku śpimy w osobnych pokojach.”
“I co z tego?”
“Nic… Pewnie masz problemy. W twoim wieku to normalne. Mój Piotr, choć w twoim wieku, ma się świetnie. Coraz częściej mówi, jak bardzo za mną tęskni…”
“
