**Za późno na przebaczenie**
Wanda Nowak stała przy oknie, obserwując, jak dozorca zgrabia ostatnie żółte liście. Październik tego roku był wyjątkowo deszczowy, a liście przyklejały się do mokrego asfaltu, jakby nie chciały rozstać się z ziemią. W dłoni ściskała zmiętą karteczkę, którą godzinę temu przyniosła sąsiadka.
— Wanda, jakaś kobieta do ciebie przyszła — powiedziała Krysia, podając skrawek papieru. — Mówiła, że to pilne. Nie czekała, uciekła gdzieś.
Na kartce niezdarnym pismem widniało: *Mama czeka. Przyjeżdżaj szybko. Jest bardzo źle. Ania*.
Wanda od razu poznała charakter pisma. Anna, jej młodsza siostra, zawsze pisała jak kura pazurem. W szkole nauczyciele się na to skarżyli, a ona tylko wzruszała ramionami i mówiła, że nie zamierza zostać pisarką.
— Co się stało? Jesteś cała blada — zaniepokoiła się sąsiadka.
— Nic ważnego — odparła sucho Wanda i zamknęła drzwi.
Teraz stała z tą kartką i nie wiedziała, co robić. Matka… Ile lat minęło od ich ostatniego spotkania? Osiem? Dziesięć? Po tamtej strasznej kłótni nie rozmawiały, nie widywały się. Wanda zabroniła nawet Ani wspominać o sobie, gdy ta odwiedzała matkę.
— Niech myśli, że ma tylko jedną córkę — mówiła wtedy. — Skoro tak postanowiła, to tak musi być.
A wszystko zaczęło się od błahej sprawy. Matka chciała sprzedać dom na wsi, ten sam, w którym ona i Ania dorastały, gdzie spędziły dzieciństwo. Dom odziedziczyły po babci, a każda z sióstr miała prawo do połowy. Ale Wanda była stanowczo przeciw sprzedaży.
— Mamo, czy ty w ogóle rozumiesz, co robisz? — krzyczała wtedy w kuchni małego mieszkania. — To nasza historia! Tam tata kopał grządki, tam bawiliśmy się w chowanego!
— Wanda, nie dramatyzuj — odpowiedziała matka zmęczonym głosem. — Dom się rozpada, dach przecieka. Na remont nie ma pieniędzy, a podatki płacić trzeba. Lepiej sprzedać, póki coś jeszcze da się za niego dostać.
— A mnie pieniądze nie obchodzą! — uderzyła pięścią w stół. — Jak sprzedasz ten dom, dla mnie umrzesz!
Matka patrzyła na nią długo, smutno, w końcu cicho powiedziała:
— No cóż, Wanda. Masz do tego prawo.
I sprzedała. Bez zgłoszenia Wandy, załatwiając wszystko przez Annę. Pieniądze dała młodszej córce, mówiąc:
— Niech zbiera na mieszkanie. Długo żyła w wynajętych.
Wanda dowiedziała się o tym przypadkiem, spotykając w autobusie sąsiadkę z wsi.
— Wandeczko, wasz dom już rozebrali — oznajmiła radośnie ciocia Hela. — Nowi właściciele przekopali działkę pod ziemniaki. Mówią, że postawią tam letnisko.
Tego wieczoru Wanda pojechała do matki i powiedziała jej wszystko, co myślała. Słowa były okrutne, nieprzebaczające. Matka siedziała i płakała, a córka krzyczała, wylewając cały nagromadzony ból.
— Zdradziłaś mnie! Zdradziłaś pamięć ojca! — szlochała Wanda. — Dla pieniędzy! Dla swojej Ani, która tylko umie żebrać!
— Wanda, przestań — szeptała matka. — Proszę cię…
— Nie chcę cię już znać! Słyszysz? Dla mnie ciebie nie ma!
I wyszła, zatrzaskując drzwi tak mocno, że zatrzęsły się szyby w oknach.
Później były miesiące milczenia. Anna próbowała pogodzić siostry — dzwoniła, przyjeżdżała, przekonywała.
— Wanda, nie bądź dziecinna! Mama płacze codziennie. Mówi, że zrobiła to dla nas, dla dzieci. Chciała, żebyśmy mieli własne mieszkanie.
— Niech płacze — odpowiadała zimno Wanda. — Powinna była wcześniej pomyśleć.
— Jak długo można? Dom to tylko dom! A mama jest jedna!
— Nie miała prawa! — podnosiła głos Wanda. — Rozumiesz?! Nie miała prawa decydować bez mnie!
Anna obrażała się i odchodziła. A Wanda zostawała sama ze swoją racją i bólem.
Mijały lata. Wanda wyszła za mąż, urodziła syna Wojtka. Mąż czasem wspominał, że dobrze byłoby poznać jej rodzinę.
— Jaką rodzinę? — odpowiadała krótko. — Jestem sierotą.
Marek nie nalegał. Sam miał skomplikowane relacje rodzinne i rozumiał, że nie wszyscy krewni przynoszą radość.
Wojtek dorastał bez babci i cioci. Gdy pytał, dlaczego nie ma babci jak inne dzieci, Wanda mówiła, że babcia mieszka bardzo daleko i nie może przyjechać.
— A dlaczego my do niej nie jeździmy? — dopytywał.
— Bo ona nas nie chce widzieć — odpowiadała i szybko zmieniała temat.
Anna próbowała spotkać się z siostrzeńcem kilka razy. Czekała pod szkołą, dawała mu prezenty. Ale Wanda zabroniła synowi kontaktów z ciotką.
— Mamo, ona jest fajna — mówił Wojtek po jednym takim spotkaniu. — Kupiła mi lody i opowiadała śmieszne historyjki.
— Nie rozmawiaj z nią więcej — stanowczo powiedziała Wanda. — To zła kobieta.
— Ale dlaczego?
— Bo tak mówię.
Chłopiec nie rozumiał, ale słuchał. A Wanda dzwoniła do Anny i urządzała awanturę.
— Jak śmiesz podchodzić do mojego dziecka?! Nie masz własnych, więc cudzym się narzucasz?
— Wanda, to mój siostrzeniec! — płakała Anna przez telefon. — Przecież ja mu nie jestem obca!
— Jesteś! Dla nas wszyscy jesteście obcy! Zapomnij drogę do mojego syna!
I Anna już się nie pojawiała.
Teraz Wanda patrzyła na kartkę i czuła, jak coś ściska ją w środku. *Jest bardzo źle*… Co to znaczy? Chora? A może już…
Szybko wybrała numer Anny. Telefon odebrała dopiero za którymś razem.
— Halo? — głos siostry brzmiał zmęczony.
— Ania, to ja.
Chwila ciszy. Potem ciche westchnienie.
— Wanda? Dostałaś kartkę?
— Co z mamą?
— Wylew. Trzeci dzień w szpitalu. Lekarze mówią… — głos Anny zadrżał. — Mówią, że szanse są niewielkie.
Wandzie osłabły nogi. Oparła się o krzesło.
— Kiedy to się stało?
— Przedwczoraj rano. Sąsiadka znalazła ją w kuchni. Dobrze, że miałam klucze. Wanda, ona cały czas powtarza twoje imię. Nawet nieprzWanda wzięła głęboki oddech, przycisnęła telefon do ucha i powiedziała: “Jadę zaraz, poczekaj na mnie, Aniu”.
