Zosia, zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie mamy teraz złamanego grosza na własne mieszkanie! powiedziała mi kiedyś moja przyjaciółka.
Jestem bardzo aktywnym mężczyzną. Choć mam już 65 lat, wciąż udaje mi się zwiedzać różne miejsca i poznawać ciekawych ludzi. Z rozrzewnieniem wspominam swoją młodość wtedy wystarczyło kilka złotych, by spędzić wakacje gdziekolwiek się zapragnęło! Można było pojechać nad Bałtyk, wyskoczyć pod namiot z kumplami, albo wyruszyć w rejs po Wiśle czy Odrze. Czasy się zmieniły, ale wspomnienia pozostały.
Od zawsze lubiłem poznawać ludzi czy to podczas spaceru po plaży w Sopocie, czy w teatrze w Warszawie. Z wieloma ze znajomych przyjaźniłem się przez całe lata.
Pewnego dnia poznałem kobietę o imieniu Bożena. Poznaliśmy się w Ustce, kiedy oboje wynajmowaliśmy pokoje w tym samym pensjonacie wakacyjnym. Rozjechaliśmy się, zostając serdecznymi kolegami. Minęły lata, od czasu do czasu wysyłaliśmy sobie kartki i życzenia świąteczne. Aż pewnego dnia otrzymałem telegram. Był anonimowy. Napisano tylko: “Pociąg przyjeżdża o trzeciej nad ranem. Czekaj na mnie na dworcu!”
Nie mogłem pojąć, kto mógł napisać taki telegram. Oczywiście nie ruszyłem się z domu z żoną. Ale o czwartej nad ranem ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłem je i oniemiałem ze zdumienia. Przed progiem stała Bożena, a z nią dwie nastoletnie dziewczyny, pani Hela, prawdopodobnie babcia, oraz jakiś mężczyzna. Wszyscy mieli przy sobie ogromne walizki i worki. Moja żona i ja przez chwilę staliśmy w milczeniu, kompletnie zaskoczeni. Wpuściliśmy ich jednak do środka, a Bożena zaraz zapytała:
Czemu nas nie odebrałeś z dworca? Przecież wysłałam telegram! Taksówka kosztowała majątek!
Przepraszam, ale nie miałem pojęcia, kto wysłał wiadomość!
Cóż, miałam twój adres, to się pojawiłam.
Myślałem, że nasza znajomość ograniczy się do korespondencji, nic więcej!
Później Bożena wyjaśniła, że jedna z dziewczyn właśnie skończyła liceum i dostała się na studia do Krakowa. Cała rodzina przyjechała, by ją wspierać.
Zostaniemy u ciebie! Nie stać nas na wynajem! A wasze mieszkanie tak blisko centrum!
Byłem w szoku. W końcu nie jesteśmy rodziną, żebyśmy musieli ich przyjmować. Musieliśmy ich karmić trzy razy dziennie. Przynieśli wprawdzie trochę jedzenia, ale gotowanie i sprzątanie zostawili na mojej głowie.
Wytrzymałem trzy dni. Potem powiedziałem Bożenie i jej rodzinie, żeby się wyprowadzili. Zupełnie nie interesowało mnie, gdzie pójdą. Wtedy wybuchła awantura. Bożena zaczęła rzucać talerzami i wrzeszczeć na cały blok.
Byłem zupełnie oszołomiony jej zachowaniem. Po tej kłótni wyszli wszyscy razem. Okazało się potem, że zniknął mój ulubiony szlafrok, dwa ręczniki i nie mam pojęcia jak wielki gar z bigosem. Jak oni go wynieśli, tego nigdy się nie dowiedziałem. Po prostu wyparował!
Tak skończyła się nasza znajomość. Dzięki Bogu, więcej ani nie widziałem Bożeny, ani nie dostałem żadnych wieści. Teraz jestem znacznie ostrożniejszy w nawiązywaniu nowych znajomości i wyraźnie wiem, gdzie kończy się gościnność.
