Zazdroszczę mojej siostrze do szaleństwa. Jej mąż gotów jest ofiarować jej cały świat, a ja dźwigam brzemię całej rodziny.
Jestem zżerana zazdrością wobec mojej młodszej siostry, Marty. Jej życie to jak bajka, gdzie ona jest księżniczką, a jej mąż spełnia każde jej zachcianki, niczym wierny rycerz. A ja, jak Kopciuszek, borykam się z ciężarami rodziny, przepełniona zmęczeniem i bezsilnością. Czasami myślę, że jestem najnieszczęśliwszą i najgłupszą kobietą na świecie. Z moim mężem, Szymonem, jesteśmy razem prawie dziesięć lat. Przeszliśmy przez różne chwile: były momenty szczęścia, ale częściej były to ciężkie czasy, pełne prób.
Obecnie przechodzimy przez bardzo trudny okres w naszym życiu. Rok temu Szymon zdecydował się zmienić pracę. Obiecywano nam złote góry: stabilne dochody, dobre warunki, świetlaną przyszłość. Rzeczywistość okazała się jednak bolesną kpiną z naszych marzeń. Nowa posada okazała się prawdziwym koszmarem, gorszym od poprzedniego, a Szymon wini za wszystko mnie, jakbym to ja sama go do tego skłoniła.
— To ty chciałaś, żebym zmienił pracę? No to jesteś teraz zadowolona? — rzuca z jadowitą ironią przy każdej okazji.
Ale kto mógł przewidzieć taki obrót spraw? Chciałam tylko, żeby on się rozwijał, żeby nasza rodzina wreszcie wyszła z ciągłej biedy. Czy mogłam przewidzieć, że wszystko skończy się katastrofą? Teraz tonę w finansowej przepaści. Moja pensja jest jedynym, co trzyma nas na powierzchni, bo już od kilku miesięcy Szymonowi nie płacą na czas. Ledwie wiążemy koniec z końcem i czuję wielki ciężar na swoich barkach.
Wiosną zeszłego roku mój telefon się zepsuł. Naprawa kosztowałaby prawie tyle, co nowy sprzęt, więc postanowiliśmy odłożyć zakup. Przez kilka miesięcy męczyłam się ze starym tabletem, aż musiałam oddać go do lombardu. Tam trafiły też prawie wszystkie moje złote ozdoby — te nieliczne rzeczy, które przypominały o lepszych czasach. Pieniądze były potrzebne natychmiastowo, więc oddałam wszystko, co miałam. Rzeczy Szymona? Nie, ich nie tknęliśmy — tylko moje poświęcenia były w grze.
Marta, moja młodsza siostra, zlitowała się nade mną i dała swój stary telefon, żebym mogła jakoś być w kontakcie. Robiłam wszystko, żeby nasza rodzina nie chodziła głodna. Tak, Szymon też pracuje, czasem bierze dodatkowe zlecenia, ale robi to z takim wysiłkiem, jakbym go przymuszała do pracy w kopalni. Zawsze trzeba go do tego namawiać, niemal na kolanach prosić.
Niedawno mąż Marty, Andrzej, powiedział, że na Dzień Kobiet zażyczyła sobie najnowszego iPhone’a. Poczułam, jak we mnie zanosi się paląca zazdrość — uczucie, które zawstydza mnie, ale nie mogę go stłumić. Oni razem mieszkają w Krakowie, tak samo, jak my z Szymonem, ale u nich wszystko jest inaczej. Marta rządzi mężem niczym czarodziejka: pracuje on wieczorami jako taksówkarz, jeździ na delegacje, oszczędza pieniądze i we wszystkim jej dogadza. Jej pensja to jej mały skarb, który wydaje tylko na siebie. W zeszłym roku po prostu poszła do butiku i kupiła sobie luksusowe futro, bo tak chciała.
— Na mieszkanie, jedzenie i inne troski powinien odpowiadać mężczyzna, — twierdzi z pewnością siebie królowej.
Marta to prawdziwa piękność. Wkłada wszystkie swoje pieniądze w siebie: przedłużanie rzęs, idealny manicure, zadbane brwi, stylowe fryzury, modne ubrania i inne kobiece przyjemności. Obok niej czuję się jak szara mysz — zmarnowana, zaniedbana, zapomniana. Już nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłam u fryzjera, o manicure już nie wspominam. Wszystko, co zarabiam, idzie na rodzinę, a Szymon nawet nie myśli, by przynieść do domu dodatkowy grosz. Każda dodatkowa praca czy zmiana w życiu to dla niego jak wyrywanie z przymusem.
Ostatnio dostałam wypłatę, a Szymon znowu zasugerował, że za mieszkanie i jedzenie znowu trzeba będzie płacić z mojej kieszeni. Rozrywa mnie żal: on nawet nie próbuje nic zmienić, nie stara się dla nas.
— Wiesz przecież, z pieniędzmi krucho, wypłaty znowu opóźniają, — burknął, gdy zapytałam, co mi podaruje na urodziny.
Ale wystarczy, że nie dostanie prezentu na święta, a dąsa się jak dziecko. Zawsze staram się go uszczęśliwić, znaleźć choćby małą rzecz, żeby nie czuł się pokrzywdzony. A on? Nie oczekuję od niego drogich telefonów czy luksusowych niespodzianek — szczęście przecież nie leży w pieniądzach. Ale nawet odrobiny uwagi, małego gestu troski od niego się nie doczekam. Po prostu tego nie rozumie.
Myślałam, że nasze problemy są chwilowe, że to tylko ciemny okres, który wkrótce się skończy. Ale teraz widzę: to nie jest okres, to całe życie. Próbowałam rozmawiać z Szymonem, dochodziło do kłótni, ale on tylko rozkłada ręce: „Wypłaty opóźniają, co mogę zrobić?”
— A jeśli mielibyśmy dzieci, jak byśmy wtedy przetrwali? — spytałam kiedyś w desperacji.
Milczał. A ja patrzę na Martę i zazdrość mnie zżera od środka. Wstydzę się tych uczuć, ale są one silniejsze ode mnie. Jej mąż nosi ją na rękach, obsypuje prezentami, kupuje wszystko, czego sobie zażyczy, a ja wciąż używam jej starego telefonu, który wyrzuciła, bo nie był jej potrzebny. Dlaczego niektórym kobietom, jak Marta, przypada wszystko? Czy to takie szczęście, czy tylko kwestia mężczyzn? Dlaczego dla jednych życie jest nieustającym świętem, wystarczy pstryknięcie palcem, a dla mnie to ciągła szara rozpacz?”
